صفحه
« از مقال میمنه »
(-)
بشاغلی کت دصافی، پښتون څه
خو را ك لرم تور وينه پر واكير نه یم د چا .
وركړی می خپل سر دی د وطن په ارتقا .
پښتون نحوی ديا با یم د وطن به در د در د من
کتلای می په وینو پلا ر ر نك دى خپل وطن
په وینو به ئی ساتم وزله به راوړم علم او فن
په زیب زینت به جوړ کړم شکلا ی زا وی د فن
خپل سر به ورته جار کړم لکه مجنون دامی لیلا
خو را ك لرم تور وينه پر وا کیر نه یم د چا .
پښتون نحوی هم په څپک د پښتنی یم روزل شوی
په ور نې کښ سر بازی سبق ده ماته ښودل شوی
زمو نږ دلوړ قا مو سه غلا می دی زئل شوی
د ویښیي پۀ قیمت می حيرت دی منل شوی
په لوړ همت غیرت سره به ځان کړم ورته فدا
خورا ك لرم تور وينه پروا کیر نه يم د چا .
پښتون یم از موده جنګی میدان کښی بریالی
متین زغر می په تن ولاړ دښمن ته زمریا لی
نه ډار لرم نه هیره غیرتمند یم زنک نيا لى
په وينه ختك پشت ښون يم رزم او جنگ کیم توریا لی
میدان کښ دهر ت توره ځل کوی پر شا
خورا ك لرم تور وینه پر وا كبر نه یم د چا .
چمن، سیوی، در د اب پوری پرا ته زلمیان
کشمیر ، کلکت، اتك بلوج می ورور پروت تر ایران
د شرق، غرب، شمال، جنوب دا ټول دي يو افغان
یو وينه یو می روح یومو زانګو دي دآرايشان
غور ژنک چه پردښمن كړم زلزله شې ور احيا .
خو را ك لرم تور وينه پروا كير نه یم دچا .
پـه و ينه د مظلو م لحه خیله ځا ن نه غپو م
پینه به د آ ما ل د وطن خـوا ه نه لـو ټـو م
عصری علم و طن ته له هر خوا ه پلټوم
طو طيا ن يو د خپل باغ تور زا غا ن به ز نو م


صفحه

« از متان مینه »
وحدت سره به يوکم قول دسر مي پښتون خواه
خو راك لرم تور وينه پر وا كير نه يم دچا .

له خوږه يا سيده لاری هم می ولیده جهان
وز رو نه می چه مات وه اوس شه صحت وی راعیان
په يو عقیده ، فکر وایو د ا مو نیز به ا یمان
خوا ږه وا ږه به غند شو يو مركز غوا ږو دلحان
يامربيا به يه غيك را ودو خپل ښکلای محبو باء
خوراک لرم تور وينه پر واكير نه يم د چا . (ش١٤ س٦)

جانفزای «فوزی» بشنو که من برای تو این عهدمیکنم
ای ما در شفیقه و ای مهربان من
تربیه و هدایت و تدریس و امر تو
بر من تو پند های پر از گنج داده ئی
بشنو که من برای تو این عهد میکنم
سر د ا فدای شاه و وطن میکنم همیش
فرمان برو فدائی این خاک میشوم
تا ممکن است در پی تعلیم میروم
از رشوه و خیانتو از ظلم و از ستم
با مفسدان و شکوه گران و منافقان
نقصان من نمیرسد هر گز بدوستان
ماموریت کنم بوطن از طریق صدق
دارم امید، فاضل و فرزانه میشوم
آموختم ز حضرت تو درس راستی
اشعار دل پسند نویسم بمملکت
قدر و طن شناختم از فیض پند تو
ای پرور ش دهنده روح روان من
ثبت است در دماغ من ای قدر دان من
از روی مهر ، ما مك ، شیرین بیان من
چیز یکه هست در دل و ما در زبان من
تا آن زمان که هست توانی بجان من
کین نکته بوده لایق فکر جوان من
شاید که عام و فضل بگردد از ان من
دورم کند خالق کون ومكان من
کی میشوم رفیق و نگیرد عنان من
جز سود هیچکس نه بیند زیان من
صدق است مایه شرف و عزو شان من
تا فخر ها کنند بمن دوستان من
یکذره نیست غدر و خیانت بجان من
زیرا که مستعد شده طبع روان من
حب وطن فزون بود از حب جان من
« فوزی » تلافی تو و ما م و طن کجا
بتوا ندای گرامی شیر ین زبان من
( ش٢٨ س٥)

توکل
بیا توکل کشتی مقصو دبرسا حل رسان
« شاه شجاع »
گرخدایت ناخدا باشد زطوفان غم مخور
(ش٣٢ س٤)


صفحه
* ارمغان هرات *

منظومه ذیل بسلسلهٔ مشاعرهٔ غزل «قاری» مرحوم که از طرف ادیب فاضل
محمد ابراهیم خان «خلیل» به این جریده برای ذوق آزمائی شعرای این خطه
گذاشته شده بود انتخاب و برای اینکه شاعر شیوا طاقلی «باهر» از عهده آن مطابق
احتیاج محیط و مقتضیات وقت بخوبی برآمده اند برای استفاده قارئین کرام نشر گردید.
هر روز کمالات جهان کرده دگر گل
پرگوزچه رو گشته زما نام هنر گل
این نقطه پیش که بچشم شده ظاهر
از گریه حسرت بخدا کرده ثمر گل
ز اندیشه فردای من و غفلت امروز
قلبم بکداز آمد وبرداشت جگر گل
تا علم و کمال و هنر و سعی تباه شد
تنها بشجاعت نتوان کرد خطر، گل
صاحب هنران را نشود نام و طن گل
آندقت شود گل که شود نام بشر گل
گر خود بکنی کار بعمران وطن سعی
زیباست زنی جان من آنگاه بسر گل
«باهر» پی تعلیم شو و علم و هنر جو
هرگز نشود نام و نشا نیت ز نظر گل (ش 16 س 6)

شاغلی «بورا» یکما در آلکن بپسرش توصیه میکند
بچیم بیغی ، زود بینشین ، از خو (1)
نیشنا نیته بخو ، ططرف مدرسه رو (2)
که هیم سال تو هر یکشدم یبیش از تو
تستنبل بخدا ، نینین از دیده وجو
تو تو امر و زیخوان ، سبق و زحمت کش
که فقر دا ششوی ، شهره ، بمثل افتو (3)
ویل گردی مکن ، همنشین با بیدان
ککه آنها همگی کرده با جایامه گرو
قمار و دزدی ، شده پیشه شان
گگدائی مکنن لقمه نان چون شوه شو (4)
گکگا . گیر ز دستش ، سگان لقمه او
فقر تك زد. گاه میخوره با یکچکه او (5)


(  )

صفحه
« ارمغان مبنته »

معمکتب قضا بر یکه ا زمان ساز یست
TTT دم مشود، چند رود همچو گو (6)

عفو و راء یش از مهجت به جان
تشتعلیم کن و، وا نکه، معلم شو

د د دیگر ششنو، دیده کنکم این بیند
باش، شاه شاه جوانرا، ز دل و جان پیرو

بصدق و صفا، بهر وطن کن خدمت
که که ما در و وطن هست مرا دان چون او

سخن راست بیا با همه جا چون دو راء
فقبول ارکنه شور نمیکند کو و برو (ش٦س٦)
١، خواب - ٢، سینه ام ست، برو - ٣، آفتاب - ٤، شب - ٥، آب -٦، کو

بها علی « عنبر »
چه شد شد شد

بدل داغ از فراق خالت افزون شد چه شد شد شد
بیاد سر و قدت قبا متهم نون شد چه شد شد شد
چنان لب تشنه در صحرای غم دور از لبت گردم
بهر جا از سر شکم رود جیحون شد چه شد شد شد
دو چشم جادو یت ملك دل و جانم نمو د تسخير
دمم را زیست تأ ثیر گر چه افسون شد چه شد شد شد
بگل کشت گلستان مست می یاد بیکر ان گردی
مرا از رشك، اشك دیده گلکون شد چه شد شد شد
بطر ف مجلست شامل شدن نی حد من باشد
اگر چه ناله ام ما زند قا نون شد چه شد شد شد
شب غم سا عتی گل عار ضت ای بدر من بنما
کرم از جانب لیلی بمجنون شد چه شد شد شد
چه گویم عهد ستت سنگدل با من چه ها کرده
شکست رنگ عبا دت قایم از خون شد چه شد شد شد
شنیدم شد گر فتار هم از جور فلك گفتم
خدا خیرت دهد با ما زگردون شد چه شد شد شد
کجا منظور گردد عنبرا، این گفته ها با کس
چو شعر شاعران گر چند موزون شد چه شد شد شد
(ش٣س٦)


