Page 275

جلد چهارم ۲۷۰ کتاب الدعویٰ و اگر آن مرد گواهان گذرانید که من آزادم در اصل خود حکم کرده می شود برای او بآرا و به بودن آن زن در نکاح او و نیز حکم کرده می شود بآن متاع زیرا که مرد در مبات زنان محتاج است بگواهان وان كان المتاع مشكلا ليكون للرجال والنساء يقضي لحريته و بالمرأة ايضاً ويقضى بالمتاع للمرأة لان بينة المرأة فى المشكل اولى لانها خارجة (قاضیخان) و اگر آن متاع مشکل بود یعنی صلاحیت داشت برای مردان و زنان حکم کرد می شود بآزادی آن مرد و حکم کرده می شود برای او بآن زن و حکم کرده می شود بامتاع برای آن زن زیرا که شاهدان زن در متاع مشکل بهتر است زیرا که زن خارج است واذا غزلت المرأة قطن زوجها ثم اختلفا فى الغزل قبل الفرقة او بعدها فالمسألة على و اما ان اذن لها بالغزل و نهى عن الغزل ولم يأذن لها ولم ينه فان اذن لها بالغزل فان قال اغزليه ليكون الغزل للزوج ولا اجر لها عليه لانه لما امر بالغزل ولم يذكر لها اجراً كان ذلك استعانة وان ذكر لها اجراً انهى لها اجراً معلوماً كان الانه استأجر على غير مستحق ا جرد معلوم قاضیخان اگر رشت زن پنبه شوهر خود را بعد از ان اختلاف کردند در رشته پیش از جدائی ایشان یا بعد از ان پس این مسئله بر چند وجه است یا شوهر اذن کرده میباشد او را برشتن یا منع کرده میباشد او را از رشتن یا نه اذن کرده میباشد او را ونه منع کرده میباشد پس اگر اذن کرده بود برشتن و گفته بود که برین از برای من می شود آن رشته از شوهر و مزدی نمی شود آن زن را بر او زیرا که هرگاه امر کرده ذکر نکرد مزد در آن امر کردنش مددخواستن می شود از زن و اگر ذکر کرده بود مرو را اگر نامیده بود برای زن مزد معلوم را میشود برای او همان مزد معلوم زیرا که شو درین صورت مزد ور گرفته است او را باجر معلوم بکاریکه واجب نیست بر آن زن فایده در اختلاف زن و شوهر در رشتن زن پنبه شوهر را دان ذکر