Page 289

جلد چهارم ۲۸۴ کتاب الدعوی در نزد او پس حکم کرده میشود مرمدعی را بقیمت آن کنیز و حکم کرده نمی شود در ولدا و کچهری تا که حاضر شود آن غائب همچنانست در کتاب محیط سرخسی رحمه الله علیه ادعی عبداً فی یدی رجل فقال المدعی علیه هذا العبد ودیعۃ فی یدی من جہة فلان فقال المدعی سلّم العبد الی و احضر فلاناً حتی اقیم البینة علیه فدفع العبد الیه و ذهب جی بفلان العائب فلم پین شه جاء فلا اقامة بینة انه عبده کان اودعه صلح الیه و اقام المدعی بینة انه عبده فالبینة بینة فلان ولوکان العبد جانیة والمدعی بدعی امه الی فلان المقر له و یقل المدعی اقیم البینة علیه کذا فی المحیط (عالمگیری) کسی دعوی کرد غلامی را که در دست مرد دیگر بود و ذوالید گفت که این غلام ودیعت است نزد من از طرف فلان و مدرسی گفت که بسپاز غلام را بمن و حاضر کن فلانرا تا بر وی گواهان بگذرانم و او سپرد آن غلام را با و و رفت که فلانرا بیار و پس مرد آن غلام در دست مدعی بعد از ان آن فلان آمد و گواهان گذرانید بر این که آن غلام از من است و ودیعت گذاشته بودم آنرا نز دذوالید و مدعی گواهان گذرانید که این غلام از من است پس معتبر گواهان آن فلانست و اگر آنغلام زنده بود امر کرد و شود مدعی را بدادن آن غلام بآن فلان که مقرله او رایش دورد شد و گرفته شود مدیعی که اکو آنفلا را بو و که غلام از تو است همچنین ذکر شده است در کتاب محیط امة فی یدی رجل قتکها عبد فدفع بها و اقام رجل البینة ان الامة کانت له و اقام ذوالید البینة علی الودیعۃ قبل للمدعی ان طلبت العبد فلا خصومة لک وان طلبت القیمة فلک الخصومة كذافي اليت عالمگیری) کنیزی در دست مردی بود و کشت او را غلامی و خواجه آن غلام را در تاوان کنیز داد بعد از ان موردی گواهان گذرانید که این کنیز از من بوده و ذوالید گواهان گذرانید براینکه کنیز ودیعت غائبی است نزد من گفته شود مدعی را که اگر طلب می کنی از ذوالید غلام را خصومت نیست ترا در ان واگر طلب میکنی از ذوالید قیمت کنیرا ایں خصومت است ترا همچنین ذکر شده است در کتاب کافی و اذا قضی القاضی بقيمة الجاریۃ ملادی و اخذها المدعی فی الیہ محضر الغائب واقهر بالودیعة اخذ العبد من یدی ذالکی