( )
صفحه
ارمغان میمنه
شاغلی «شایق» کابلی
گل و شبنم
شنیدم: دیروز در باغ داکتر نسیم خان، شبنم بیگم را در آغوش
گل یافته و زود پیش باغبان که لاله چندین ساله اوست شتافته و او را
ازین واقعه باخبر ساخت. خوب شد زیرا! غنچه خانم بارها پیش خاله چمبیلی
گریبان خود را پاره کرده میگفت اگر پدرش (شور شید خان) ازین بیباکی
شبنم خبردار شود او را يك چشم زدن ناپدید خواهد کرد، حیف کسی
بحرفش گوش نمیداد، افسوس که عصمتیان گلشن، و این خانمان عفت مسکن
هم بيباك و چون دختر تاك كوچه گرد و چالاك برآمدند، بی بی نسترن
که عمۀ سرسفید اوست تا اکنون از حیا نوك چادر خود را بدندان میگیرد،
اگر کسی نام او را بدی یاد کند از غیرت میمیرد!
(خاله سوسن) غماز سخن ساز بصد زبان این قصه را با (سنبل خانم)
در میان آورده، و خاطر او را آشفته و پریشان ساخت، ناچار (آیه بنفشه)
را پیش (ریحان بیگم) فرستاد که از نزد برادر خود میرزا (پطونی خان)
کدام تعویذی درین خصوص گرفته، و دل شبنم را از محبت گل سرد سازد!
عجب تر اینکه «عندلیب بلبل فریب» که گل بازی ها و سارشک نوازی
های خود را فراموش کرده، دیروز در بزم نونهالان چمن بهزار
زبان قصه را بیان و غنچه و شبنم را دست و گریبان ساخت!...
صد آفرین به حوصله شمشاد پاشا د! گرچه مانند شانه زبان باز
و در میان گلشن مشهور به غماز است بازهم تاکنون گوش خود را بکری
زده، و هرگز به سرو و قمری ازین مسئله چیزی نگفته، حیف خدا شبنم
سرگل را به جوانی نمیرساند کاکای خود (فوزه خان) را که تا امروز
به پیش همه سر بلند، و اوضاع شیرین او دلپسند بود نزد جوانان چمن از
خجالت سرنگون و آب حسرت از چشم او بیرون نمود.
(پدینه) که از قدیم (بداقودی) و (جعفری) کینه و رازهای رنگین به سینه دارد
دیروز به لاله میگفت که سخن (عباسی) بی اساس و سراسر وهم و قیاس
است، شبنم بوالهوس و شخص پا در هوا و ناکس است، ابداً وابستگی
را نشاید، و او یكروز هم در آغوش وصال گل نیاید. درین زمینه فکر
(نافق) رونق دیگری دارد چرا که او پاکی دامان شبنم قابل و در صفائی
و پاك سيرتی او ينكز یان و يکدل است، به عقیده او مانند (گل) يك جوان
(رعنا) را این چنين يك محبوب بادل باوصفا سيما خوشنما مینماید، در گلستان


()

از ارمغان میمنه

ازوی صاحب نسب تر کیست؟ و عیب او جز بیو فائی و خود نمائی چیست ؟
اگر بدیدهٔ انصاف نیکر یسته شود، گل از نسل خاك و شبنم از هوای
پاك است ، این از خاك سیاه می رو ید و آن از عالم با لا می آ ید، نسبت
گل به بته خار دار ، و از شبنم به در شهوار می شود ، میل گل دا یماً به جهان
سفلی و از شبنم بعالم بالا می با شد . معراج شبنم در برج آ فتا ب نو را نیت
شعار و روح گل بر سر بازار و یا به شیشهٔ دکان عطار قرا ر میگیر د ، این
لا ا بالی و با زا ری، و آن بلندخیال از رنگ آمیزی های ظا هر ی عا ری .
پس اگر شبنم به صحبت گل قانع شود موجب افتخا ر و ما یه عزت و اعتبار
اوست، درینجا سخنان صاحب غر ضان و مدعیان از دایرهٔ اعتبا ر بیرون و این
يك دلیل موزون است که(فرشی)را اگر زیرچوب فرش کنید،(شبورا) شا یبو گفته
و( کشمیری)را به بیهمهری نسبت میدهد . ( آفتاب پرست) اگر چه ہندو ست اما شخص
ینکر وی و را ستگو ست در عین زمان عقا ید عجیبی دا ر د ، ا و میگوید که
شبنم بیگم از خا ندان آب و داکتر نسیم خان ز دود مان هوا ست ، ما از ین
دو خا ندان امید های ز یادی دا شتیم ، حتی وا سطه نشو و نما و حیات خو د
ایشان را می پند ا شتیم ، ا کنون مسئله از دو حال بیرون نیست، اگر آ قای
نسیم راستی این قضیه را بچشم خود د یده باشد دامان پاك شبنم لکه دار و خا ندان
آب تما ماً بی آب و بی اعتبار شد ؛ . و اگر به عصمت و عفت شبنم صدمه وا رد
کرده ، چنين يك تهمت بزرگی را از خود با فته و د ختر ك پا کدا من و عفیفه
را بد نا م و ر سوای عالم سا خته، پس نام نيك هوا بر با د و سیا ست چند ین
ساله او خراب شد، زیرا داکتر نسیم خا ن محرم راز خو رد و کلا ن و نبض
شنا س فقیر و مسلمان بو ده ، بلکہ درقدر و روح ر وان اعتبار بزرگی د ا شت ،
کنون آدم به که و به چه ا عتما د کند؟ .
ز بان جرأت به کذب و بهتان آ قای نسم عنبر شمیم کشو د ن هم خیلی
جسارت و نها یت گستاخی و شطارت است، آ ن عا لیجناب کم کسی نیست . در
هر زمان مصدر خد مات بر جسته و کار های مر و ا ه و خجسته گر د ید ه ،
به هیچ گونه ا نکار آن ممکن نیست، بوی پیر اهن (یوسف علیه السلا م) رابمشام
پیر کنعا نی او بو د که ر سانده و ا ز زندان دما غ ز لیخا ر ا بر تکہت ز لف
دلاویز یو سفی او بود که کشا زد، عطر گیسوا ن مشکبار حضرت سردار و سر و ر
کائنات را که هر دو جها ن قیمت یکتار ش نه میشود ا ز سراپردهٔ حر م بمشا م
اویس معظم ر سانیده و آن عا شق سوخته را هر لمحه ز ندهٔ جا وید می ساخت،
عا شقان مہجور را بهنگام سحر ا ز شمیم کا کل جا نا ن مست و بیخبر ، و کلبهٔ
در و یشان خدا جو ، و گو شه نشینا ن با آبرو را ا و ست که معطر می سا زد،


( )
« ارمغان میمنه »
هر شام و سحر به طواف بیت الحرام و روضه مطهره حضرت شفیع المذنبین
علیه السلام سعادت اندوز ایدی ، و صاحب نفحات فیوضات سرمدی میگردد
ما از جان و دل محبت شمار و هوا دار این قاصد عنبر شمیم بوده و میگوئیم :

ای نسیم سحر از گلشن یار آمده
همره قافله مشک تتار آمده

مرحبا مقدم جان بخش ترا بنده شوم
که به پرسان دل رفته ز کار آمده

سخن عجیب تری بشنوید که در همان دقیقه که آقای نسیم میگوید (شبنم باگل
سر گرم نوشیدن جام ملی بود) از (جربین تاسترن)و از(مرجان تا الیسکن) بلکه
همه ساکنین گلشن از مرد تا زن بیکزبان اقرار میدارند که این واقعه
غلط است و هر کدام علیحده قایلند که در آن لمحه شبنم بحضور ما نشته بود!
(جربین خان) که صاحب نام و نشان ، و همواره مجلس نشین بزرگان
بلکه مصاحب پادشاهان است و کاهی سخن یا در هوا ، و حرف بیجا کسی
از زبانش نشنیده ، او هم بمدعای اظهار حا ضر بودن شبنم را بوقت
معینه در صحبت خود نموده ، تفکرات عجیب و غریبی بدماغها انداخته :
آری جای حیرت و باعث یکعا لم هیبت و دهشت است :
يك جسم مفرد بیکدقیقه در هزار جا چسان میتواند عرض وجود نماید . اینجا
سخن از عالم عقل می برآید و خامه ما نمیتواند عبارت آزمائی و زبان
درازی کند ، از مکویات چگوید ، جز اینکه بنویسند :

