Page 374

جلد دوم ۳۷۰ کتاب شهادة بعد ازان شاهدانرا بهلاک بودن آنجامه بعد از ان گفته است که اگر یکی از دو شاهد گواهی داد باقرار کردن ذوالید باینکه بدرستی غصب کرده ام از مدعی جامه را و دیگر شاهد گواهی داد باقرار کردن او باینکه گرفته ام ان او جامه را حکم میکنم بان جامه برای مدعی دیگر داقع مدعی علیه را بحجت و دلیل او بعد ازان گفته ست که اگر گویند که یکی از دو شاهد با قرار کردن ذوالید باینکه بدرستی گرو نیا م از مدعی این جامه را و دیگر شاهد گواهی داد باقرار کردن او باینکه مدعی امانت نهاده انرا نزد من و گفت مدعی که تحقیق ذوالید اقرار کرده بانچز نیکه برو شاهد گفته لیکن امانت نهاده ام انرا نزد او قبول کرده نمیشود این گواهی و اگر یکی از ایشان گواهی داد باقرار کردن ذوالید باینکه بدرستی غلام مردعی راست و دیگر شاهد گواهی داد با قرار کردن او باینکه بدرستی مدعی امانت نهاده است غلام را نزد من قبول کرده میشود این گواهی و حکم کرده میشود بان غلام برای مدار همچنین ذکر شده است در کتاب محیط و ذخیره لو شهدا حد هما انه اقران هذ المکاب علی الودعه قرض و شهد الاخرانه اقرانها وديعه القاضي لم يقبلهما الا اذا خلطة بقوا القضاء ان اما اذا ذكر احدا لسببين. فقد كذب احدا لشاهدين لا يقبل هذا اذا شهد اعلى اقراره واختلفا في الجهة اما اذا شهدا جهة أن هذا المدعى عليه الفدرهم فرض والاخران له علي الفدرهم وديعه فلانقبل الثاني خزانة المفتيان (عالمگیری) و اگر گواهی داد یکی از دو شاهد که بدرستی مدعی علیه اقرار کرده براینکه این مدعی رابر من هزار درم قرض ان و دیگر شاهد گواهی داد که بدرستی مدعی علیه اقرار کرده که بدرستی مدعی امانت نهاده نزد من هزار درم را قبول کرده میشود گواهی ایشان و این حکم وقتی ست که مدعی دعوی کرده باشد هزار درم را مطلق بغیر با سب بستانین اما وقتیکه ذکر کند در دعوی خود یکی از ان دو سبب را که قرض یا امانت است پس تحقیق دروغگو کرده از دو شاهد خود را پس قبول کرده نمیشود گواهی ایشان و این حکم وقتی است که هر دو شاهد گواهی دی باشند با قرار کردن مدعی علیه و با هم اختلاف کرد و باشند در سبب آن اما وقتیکه کی از بیان گواهی بدهد باینکه بدرستی مراین مدعی را براین مدعی علیه هزار درم قرض است و دیگر شاهد گواهی بدهی