Page 397

بغاوت سمت جنوبی ۳۹۶ نوید جرگه ۱۳۰۳ یکوقتی چهل تیره روزگار عسکر مارا در یکجای تنگ بروزعید احاطه کرد بودند که نان برای شان چند وقت ممکن نشد که میرسید، گفتم تا برای عسکرم نان نرسد من هم نمیخورم. والله (۴۷) ساعت هیچ چیز نخوردم حتی نزدیک بود که از خود بروم. رئیس ارکان حربیه و دیگر نفری هر قدر که گفتند یکقدری نان بخورید که فردا مأمورین می آیند چه طور نطق خواهید کرد بمراسم دربار چگونه پرداخته خواهد شد. گفتم در چهار پائی ببرندم. باز در گفتار خود اصرار کردند که سپاهی با گرسنگی عادت دارند. گفتم بلی ! در نیوقت آنها برحمت گرسنه هستند. من با سالش از یکطرف سفیر روسی که جدید آمده بود سخن میگویم نطق میکرد از طرف دیگر خودم ضعف میکردم. تا برنج و روغن برای آنها بهمت و شجاعت دیگر برادران عسکری شان رسید. باز من هم طعام خوردم تا حال این قاطبه حکومت تان تصمیم بانقطاع و انقلاع این فرزندان جاهل افغانستان ننموده ایم و مکرراً دست عسکر و وزارت حربیه را از تعرض و جنگیدن باو شان گرفته ام و گمان میکنم که بالآخر نصائح شفقت کارانه و اندرز های پدرانه ام کارگر شده اگر خواست خدا باشد براه هدایت خواهند گرائید. لهذا برای اوشان یکفرمان هدایت توأمان دیگر مینویسیم و در ان برای شان یکوعده قطعی را جهت تائب شدن و براه صلاح و مطاوعت آمدن معین میکنیم. اگر تا آنزمان براه راست آمدند فنعم المطلوب الا بعسکر حکم می کنیم