Page 285

جلد چهارم ۲۸۰ کتاب سابق بر آن وجوه مذکوره یعنی بر اینگه آن غلام در دست من امانت فلان غائب بود یا در دست من بعاریت یا بمضاربت یا بشرکت یا باجاره یا بغصب باید زوی با گرو بود از سلف آن غائب پس حکم درینجا ماننده محکم است در دعون غلام در وقتی که غلام بازپس گرددا گر سخنان پس در مسئله ودیعت وگروی و اجاره و شرکت و مضاربت مالک آن غائب هم میگردد و مسئله نزدوی بغصب بعاریت ملک کسی نمیگر دد که در دست او بود زیرا که از ان قهرمان براو وفي المحيط لو اجاب بان الدار ليست لى او هي لفلان ولم يزد لا يكون دفعاً وان زاد وقال كانت داري بعتها من فلان وقبضها ثم او د عينها او ذكر هبة وقبضاً لم تندفع لا ان يقوم الان بذالك (رد المحتار) واذا لم يقبل بيته على البيع والايلايج من فلان يقضى القاضي عليه فاذا حضر الغائب بعد ما قضى القاضى للمدعى واقام البينة ان الدار دارة سئله القاضى عن وجه صارت الدار له فان لم يبين شيئاً تقبل بيتنته ويقضى بالدار له وان قال صارت لى بجهة الشراء من ذى اليد فالقاضي لا يقبل بينته على ذالك لان القضاء والمالك المطلق على ذى اليد قضاء على من تلقى الملك من جهتة (فصول عمادى) و در کتاب محیط اگر گفت که اگر جواب گفت مدعی علیه که این سرای از من نیست یا از فلان غایب است و زیاده نکرد بر این گفتن خود دفع ہوں مدعی نمی شود و اگر زیاده کرد و گفت که این سرای از من بود فروخته بودم آنرا بفلان و او قبض کرده بود آنرا و عب آنا و دیعت نهاد نزد من یا ذکر کرد بخشش و قبض کلان و ودیعت نهادن را دفع نمیشود دعوای مدعی مگر کوهی اقتدار کند بأن و و قتیکه شاهدان ذو الید قبول نشدند خبر دفتر ما بیعت نهادن از جانب فلان غائب حاکم یک قاضی بردوالی پس وقتی که آن غائب حاضر شد پس از حکم کردن قاضی برای مدعی و شاهدان گذرا بند کستان سرای از دست پرسید قاضی از و که از کدام سبب آن سری از تو شده است پس اگر هیچ چیزی را بیان نکرد قبول کرده شود گواهانش و حکم کند قاضی بان سرای برای او و اگر گفت که آن سرای امن شده است بسبب خریدن از ذوالید پس قاضی قبول نکند گواهان او را بآن دعوایش زیانه که قاضی بیلک متعلق قاعده دفع نیست این گفته مدعی علیه که سرای من نیت در این فلانیه است