زهی تجلی نموده حسنت ، بچشم وامق ز روی عذرا
يك کرشمه ربوده حسنت، تو ان یوسف دل زلیخا

بباغ و بستان نسیم مویت، به لاله و گل نشان رویت
تمام عالم بجستجویت ، بکعبه مومن بدیر ترسا

به هر جوانی از و روانی ، بهر زمانی از و نشانی
گهی برآید به شکل مجنون، گهی براید به رنگ لیلا

به عقل نازی حکیم تا کی، بفکرت این ره نمیشودطی
بکنهه ذاتش خرد برد پی، اگر فتد خس بقعر دریا

( ش٣٨ س ٥ )


( )
ه ا ر مغان مجله ،
د صفحه
داغای «عظیمی»
سر پلی
شکست و ریخت
دی محتسب که شیشه مستان شکست و ریخت
اسباب عیش با ده پرستان شکست و ریخت
بنیاد زهد و تقوی زاهد که سخت بود
از يك كرشمه نرگسس آستان شکست و ریخت
رنگ بهار و آب رخ یاسمین و گل
از شرم عارضت بگلستان شکست و ریخت
طوف جفا شکستی وخونم ز دیده ریخت
هرگز کسی ندید بدین سان شکست و ریخت
شاخ مراد و میوه امید و برگ کام
از برق یأس صر صر حرمان شکست و ریخت
چشمت بنای صبر که محکم چو کوه بود
از يك نسيم جنبش مژگان شکست و ریخت
اکنون چه حظ ز قبا لعاقت نمیکنی ببر نام
از سنگ پیری چون همه دندان شکست و ریخت
(ش۴ م س۴) شب گریه زور کرد چوبیدل «عظيما»
از هرسواشك شيشه طوفان شکست و ریخت

ترجمه ، از شعربہ شعر چشمه و او قیا نوس بدغلو «شاهين»
قطره قطره چشمه می افتاد از سنگی به بحر
بحر گفتش؛ ای که گریان میکنی بد ترز زهر
خواهشت از من چه باشد ای حقیر ای هیچ کس
موج من؛ طوفان من؛ غوغا منم ای بی نفس
چشمه كيك گفتا به بحر شور كهای مواج كبر
میدهم پی های وهوی وافتخار از روی صفر
آن وجودی کو بتو هرگز نگردیده عطا
قطرۀ از آب شیرین و بنوشیدن روا
(شماره « ۴۵» سال پنجم)


ه از مغان میمنه ،
()
نگارش دکوهی
در ام
ایثار
در ٤ صحنه و ٧ پرده

اشخاص : قاسم (تایپست) ٢ـ اشرف (رسام) ٣ـ عتیق (مدیر) [برادر اشرف]
٤ـ حمید (داکتور) ٥ـ انور خان (معلم) ٦ـ عبدالله خان ٧٠ـ رسولخان
٨ـ رؤف جان ٩٠ـ لطیف جان ١٠ـ رشید (پسر اشرف ٨ ساله). ١١ـ انیسه
(دختر اشرف ٥ ساله) ١٢ـ قربان (آشپز)

صحنه اول

پرده اول
اشخاص : قاسم خان ، اشرف خان ، حمید خان ، انور خان، عبدالله خان
رسولخان ، رؤف خان ، لطیف خان ، قربان (همه به لباس عادی)
دیکور : صحنه بايك طبقه رینگ‌نرم فرش بوده و دو کرسی گل به اصول (سویس)
دیده میشود، در گوشه و کنار خیابانها پته‌های انبوه گل بمشاهده میرسد.
در قسمت عقب چوپترۀ خورد و زیبایی مشاهده میشود که آنرا عشق پیچان
و غیره گلهای چیله‌ئی پوشانیده میباشد و نیز دو سه قفس از مرغکان
کوچك خوش الحان آویزان و روی صفه که با دوسه قالیچه، دوشك
و یا لشت فرش میباشد در وسط آن هرمونیه، دلربا ، تنبور وطبله، شطرنج
کرمبورد ، قطعه وغیره وسایل ساعت تیری دیده میشود. در گوشه از
صحنه ظرف چای، منقل آتش، چلم و تنباکو، آفتابه ولگن وغیره مشاهده
شده و هم از عقب يك منظره باغ که خیلی ساده است معلوم میشود.
پرده بالا میشود :
قاسم : که تیله ها را در پیش رو گرفته و سبق های گذشته خود را
تکرار میکند طبله ها را گذاشته و میگوید:
-او مردم ! او ، بیائید که سازها سرگرفته!
لطیف : که در پهلوی او نشسته و از بسیار قطعه بازی خسته شده بود قطعه ها را به زمین زده
میگوید: تو مشغول خود باش. بزن که باز مرض از گشتایت تور خورده.
رسولخان: که حریف قطعه بازی اوست میگوید: قدرتی خدا که از عادت بد گپ خود
درینجا هم خلاصی ندارد (و میخندند.)


()
« ارمغان میمنه »
رؤف : بابا، امروز در قطعه شانس ندارم ، هر قدر که میکنم نمیبرم، کمشکو
این بازی برچ خو چه بلاست . مره هیچ خوشم نمیآید . (قطعه ها را
بر زمین زده از جا میخیزد)
عبدالله: که چهارم نفر از برچ بازان را تشکیل میداد هم ازجا بر خواسته بطرف
دسته سه نفری که در گوشه ایستاده و مشغول صحبت اند بروان شده و میگوید :
— بچه‌کرم صحبت هستید، پائین کمش کو. بیا این که قاسم خان از دست ماند.
قاسم : اشرف، او اشرف بیائی که وقت میچ ما و توست .
اشرف : در حالیکه سگرت خود را آتش میزند میگوید
— امدم رسیدم امر کنید :
لطیف : در حالیکه دلربا را سر میکرد صدا میکند
— بیا رسام آغا، اموخیالهای نازکورا که ساخته ئی و همه وقت لاف میزنی،
بکش که ما گوش کنیم .
رسولخان : اینه ارمونیه را مه میگیرم، تو تمبوره بگی که قابل هستی .
اشرف : تنبور را گرفته مینشیند و به سر کردن ساز مصروف میشوند. رفقای دیگر هم دورشان
جمع شده و در حال خنده و خوشی ، اول اشرف چند پارچه
نغمه های دلکش نواخته و دوسه خیالی با دلربا و تنبور میکشد. بعدها
برای ٤ یا ٥ دقیقه مینوازند و میخوانند . درحالیکه قربان نیز چای و میوه
آورده و به گرمی مجلس می افزاید ساز خموش میشود .
اشرف : (به قاسم)اینه جانم ، آخ دلت بر امد ؟ .
لطیف : آفرین اشرف . ولله خیال های خوبی ما را شنواندی .
جمشید : ای بلاگک رسام است، رسامی که موزيك نميداند، وی ، صنعتکار
نمیباید گفت :
انور : این تنها عقیده توست ولی بسیار استادان این صنعت بوده اند
که هیچ موسیقی نمیدانستند. اما شهکارهای شان موزیم خانه‌ها و
معابد وقصور عالیده نیا را زینت داده و در قیمت شان افزوده است . . . .
جمشید : میخواهد چیزی بگوید ولی رسولخان او را مانع شده میگوید :
— بان بان ای روز ما را هم به این بحث های خشک نگذرانین بگذاریم
کمی بخندیم و تفریح بکنیم .
انور : میخواهد از خود دفاع کند اما قاسم میگوید :
— بس بس ، تره والله ، باز که به مکتب رفتی از این چیز ها
به شاگردای خود بگو ، ما که گوشهای مل پر است . تو با اشرف
پیش شو، مو باز محاوره یی ته بیگیر که يك زره خنده کنیم :


