Page 503

جلد چهارم ۴۹۸ کتاب دعوی هذه الاشياء فى حالة الصغر عبهك الاقرار لا يصير للاب فيما بينه وبين الله تعالى والاحتياطان يشترى ما في هذه النسخة بثمن معلوم ثمران البنت تبرأه عن الثمن وحكى عن القاضي الامام السغدی رحمة الله عليه ان القول قول الاب لان اليد استفیدت من جهته فيكون القول قوله بای جة دفع اليها وبه اخذ بعض اشخ رحمهم الله تعالى وذكر شمس الائمةرح فى السير الكبير هكذا ان القول قول الاب وقال لان العارية تبرع والهبة تبرع والعارية ادناها تحمل على لادنى قال الصدر الشهيد رحمة الله تعالى والمختار للفتوى انه اذا كان العرف مستمراً ان الاب يدفع اليها جهاز الاعارية كما فى زماننا فالقول قول الزوج وان كان العرف مشتركا فالقول للاب وذكر في الملتقط للسعيد الامام الاجل ناصر الدين الشهيد رحمة الله عليه اذا ماتت البنت فزعم ابوها ان الجهاز كان عارية فعلى البينة والقول قول الزوج مع يمينه على العالم ذكره ابيض في فتأواه ان الجار فيه على التفصيل ينكر الاب من الاشراف والكرام لا يقبل قوله ان الجا عارية وانكان من لا يجرة البنتا مثل ذلك قبل قوله نخلص کلام ذکر کرده است در کتاب ذخیره که مردی بنکاح داد دختر خود را وجه از داد یا و پس مرد دختر او و گفت پدرش که آن چیزی را که داده ام باو جهاز امانت است پدر منی امن بنان با و وقولبرین نیست که عاریت داده ام اورا پس تبر قول شوهر ست و خشیشان به پدرش گواهان است که بدراندا بر عاریت زیرا که ظاهر حال شاهد شوهرست زیرا که در ظاهر هر وقتی که دختر خود جهاز میدهد بطریق تملیک میدانم و گواهان صحیح در این باب نیست که گواهان بگیرد پدر در وقت سپردن جهیز دختر را بنکه فخر این نسیت که این چیز ما را دختر خود عاریت داده ام یا بنویسد بر کاغذی معلومے و شاہد بگیر د آن دختر بر اقرار خود باینکه هر آن چیزیکه درین کا غذ نو شته است ملک پدر من است دار فرق