Page 340

جلد چهارم ۳۳۵ کتاب دعوی فروخته بود اینمال را بفلان در زندگی خود این گذرانیدن گواهان دفع صحیح میشود ادعی عبا فقال ذوالید انك بعت هذا العين من فلان وانا اشتريت منه واقام البينة يندفع دعوا المدعى لم يكذب لبينة فلان يخلف المدعی (خزانه) کسی دعوی کرد مال معین را و ذو الید گفت که تو فروخته اینمال را بفلان غایب و من خریده ام از انفلان و گواهان گذرانند دفع میشود دعوای مدعی و اگر گواهان نبود اورا پس هست مراورا که سوگند دهد مدعی را ولو ادعی ملكا واقام بينة فقال المدعى عليه نك تريت هذا العين مني لم اقبل البينة وهولم يد ملكه واقام البينة فضل ليس يدفع (خزانه) واگر دعوی کرد شخصی ملك مطلق را و گواهان گذرانید پس مدعی علیه گفت که تو اینمال معین را خریده بودی از من بعد ازان اقاله کردیم عقید بیع را و اینمال امروز ملك منست گواهان گذراند پس ایندفع صحیح نمیشود وادعی الرجل شراء هديت الدار من فلان بيلجا تر او قبضها ليوم فى يدك بغير حق وب عليك قيا فقال المدعى عليه ان ذك الشراء من بياعة فلان بعتاقلك ببيع منك بيعا جائز اثم باعه منك بيعا جائز ابغير اجازة المشترى الاول ثمر باعه من المشترى الأول بعایا تا صحيحا وانا اشتريته من يشترى البا ايضا فمن هذا الوجه دعوات مند فع يصح هذا الدفع اذا اقام البينة (خزانه کسی دعوی کرد بر دیگری که من خریده ام این که از فلان بیع جایز و قبض کرده بودم آنرا و امروز در دست تو بغیر حقست پس واجبست بر تو سپردن انک بمن پس مدعی علیه گفت که بدستی انکسی که تو دعوی میکنی خریدن انرا از و فروخته بود اینملک را بفلان بیع جایز پیش از فروختن به تو بیع جایز بعد از ان فروخت انرا تو به بیع جایز بغیر از اجازه خریده اول بعد از ان فروخت انکس انرا بخرنده اول به بیع بات صحیح و من خریده ام انرا از خریده بات نیز به بیع بات پس از این جهت دعوای تو دفع شده از من پس صحیح میشود ایندفع وقتی که گواهان بگذراند بر مدعای خود ادعی عبدانی یک رجل انی اشتریته من فلان منذ سبعة ايام وقال ذواليد بيل هو ملكي اشتريته من كيك الذي تقدر الشراء منه عشرة ايام واقام البنية فيكون الشيئماما للخلو ان من يدعى البيع بتاريخ لاحق يقول ان بعك معه التاريخ الساكالمعتمدة والاخريكن بياه (خزانه) ان يخلفه وتفسير المحمدي ان يتواضعا و يظهر البيع انا لكن لا يكون قصهما من ذك البيع حقيقة