صفحه ( )
ه ارمغان میته »
همه رفقا میگویند آن آن وقت تو یکی يك چو بك كو كرديید اكن
اشرف : بيك دانه گوگرد را گرفته میگوید :
یا تبد گرد شوید ، هر کسیکه با د ندارد ، بگوید سر وقت است .
اگر کسی نمیکند . از حالا از میدان خارج شود .
سعيد : اینهم نمیتا نم و ( میخیزد )
انور: من هم ( میخیزد )
(هر دو دست به دست به طرف قربان رفته و با او مشغول کار و صحبت میشوند،)
در اثنای بازی همه خنده کنان به کور گویی و لطیفه گفتن شروع میکنند
سگان پرا ك وكند . و كيا نه در بین رفقا رد و بدل و همینطور
وقتی را در بر میگیرد .
انور : از گوشه تما شچه صدا میکشد :
: او ، او مزاق نکنید بگیرید سازها را ، بسکند از یقه بسکند از یقه
( کسی به سخن او گوش نمید هد و بین خود میخندند )
( قاسم : که عصبی ، معلوم میشود )
ـ : بسگـــــدار اشرف ، بسیار خنده نکنو ؟
اشرف : برو با با بتو چه دلم که هر قدر بخندم ( وقهقه میخندد . )
قاسم : ( به حدت ) میگم نه کوخند ، بس است وا لله درانه پاره میکنم
( اشرف بدون اینکه به این جدیـت قاسم اهمیتی دهد خنده
دیگری سر داده و میگوید : )
منه خو تره چیزی نگفتم ، آیا برای من خنده ممنوع است ؟
من غیر از يك کلمه چیز دیگر نگفتم :( و باز میخندد )
( قاسم : که از حد ت میلرزد ) :
ـ : بس است ، بس است زبانتی اگر ببار دیگر خندیدی
وا اللهغار غبارت میکنم .
( ا شرف از شنیدن جملات مضحک و بر انگیزنده
خنده میگوید )
ـ : حد ته نشناس قاسم ـ بحث لجا قت درینجا مورد استعمال
نداشت( و از حدت باز میخندد )
( قاسم بالای اشرف حمله میکند ولی اشرف او را نیگه
کرده ) و میگوید :
ـ : برو برو آدم به سرشت ، این جیا جای جنگ
نیست و مهونشو کمدام قصد و عنادی ندارم .


صفحه ارمغان مبينه ( )
(ولی قاسم وارش نداده دست به یخش می اندازد.)
دیگران همه ازین واقعه متوحش شده و به خلاصی ایشان میکوشند.
درین وقت قاسم چاقوی کمانداری را از جیب کشیده با دندان
باز میکند. و به اشرف چند ضربتی میزند. اشرف در حالیکه
خون از گردنش فوران دارد به زمین غلطیده میگوید.
:اوه نامرد . غافل گیر کردی، اخیراً مرا کشتی، ای قاتل بی رحم !
(دیگران از دیدن این منظره وحشت کرده پس از توقف کمی بالای قاسم
حمله برده و چاقو را از دستش میگیرند قاسم به تسلیم تن
نمیدهد، اما به امر دکتور تمام رفقا قاسم را گذاشته
و دور اشرف جمع میشوند.)
دکتور: زود آب و دستمال بیاورید، زود شوید، که خون ضایع میکند.
انور: خون، خون، دکتور جان بگو از خانه چه لازم است که بیاوریم.
دکتور: هیچ، لازم نیست کسی از باغ نیز اید، اجازه نیست.
زود شوید، قربان ! آب گرم بیار، لگن را پیش کن.
لطیف : دکتور ببین زخم در کجاست ؟
دکتور : در گردن اما خیلی مهم است.
عبدالله : زود شوید، اشرف ضعف کرد، بگیرید، بشویید، این آفتابه این دستمال.
(در حالیکه دکتور زخم ها را با پیر و منگنات میشوید)
قربان : داکتر صاحب چند زخم خورد . . مهم است یانه ؟
دکتور : با عصبانیت ! بنه ببین سه زخم است ! زوخامت زخم ها لاچیزی
گفته نمیتوانم ، زود شوید يك قاشق شربت. که مرد که ضعف کرد
بسیار خون ضایع نمود.
دکتور : (يك بوتل از جیب کشیده به انور میدهد و میگوید) . اینرا در پیش
بینی مریض بگیرید ( وخودش گردن اشرف را در حالیکه خون کمی
استاده شده مربا شد میبندد. گاه گاه سوی قاسم دیده و میگوید :
: ظالم این کار از کردن بود، كه يك رفیق بیست ساله خود را کشته
و دستت را به خونش آلوده سازی ؟ . . . . .
قاسم : (آهسته میگوید) من لازم دیدم که همین کار را بکنم، خوب شد هر چه که شد.
پاك ندار د جوابش را خواهم داد.
دکتور : (با خود) پاك ندارد اما زود باشد که مسلش قصاص شوی...
انور : دکتور صاحب ، چه خواهیم شد ؟ زود بگو، خدایا کاشکی این مهمانی
رانمیدادم، این قاسم چه بلا بدطینت و آدم بدکرداری بود!


( )

ارمغان عیمنه

بوی کلو و فور م اعضا یم را فالج و عقل مرا از سر برده است .

رسولخان : ( بارقت بسیار) از خانه چه خبر، ان‌شاءالله راحت باشند ؟ ... راستی چند روز پیش بچه گك شما را دیده از شما و اهل بیت پرسان کردم .

قاسم : او برا در از ین در ك نپر س که بسیا ر د چا ر مضیقه هستم ، از يك سو این نابوری وازطرف دیگر تنگ دستی و نا داری نز د يك است مراد یوانه کند ، قبل ازین نصف معاش میگرفتم از دو ماه به این طرف آن هم قطع شد ، جز آ سرۀ ر ب دیگر اتکا یی موجو د نیست ، از دیگر طر ف ز مستان در کمین است خدا میداند چند ماه د یگر ا ینجا بما نم -

رسولخان: (برای دلداری ) : بی برادر غصه نکن خدا مهر بان است ، ان‌شاءالله زود حوب میشوی ..... آیا تكلیف دو ا و غـذا چیزی است؟

قاسم : بلی ازین درك بيغم هستم .

رسولخان : را ستی حمید هم در ین جا سر طبیب است ؟

بلی . . . . . .

( ) ( در ین و قت اشرف ازگوشۀ وارد باغ میشو د. حالت رو جیۀ آن خیلی خراب و جنون آمیز بنظر میرسد ، با خود گپ زده اوضاع وحركات مجنونـــا نۀ از خود نشانمیدهد و به طرف گوشۀ با غ پیش میرود . )

رسولخان : (و قتیكه ا شر ف ر ا میبیند میخوا هـد بـه طر ف او بر و د و لی قا سم مانع شده ) میگوید :

بگذار او بكلی ازعقل بیگانه شده، کسی را نمی شناسد وهزیان میگوید.

ا شر ف : (د ر حا لیكه میخو ا هد به چو كی د یگـــر ی بنشیند ، چشمش به ر سو لخان افتیده و به طرف او ر وان میشو د. رسو لخان هم به این تو جه ا شر ف از جا بر خوا سته و به طرف ا و میر و د . )

اشرف : (به طرف رسو لخان حیران دیده ومثلیكه چیزی بیا د ش آمده با شد به رسو لخان نز د يك میشود بدون اینكه با او چیزی بگوید با لا ی قاسم حمله نموده واز یغنش گرفته ) میگوید :

اینه تو چه کد ی ؟... جواب چو عه وبچه ره بته، جو ا ب او ره بته ، جو ا ب خد ا ر ه بته ! . . . . . . . .

(غم غم كنان دست خودرا از گریبان قاسم كه متوحش میباشد دور میكند وبه اثر این قال مقال پرستار وارد صحنه شده واشرف راازصحنه خارج میكنند).

رسولخان: (با حالت وحشت زده) هرروز حالت همین است ؟...

