Page 279

جلد چهارم - ۲۷۴ - کتاب الدعوی یا از روی عادت معلوم باشد که برای زن خریده است و داده باشد بآن زن پس آن چیزبزنرامی شودرجل كان يدفع الى امرأته ما يحتاج اليه وكان يدفع اليها ايضاً من الدارهم ويقول اشترى بها قضا و غزل فكانت تشترى وتغزل ثم تبيع وتشترى بها أمتعة البيت كانت الأمتعة للمرأة لانها اشترت من غير توكيل الزوج اياها بالشراء فكانت مشترية لنفسها (قاضيخان) مردی بود که میداد بزن خود آن چیز را که محتاج می شد به آن ومیداد اورا گاهی درهمار او میگفت که بخر باین درهما پنبه را و برایش آنرا پس آن زن می خرید پنبه را و می رشت آن را و می فروخت آن را بسته دمیخرید بآن کالا ی خانه را می شود آن کالا مرزن را زیرا که خریده است بی آنکه شوهر او را وکیل کرده باشد بخریدن پس خرنده میشود برای خود ولو اختلف الموجر المستاجر في متاع البيت فالقول للمستاجر بيمينه وليس للموجر الا ما عليه من ثياب بدنه (درمختار) و اگر اجاره دهنده و اجاره گیرنده اختلاف کردند در متاع خانه پس معتبر قول اجاره گیرنده است با سوگندش و نمی شود اجاره دهنده را چیزی مگر آنچه بردا شد از جامهای بدنش ولو اختلف اسکاف وعطار فى الات الاساكفة منفردة او فى الات العطارين منفردة وهي في ايديهما فهي بينهما بلا نظر لما يصلح لكل منهما بخلاف ما لو اختلفا فيهما مجتمعين فانه يعطى لكل منهما ما يناسبه (درمختار و مکمله) اگر اختلاف کردند موزه دوز و عطار در اسباب موزه دوزان تنهایا در اسباب عطار تنها و حال آنکه این دو قسم اسباب در دست هر دوی ایشان بود پس آن اسباب در میان ایشان مشترک است بدون نظر گردان بآن چیزی که صلاحیت دارد برای هر کدام از ایشان بخلاف انکه اگر ایشان اختلاف کردند در همه آن هر دو قسم اسباب در حالی که مجمع کرده شده بودند پس داده می شود درین صورت برای هر یکی از ایشان آن اسبابی که مناسب است الباب الخامس فيما يدفع به دعوى الملك وما لا يندفع به وما يبطل دعوى الدفعية القضاء