Page 303

جلد دوم کتاب الشهادة در کار مرده و از اینجاست که سوگند داده میشود مدعی با گنمانیدن گواهان که بخلاف این حکم است که درین کتاب ظاهر میشود ازین که اگر آن دو شاهد گواهی دادند در دین برنده که در شلیکه بود بر مدعی را بهر مدعی علیه مقلد دین قبول میشود گواهی ایشان که قبول نمیشود وقتیکه مدعی علیه بپرشد انرا از باقی بودن ان پی این ایشان میگویند که خبرنداریم و در دین هر دو مطلق قبول نمیشود گواهی ایشان خواه مدعی علیه بپرشد ما بدان از باقی بودن ان فایده مسئله دوم آنکه مدعی دعوی کرد نشاد و گواهی دادند شاهدان او باقرار وبها این و یا نپرسد ایشانرا تاکه نگوئید که مرد و دین براه بود واما الثانية اعنى ما اذا دعى الانشا فشهد بالاقرار او عکسه فقال في جامع الفصولين ادعى الوديعة وشهد ان المودع اقربالا يدع تقبل كما في الغصب وكذا العارية ادعانکاحا وشهد باقرارها بنکاح تقبل كما في الغصب ولوادعى دينا فشهد باقراره بالمال تقبل وتكون اقامة البينة على اقراره كاقامة البينة على السبب ادعى قرضا وشهد باقراره بالمال تقبل خلا بيان السبب فقبل في الايداع والغصب والعارية والديون والنكاح واما البيع فقال في جامع الفصولين ادعى بيعا وشهدانه اقربالبيع واختلفا في نفق زمان ومكان تقبل وفيه قبله دعى مائة تفي زب با يصح و شهدا الله على فراء الدر عل مائة ایرویا ولم یزید افراتیز وفير لا و هولاميح بخلاف الموعد القرضر شهدانه قرالدياكثر من الفرض تقبل من نام قضا دینه و شهدانه اقر باستيفائه تقبل (مجس) و اما مسأله دوم یعنی آنکه اگر مدعی دعوی کردان یعنی بوسیدا کردن عقدی یا فعلی را بر مدعی علیه پین شامان گواهی دادند با قرار کردن مدعی علیه بآن عقد الفضل ویا عکس این که مدعی دعوی کرد اقرار مدعی علیه را بعقد د یا فعلی و شاهدان گواهی دادند بمو پیدا کردن مدعی علیه این مین پس گفته است در کتاب جامع الفصولین که مدعی دعوی کرد امانت ادان مالی برا نزد مدعی علیه شاهدان گواهی دادن کا امانت دار اقرار کرده است با مانتا ن قبول میشود گواهی ایشان چنانکه همین حکم است در دعوای عصب سینی میں معمر غصب کانده بر مدعی علیه شاهدان و گواهی بد هندا قرار مدعی علیه مغصب آن میشود بخیبر حکم است در عوایم