قا سـم : نـه تـا حـال مر ا هیچ نمی شنا خت ، ا مروز پیش روی تو


( )
ه ازمغان میمنه ،

این چنین حرکت کرد .....
رسولخان : عجب است ! ممکن نمیدانند؟ و چیزی نمی گویند؟ .....
قاسم : (سر به زیر افکنده دست به روی زخم میکشد.)
رسولخان: والله قاسم: دلم بحالت بسیار سوخت: در سخت منجنیق دچار هستی...
از یکطرف این زخم تو درد واضطراب میدهد، از طرف دیگر
مفلسی وپریشانی وغم خانه واولادها، واز دیگر ــ واین سختتر مدعش،
که دل هر سنگدلیرا آب میکند.
قاسم : ( با يك نالة جانسوز ) کاش بمیرم و روی این را نبینم،
مرا بسیار عذاب و شکنجه میکند.
رسولخان : قرا رینکه بعد معلوم شد واقعه با اثر رقابت صورت پذیرفت
آیا همینطور نیست؟.....
قاسم : (بعد از کمی سکوت) این اقدام من برای بر طرف ساختن کدام سدی
از پیش روی خودم نبود. ولی هیهات که مرا فریب دادند.
رسولخان : بس است، بس است، نمیخواهم ازین درک بیش ازین چیزی بدانم.
قاسم : (آه سردی کشیده وباز دست به گردن میبرد وهر دو ساکت میشوند)
قاسم : (آهسته) حرص وطمع، مرا به این عمل شنیع دچار ساخت. مرا فریب دادند.
اکنون پشیمانی سودی ندارد. اينك در چنگال انتقام الهی دچار
وعذاب میکشم. بااو در يك شفاخانه زیست دارم، البته خواهی دانست
که این بارچقدر گران واین قضاوت قلب به چه قیمتی برایم تمام شده؟...
خدایا !ای بار خدایا !ازین گناه بزرگیکه کرده ام مرا عفو کن، بس است.
( هر دو درعالم سکوت و رسولخان آماده رفتن میشود ) .
پرده می افتد
پرده دوم
اشخاص : اشرف ، عتیق ، حمید و قاسم .
صحنه : همان صحنۀ اول
پرده بالا میشود .
(در بالای در از چوکی اشرف سر دوپا نشسته ،حمید در کٹور ،
و عتیق «برادر اشرف» به چوکی های دیگر نشسته اند)
داکتر ر : شوتی صاحب، هنوز قطعی تثبیت نشده است. خدا مهربان است، ببينيد،
اشرف شکر خا لاخوب است، هرسوالیکه دارید بپرسید،
برای تان جواب میگوید.


( )
« ارمغان مینه »
صفحه

دکتور : برادر ها بشنوید ، ما وشما امروز برای میله وصحت نیری در بن باغچۀ قشنگ
مهمان انور جان شدیم .. اما از قضا این مسئله که منتهی به جرح یکی از بهترین
رفقای ما شده است ، یکا خیلی گران و الم انگیز است (همه میگویند) بسیار.
و ما در حیات خویش به همچو منظره وصحنة فجیع تصادف ننموده ایم .
انور جان : خیلی ها ما چطور کنیم ، تمام زنده گانی ما بر باد شده دچار بسی
تکالیف خواهیم شد. داکتر صاحب ، تکلیف چیست و راه
نجات کدام است ؟
(قربان يك كاسه شربت می آورد و دکتور فوری چند قاشق
شربت به دهن مریض میریزد.)
اشرف : (کمی بحال آمده، چشمان خود را باز و به اطراف نگاه میبند .
لحظة تفکر کرده و با آواز لرزان همه را دور خود جمع میکند و بعد
رو به طرف دکتور کرده ) میپرسد : دکتور صاحب ! میدانم
که زخمم مهلك است ، بگوئید خون ایستاده شده یا نه ؟
دکتور : بسیار حرکت نکنید ، امید پیدا شده . اگر استراحت کنید
خوب است . تا که ما چاره بسنجیم .
اشرف : قبل از استراحت ابدی باشما چند گپی دارم که گوش دهید !
( بعد دست خود را دراز کرده دست انور را میگیرد :
:- انورجان عجب واقعه پیش شد .... من میدانم که زخم گردن من کاریست ...
و ازین درد نخواهم برآمد.... لهذا وصیتی دارم که همه باید او را بشنوید....
و برای حفظ اسراریکه به شما میگویم اولا قول دهید... قول شرف
بمن بدهید . ( دست خود را در از میکند ، همه دستش را فشار
میدهند. اشرف تکرار غش میکند . دکتور چند قاشق شربت
به او خورانیده و پس از لحظه بحال می آید و به سخن آغاز مینماید)
انور جان بسیار افسوس است که این واقعه در جای شما رخ داد و نیز
بهترین رفقای حیاتم درین مجلس شامل اند .... اگر این مسئله جرح
و يا قتل بدست امنیه وقانون می افتد.... همه شما درین مورد دچار پریشانی
وسرگردانی شده و اگر مردم ، قاسم که عایله دار و چوچه دار است ... وهم رفيق
قديمی من بوده بگفته دکتور (اشاره به دکتور) نیز به قتل خواهد رسید،
ازين جهت وصیت آخری من بشما این است : من اقرار میکنم
که با يك بحران عصبیت با چاقو خيال انتحار را داشتم ،
ولی رفقا نگذاشتند و شما هم در همه جا ونز د همه کس
همین طور بگوئید .


ار مفان مپوله

ایت رفقه آخرین هدیه قیمتدار خود را که حیات است برای ما «ایثار»
میکنم ... . این هدیه را قبول و این سر را تا ما دام الحیاة بکسی
افشا نکنید ..... زیرا نمیخواهم جز خدا کسی دیگر ازین مرد متقلب
وخاین انتقام مرا بگیرد من او را به منتقم حقیقی حواله کردم .
(اشرف غش میکند وهمه مانند صاعقه زده به طرف يكديگر نگاه میکنند.
قاسم هم از جای خود بر خواسته نزد يك اشرف مینشیند . )
انورجان : (بسیار خواست) : برادر ها مجبوریت خود را در خصوص
نگاه کردن این راز خیلی مهم دانستید که چیست ؟ این دادن
قول شرف در حالیکه ما را مسئول میسازد اما باید آخرین
توصیه اشرف را محترم شماریم . (همه میگویند)
بلی ما درین باره با اشرف عهد کرده و قول دادیم .
دکتور : (مضطرب و متفکر) پس وضع صحی اشرف خراب است. زود شوید
يك گاری بیاورید که تا به یکی از شفاخانه های نزديك برسیم .
: ( انور جان وقربان با عجله عقب گاری میبرآیند)
پرده می افتد
[صحنه دوم در دو پرده ]
پرده اول
اشخاص: قاسم، اشرف، رسولخان، پرستار.
لباس : قاسم و اشرف بالباس مریضان ، رسولخان با لباس عادی
و پرستار بالباس پرستاری ، گردن قاسم با پنبه و بندج های سفید بسته میباشد.
دکور: باغ شفاخانه ، در باغچه در چوکی باغی نیز موجود میباشد.
پرده : گوشه از قسمت عمارت شفاخانه .

پرده بالا میشود :
قاسم ورسولخان به روی چوکی باغی نشسته :
رسولخان : این زخم و یا دانه بیگونیم شما را خیلی دچار زحمت ساخته است .
بسیار طول کشید . آیا هنوز خوب نشده ؟ ....
قاسم : نه والله، این هشت ماه است که در شفاخانه زیر علاج میباشم ،
چه روز های بدی را با این زخم که ندیدم . از دست سوزن
انجکسیون، میخ، فلیته و کاردو چنگال چه اضطراباتی نکشیده ام ؟


( )
ه در اغان میمنه ،

عتیق : (برای دلجوئی برادر مجنون خود به طرفش دیده و لبخند ملیحی به
او نثار میکند، بمقابل او شرف زهر خندی کرده و در قطره
اشك از چشمانش فرو میريزد.. عتیق بر خود پیچیده از جا
میخیزد و دست های خود را مالیده میگوید) .
ای خدا ... تو به این جوان رحم کن ، و او را به
مادر پیر ، خانم جوان و دو طفل صغیر ش ببخش .
(دفعتاً مثلیكه چیزی بیادش آمده باشد دور خورده واز دکتور میپرسد) :
دکتور صاحب ! در ان مجلسیکه برادرم خود را با چاقو زده
و خیال انتحار داشت شما حاضر بودید ؟
دکتور : بلی .
عتیق : شما به چشم خود دیدید که او خود را خود به چاقو زد ؟ ...
(قبل از اینکه دکتور جوابی دهد، از گوشهٔ باغ قاسم وارد صحنه میشود.
عتیق از جواب دکتور صرف نظر کرده) میگوید :
واه واه ، اینه قاسم خان نیز در همین‌جا میباشد، معلوم است که
تمام رفقا به این شفاخانه ، هر کدام به لباسی جمع شده اید .
دکتور : (وارخطایی میگوید) بلی، قاسم هم مریض و تحت تداوی میباشد.
(عتیق به طرف قاسم پیش رفته از دو دستش میگیرد و آورده
عوض خرد به چوکی مینشاند. و خودش پهلوی برادر خو د مینشیند.)
دکتور : (از جای برخاسته) آقای عتیق اینه عوضی برایت دادم.
این اجازه بده چیزی کارهای ضروری دارم که
در وقتش باید انجام شود .
(دکتور از صحنه خارج میشود)
عتیق : قاسم جان ، چطور هستید ، چه ناخوشی دارید؟
قاسم : (دست به گردن برده) در گردنم چیلی برامده و زیر عملیات میباشم...
عتیق : چقدر وقت است ؟
قاسم : تقریباً هشت ماه میشود ....
عتیق : از مریضی لالا یم نیز تقریباً هشت یا نه ماه میشود معلوم است که
هر دوی شما یکجا زخم خورده اید ؟
قاسم : (وارخطا) نه صاحب من زخم نخورده ام ...
عتیق : (خنده کنان) ببخشید خدا نکند. چطور درد و یا تکلیفی عاید نیست ؟
قاسم : بسیار زحمت دیدم مخصوصاً بعداز عملیات دوم اضطراب زیادی کشیدم.
عتیق : چطور ؟ بعد از عملیات دوم ، زخم شما دوباره اوت کرده بود ؟


صفحه
« ارمغان مبینه »
( )

قاسم : نه ا و ت شکر د یلبکه از ان بد تر ؟
عتیق : چـ طـ و ر ؟
قاسم : سه ماه میشو د زخم جور شده ودوسه روز مانده بود که بکلی صحت شده
واز شفا خا نه خارج شوم و يك شب در حالیکه آرام خوا بیده بو د م
چیز نوك تیزی به زخم تازه ملتهب شدۀ من فرو رفت، از شدت د رد
از بستر جهید م، درین وقت دا نستم که چیز ی در دا خل زخم گرد نـم
شکست، از داد و فریاد من همه مریض ها برخاسته، دکتور هم خبرشد.
بعد از معا ینه معلوم شد که سوزنی در زخم فرورفته وشکسته بود برای
کشیدن آن چه روز هی بدی نبود که ندید م .
( قا سم بعد از بیا ن این جملات یه وار خطا یی طرف ا شرف میبیند،
اشرف که به تفصیلات قا سم گوش داده بود باچشم های از حدقه برآمده
به قا سم نگاه میکرد، قا سم از دیدن این منظره لرزه براندامش افتاد.
وموا زنۀ خودرا از دست میدهد و پس ازلحظۀ ازچوکی برزمین می افتد.
عتیق : (وار خطا) چه میشویم، زود، زود شوید .
(در همین وقت حمید باپرستار وارد صحنه شده قاسم را ازصحنه بیرون میکنند)
دکتور : عتیق جا ن قا سم ر ا چه شد ؟
عتیق : من ندا نستم، از احوال او جویا شد م، پس از تفصیل وا قعۀ زخم خود
رعشۀ براندا مش تولید و از چو کی به زمین افتاد .
دکتور : با ا شرف صحبت کر د ید ؟
عتیق : نه هیچ حر فی هم نگفتند .
ا شرف : ( مثل اینکه چیز ی بخا طر ش گذشته با شد ) قا سم .... قا سم ....
قا .. سم .. چه شد ؟ ( و باز مجنو نا نه قهقه قهقه میخندد )
پرده می افتد

[ صحنۀ سو م (در سه پر د ه) ]
پردۀ اول

اشخاص : ( عتیق ( مد یر ) قا سم ( تا یپست ) لطیف (مد یرمأ مو ر ین )
شا نه سا مان ،.
دکور : ادا ره ئیکه دران يك میز کار برای مدير ويك ميز كوچك برا ی تایپست
با همه لوا زمانش گذاشته شده ودارای سامان ازقبیل کونج و چوکی هـا
کوتبند پر د ه ها ی سر چی ا لما ر ی و غیر ه تز یین دیده میشو د .


( ) ارمغان میمنه

پرده با لا میشو د :

(عتیق «مدیر» پشت میز کار خود نشسته مصروف نوشتن و قاسم «تایپست» هم پشت میز خود ایستاده و کاغذ ها را ته و بالا میکند )
عتیق : (در حا لیکه از خواندن مکتوب فارغ میشود) قاسم خان ! تصویب مجلس را بما خبر دادند . قراریکه دیدم در مجلس فیصله شده شما از تاریخ کار کرده گی خود منظور و مستحق معاش میباشید.
قاسم : بسیار تشکر ، خدا شما را سلامت داشته باشد. از توجه و این لطفیکه نسبت به این عاجز دارید خیلی ممنونم .
عتیق : نه صاحب ، شما حق دارید ، سالها عمر تان به خدمت سر کار مفت صرف شد و در حین خدمت مریض شدید ، همان روز ییکه غش کردید باور کنید که دلم بحال شما بسیار سوخت . شما رفیق برادرم هستید و بالای من حق شما بسیار است ، غصه نکنید ، دو سه ماه کار کنید انشااله راجع به تزئید معاش شما خواهم کوشید.
قاسم : ( در حال حیرت ) از لطف شما نسبت به خود تشکر میکنم و باین زحمت و فدا کاری حیات من و اولاد هایم را خریدید ، تا زنده باشم مدیون احسان شما خواهم بود . (مصروف کار میشود.)
عتیق : (پس از لحظه ساعت خود را دیده میگوید) امروز هم نمیخواهم به مجلس شان خودی بروم با شما يك جا صرف خواهم نمود (دست به زنگ میبرد و خانه سامان داخل میگردد) امروز هم برای ما همین جا نان بیار (يك نوت ده افغانی میدهد ) .
خانه سامان : صاحب مدیر مأمورین گفت که این چند روز است مدیر شما به میز نان حا ضر نمیشوند ، برایشان بگو که بیایند .
عتیق : بان مه جواب میدهم ، تو برو نان بیار.
(خانه سامان از در خارج میشود پس از لحظه تك تك در وازه شنیده میشود)
عتیق : بفرما ئید .
(در باز شده لطیف داخل صحنه میشود . با قاسم احوال پرسی نموده به عتیق نزديك میشود)
لطیف : معلوم است درین روزها از ما آزرده شده ئی که به میزنان حاضر نمیشوی ؟
عتیق : بفرمائید ، بنشینید ، بگذارید این گله ها را من هیچ وقت ، در ، دلم به روی کسی بسته نیست مخصوصاً به جناب شما ها که نشانی برادرم هستید.(از شنیدن این جمله لطیف و قاسم سرخ شده و هر دو


( )

ار مغان مینه

با هم دیده و چشمان شان زير می افتد ).
عتیق : اوه مدیر صا حب ، جای بسیار خوشی است که قا سم خان شا مل
کار شد ، اینه حا لا شیرینی را از خودت با ید گرفت .
لطيف : چطور شد ؟ در مجلس فیصله شده تا حال بشما خبر نه ا ده اند؟
عتیق : فیصله ر سید ا ما ؟
لطیف : یعنی چه ؟
عتیق : گفتم شیر ینی با لای شما طلب شد و شیر ینی من هم ا ین است که
بعد از دو ماه ا صل معا ش به قا سم خان داده شو د . فهمید ی !
لطیف : خو ب بسیار تشکر از ین حسن عقید ه شما نسبت به یکی از ر فقای
ما ، آفرین خو ب چا لاك خو هستی ، میخوا هی باین بها نه ها خود ه
تیر کنی ؟ بهار ا ست ، د عو تی را که گفته همه ر فقاً ا نتظار
دار ند ، همه میگویند ا ین د عو ت با ید د ر با غ د ا ده شو د .
عتیق : بگذا رید از باغ یا دی نکنید ، پا ور کنید از و قتیکه لا لا یم خود را
در با غ به چا قوز د ه هر و قت که نام دعوت و میله را د ر با غ
میشنو م مو ها بر بد نم ر ا ست میشو د . ا ینه د ر همین شب ها يك
شب را ا نتخا ب کنید و بر ای تان خلیفه قا سم ر ا نیز میخو ا هم .
لطیف : خوب باز درین خصو ص گپ میز نیم، حالا چه میکنی نان حا ضر است برویم.
عتیق : برای چند روز مرا از ین دعوت عفو بفر مائید، زیرا باید به اد اره باشم.
لطیف : سبب چیست ؟
عتیق : خیر بد و ن سبب ، د اسم همین طو ر خو ا سته ا گر نا ن با ما
نو ش جا ن میکنید بفر ما ئید .
لطیف : خوب اگر از شمابر مان کر د نه عرض میشود.اجازه بفرمائید رفقا انتظار
دا ر ند.(بر خوا سته از در خا ر ج میشود)

پرده می افتد

پر دۀ دو م

اشخا ص- عتیق ، قا سم ، رؤ ف خان، رشید (پسر اشرف) انیسه(د ختر اشر ف)
قر با ن ، خا نه سا ما ن .

دکو ر - صحنه قبل

پر ده با لا میشو د .
خانه سامان :(صبح است ، د ر حا لیکه میز ها ر ا پا ك میکند با خو د می گو ید )


صفحه
( )
« ارمغان بیمنه »

عجب کاریکه مه ازی مدیر صاحب خود دیدم نزدیک است ای مرد که
مفلوک را د سر خود بشانه از روزیکه ای تاسیس آمده هر روز
برای خاطر او به مجلس برای نان خوردن نمیره، خوب اس خدا کنه
که د عمر هم نروه که شکم ما هم کفی شان چرب باشه .
بعضاً بدست مه به خانیش گوشت، آرد، چوب وغیره چیزهاروان میکنه،
نمیدانم چه مقصد داره، اگر بگویم که مدیر ما کدام فعل بد داره
آن هم خو نیس، هر وقت که داخل دفتر میشم گپ از لالا واولاد ها
وشفاخانه اس،ممکن چیزی خرشا میشی‌شان میشه(بعد ازلحظۀ سکوت)مه خو
والله حیران به ایستم که ای مدیرچرا انقدر پیسی‌خوده‌سرای مرد که مفلوک
خرچ میکنه چه‌مدعا داره، باش آخر معلوم میشه، که گپ چیس (درین وقت
دروازه باز شده وقاسم وارد اطاق میشود، بکس خودرا به روی‌میز گذاشته
واز خانه سامان آب میخواهد وقتیکه اواز اطاق خارج میشود ، عتیق
هم وارد صحنه شده وپس از تعارف معموله هر دو به میز های کار
خویش مینشینند و بکار مصروف میشوند . پس از ورود چند نفر
کاتب‌وسر کاتب که کاغذ های خویش را به امضا میرسانند، رؤفخان که
از زمرۀ رفقای همان صحنۀ اول بیبا شد وارد شده و پس
از احوال پرسی مینشینند )
عتیق : خوش آمدید، چه حال دارید به چه مصروف میباشید ؟
رؤفخان : خوب است صاحب شکر میگذرد . شما را زحمت دادم دوسه روز است
مکتوبی راجع به طلب من بالای وزارت شما خدمت تان رسیده غیرازینکه
از شما دیدن نموده باشم برای اجرای آن هم حضورتان مشرف شدم.
عتیق : (بعدازيك خندۀ ملیح ) آره خوب شد بیادم دادید . روزگذشته امر دادم
تایول مذکور را بشما برات بنویسند، خوب شد که تشریف آوردید
والله از دیدن تان بسیار خوش شدم زیرا من رفقای برادر خود را
بسیار دوست دارم . اینه قاسم خان هم با من همکار شده اند.
رؤفخان : (در حالیکه با قاسم چشم به چشم شده ومیلر ز د ) تشکر ازین حسن نظر
ولطف شما، خدا هیچو جوانان با حس وعاطفه را در مملکت مازیاد کند.
درین حین دروازه باز و خانه سامان وارد صحنه شده میگوید :
– صاحب رشید جان و نجیب جان با لالۀ خود آمده، گفتم بروید
داخل شو، به گفته دی تو برو از کاکایم اجازه بیگر اگر مارا قبول کنند
داخل اطاق کا ر شان میشوم .
عتیق : خوب، بگوئید بفرمایند، خیالم از راه شفاخانه اینجا آمده باشند


( )
ه ازعفان مینه »
(قاسم و رؤفخان با هم دیده به در وا زه متوجه میشوند انیسه و رشید
وارد صحنه شده و بعد از ادای سلام )
انیسه : کا کا جان ! ما پیش آقا جا نم رفته بو دیم .
رشید : بلی قرار اجا زۀ شما امروز پیش آغا جانم رفته واز آنجا آمدیم .
انیسه : ( درحالیکه به چوکی مینشیند ) آقا جانمه دید م ولی به اندازۀ خراب
شده بود که د رین سفر هیچ شناخته نمیشد .
رشید : بلی انیسه راست میگوید به اندازۀ ضعیف ولاغر شده بود که آن چشم
های قشنگ پدرم به کا سه سر ش فر و رفته بود .
انیسه : آن بند ! کا کا جا ن آ د م میتر سید ؟
عتیق : نه بچیم آ د م ا ر پد ر خو د نمیترسد .
انیسه : نی مه نتر سید م، مه پدرجان خوده بسیار دوست دارم (و آهسته میگرید)
عتیق : ( به خا نه سامان ) قربان چه شد ؟ بگو بیاید .
قربان : ( وارد اطاق میشود واز دیدن رؤفخان وقا سم هرسه نفر تکان میخورند )
رؤفخان : ا و قر با ن تو ا ینجا چه میکنی ؟
قربان : پیش مد یر صا حب هستم .
قاسم : جور هستی قر بان، کجا میباشی؟ ( دو سه دفعه که، که گفته سکوت میکند )
عتیق : قر با ن ! لالای مه دید ی ، چطور بو د ؟
قربان : بلی قر با ن د ید م ( به مشکل میگوید ) حا ل بهتر بو د .
عتیق : ا نیسه و ر شید جا ن ر ا شنا خت ؟
قربان : ( پس از لحظه سکوت ) چه د ر و غ بگو یم صا حب نه اینکه کسی را
میشناخت بلکه خود شا ن هم از شنا خت بر آمده بود .
( رشید و انیسه به گر یه میشوند )
پر ده می افتد
پر د ۀ سو م
ا شخاص : عتیق، قا سم ، خا نه سا ما ن و دو سه نفر دیگر .
دکور : صحنه هما ن ا دا ر ه
پر ده با لا میشو د :
عتیق : (در پهلو ی میز به پا ایستاده وبه تیلفون سخن میزند ) بلی، بلی ،خوب بفرمائید،
بلی منم، اسلام علیکم . . . . تشکر زنده باشید ... خوب من بیا یم ؟...
پوشم ، اینه فو ر ی . . . بسیارخوب ( كوشك را گذا شته به قاسم) دكتو ر


صفحه ۸۰
« ارمغان میمنه »
( )

تیلفون داد که من باید فوری بشفا خانه بروم .
قاسم : خدا کند خیر یت با شد ؟ . . چه خبر . . . .
عتیق : هیچ . . . . رفیق امان حا لش خر ا ب است . . . مرا خواسته اند . . .
باید بر وم . . . .
قاسم : البته ضر و ر است .
عتیق : شما هم با من میر فتید اما چه کنم که گر فتا ر ید .
قاسم : نه نه شما بر وید من می ما نم .
عتیق : بسیار خوب اگر کسی تیلفون میکرد میگو ئید ضروت برایش پیش شد.
قاسم : بسیا ر خو ب . . . .
عتیق : اگر کدام و ا قعه رخ مید ا د من بشما تیلفو ناً خبر مید هم .
( ا ز ا طا ق خا رج میشود )
قاسم : (بعد از بر ا مدن عتیق یك نفس طو لا نی کشیده میخیزد به قدم زدن
مصروف شده باخود) اوف خدا یا، این چه کا ر ی بود که من کر د م .
من چر ا به یك د و ست صمیم خو د ا ین خیا نت بز ر گ را که
قتل نفس است انجام دا دم . . . . . آه میگو یم انجام دادم . . . .
هنوز انجام نشده است، هنوز به زیر تیغ ستم من جا ن میکند بیچا ره
یکسـال و چند ماه است که عذاب میکشد . . . . اوه، کا ش که من به این
جا شامل کا رنمی شدم ، هرروز این چه ا ضطر ا ب ا ست که میکشم ـ
( در کر نچی می نشیند )
( خا نه سا ما ن و ا ر د ا طا ق شد ه بعضی کا غذ ها ر ا ر وی
میز مد یر میگذا ر د د رین وقت ز نگ تیـلـفو ن فر یا د میکند)
قاسم : (نیم خیز شده بمد یخانه سا ما ن میگو ید ) بیبین کیست :
خانه سامان : بلی ، بلی . . . . نی مد یر صاحب نیس . . . خوب . . . نی ، نی . . .
(گوشك را میگذا ر د )
قاسم :( يك نفس راحت میکشد ) که بود ؟
خانه سامان: خد ا مید ا ند ، کد ا م کسی مد یر صاحب ر ا کا ر د ا شت .
( از ا طا ق می بر ا ید )
قاسم : (با حا لت افسرده ومو های پریشان از جای خود میخیزد، در حا لیکه
چراغ های صحنه خیره وبه رنگ سرخ مبدل میشود واز دور هم صدای
یکی ازهمان نغمه هـ ئیکه اشرف در باغ مینواخت با دلربا شنیده میشود،
به روی اطاق قدم زده به صدای آن نغمه گوش مید هد . به هر طر ف
میغلطد و دستها را بهم فشرده باخود بعضی چیز ها میگو ید، اشا را ت


()

< ارمغان مینه >

عجیب و غریبی مینماید درین وقت صدای زنگ تیلفون بلند و با دست های مرتعش گوشک را میبردارد (کی بود کجا هستید ؟... بلی بفرمائید ! بلی، بلی تا بیست ...... گوشک را میگذارد آه طولانی کشیده در وسط صحنه ایستاده و با خود) بس است ، ای خدا بس است تو رحم کن ( نغمه حزین از دور شنیده میشود) در حالیکه من هم با او یکجا این ایام را به اضطراب گذراندم ... اگر تکلیف او را قبول نمیکردم اگر پیسه و عزت او چشمم را نمیگرفت چرا بدین حال دچار میشدم من نمیدانم مجرم اوست یا من؟ گرچه او هم در زندگی ناکام است ولی من بد بخت و سفیه شدم من به مفتی این قمار را باختم ... او که دشمن خانه واده کیش بود میخواست اشرف را (به گفتن این اسم میلرزد) از صفحه زندگی معدوم سازد مرا آله دست خود ساخت و بايك وعده خیلی جزئی دستم را بخون یکی از بهترین دوستانم آلوده ساخت ....... ای خدا این چه عذاب وجدان است که من را میفشارد ... به احترام قول اشرف نتوانستم که به او ازین اقدام خود چیزی بگویم همان پول را بستانم .... ازین کار مقصد او هم بدون اینکه کسی به او مشتبه شود برآورده شد ... او که محرك و شريك جرم من است بایست مثل من قصاص شود و وظیفه من است که او را هم به چنگك عدالت بسپارم ...
( درین حین زنگ تیلفون صدا میکند )

قاسم : ( با ترس و لرز گوشک را برداشته ) بلی .. آن، بفرمائید اسلام عليك... چطور شد ؟ مرد ؟ ؟ .. واہ بیچاره ( گوشک از دستش می افتد ) اينك در نتيجه حالا، بلی حال قاتل حقیقی شدم ، خدایا ! .. ..
( از دور صدای نغمه و در عین حال بعض صدا ها شنیده میشود).

صدای اشرف : بگذارید انتقامم را خدا ازین مرد متقلب بگیرد، ای بی مروت ! ... ای ظالم مرا کشتی ( قاسم با چشمان از حدقه برآمده و مو های ژولیده دست خود را بیکا و برده فشار میدهد و بعد دست بگوش برده به آواز گوش میدهد مرا کشتی ای نامرد، دست هایت را بخون يك بیگناه آغشته کردی، ای بی غیرت ، قاتل .

صدای دکتور: خوب شد. خوب شد .. وقتیکه مثلش قصاص شدی ؟ ..

صدای اشرف : جواب چوچه و بچه ره بته . . .

صدای عتیق : مه کوشش میکنم که اصل معاش .. .

صدای انیسه : مه از آقا یم ترسیدم . . .


ار مغان میمنه
صفحه ( )
صدای رشید: چشمهای کلان و قشنگ آغا یم در قعر سرش فرو رفته ...
صدای قربان : خوب .. بود .. دگه انه از پیش کرده ...
صدای اشرف : به منتقم حقیقی سپردم .
قاسم : (بعد از يك تر دد مختصر ، به وحشت فریاد میکشد)یر سین .. برسین ..
بگیر ید. قاتل است. بر سین ، نه سین . اینه قاتل ، بگیر ید.(يك دوتکانی
خورده بز مین می افتد . ) در باز و خادم سامان با دو سه نفر
وارد صحنه شده و دور قاسم جمع میشوند .
پرده می افتد
[صحنه چهارم (در يك پرده)]
اشخاص :عتیق ، حمید ، انور جان ، دو رهگذر (به لباس ملی ) چندبچه خور د،
يك نفر مأمور پو ليس، يك نفر پو لیس .
دکور : صحنه دارای منظر ۀ يك معبر عمومی .
پرده بالا میشود
(دو رهگذر ایستاده و با آواز بلند صحبت میکنند )
جوان : برادر جان تو هر کسه بخدا یش ، اودا نه و اعمالش.
میانه سال : نی نی هنوز خام هستی ، فکر بچه گی ده سرت اس . ازی گپ ها
ما بسیار شنید یم . اگه مرد استی و غیر ت داری ، انتقام خوده
از پیشش ده امی د نیا بگیر . تو می ما نیش به آخرت (ومیخندد)
(دفعتاً از طرف راست صحنه آوازهای بگیر و زنان اطفال
شنیده شده و چند دانه سنگ و کلو خي به صحنه میر یز د)
جوان : خیر باشد ، چه گپ شد ؟
میانه سال : راستی چه گپ اس، اونه اونه، بچه ها کدام دیوانه را پیش انداخته اند.
(قاسم با مو های ژولیده و لبا س مند رس و وضع جنون آمیز
وارد صحنه میشود و اطفال خردوریزه نیز از عقب وارد
میگر دند . کسی از دامنش کش میکند و کسی به پشت گرد نش
زده و میخندند)
جوان رهگذر :(بچه ها را مانع شده ازقاسم)بیادرچه شده خیریت خواس،خانهت کجاس؟.
میانه سال : شکر آدم کلان خوده دیوانه ساختی ، نامت چیس ، از کجاستی ؟
قاسم :(بیتابانه)بگذارید، شماره چه ؟ مره .. به ازتقام ..خدا گذاشته..اند.
اینه .. انصاف .. اینه مسلمانی . . . این ها . . آن،اینه،جوان هستند؟


( ) « ارمغان میمنه » صفحه

( هر دو رهگذر با هم دیده از وضع جنون آمیز و کلمات بی ربط قاسم تعجب میکنند واو را تسلی میدهند پس از لحظه از طرف چپ صحنه عتیق وحمید وارد صحنه میشوند )
عتیق : (مشوش) اونه دکتور، اونه قاسم، آن والله قاسم است .
دکتور : نی با با ، قاسم چه میکند ؟ . . .
عتیق : بلی قاسم است ، بیچاره قاسم ؟
قاسم : ( نزدیک هر دو میشود و با یك حمله ناگهانی دست به یخن دکتور انداخته وهم دست عتیق را میگیرد) اینه یافتم، یافتم .
دکتور : خیریت است، چه شده ؟ قاسم ! چرا ؟
عتیق : این چه حال است قاسم ! از خانه چرا برامدی ؟
دکتور : آدم معقول، خود را دیوانه ساخته .
قاسم : (به اثر شنیدن این جمله دکتور را تکان داده) مرا شما دیوانه ساخته اید، مرا به انتقام خدا گذاشتید ، باز میگوئید دیوانه شده ؟
عتیق : چرا ؟ ما چه کردیم ؟ . .
قاسم : تو گناهی نداری، شما را نمیگویم، این جوان ها را میگویم ، این کسانیکه طرفدار حق وحقیقت اند .
دکتور : یعنی چه ؟ . . .
قاسم : یعنی چه ؟ . . بلی ، حالا از چنگم خلاص نمیشی زود اعتراف کن، بگو ومرا ازین شکنجه برهان . (درین حین انور جان با همراه یك نفر مأمور پولیس وارد صحنه میشوند )
قاسم : (با دیدن انور جان گریبان دکتور و دست عتیق را رها کرده به انور دست می اندازد) اعتراف کن ، تو بگو ، زود بگو !
عتیق : قاسم را چه شده؟ از شما چه میخواهد ؟
قاسم : ( دست از گریبان انور کشیده) اینه بگوئید ، بخودش بگوئید، به این ( اشاره به عتیق ) بگوئید .
مأمور پولیس : راست میگوید، بگوئید ، این آدم چه کرده:
عتیق : من خبر دارم این بیچاره دیوانه شده، هر چیز که بفکرش رسید میگوید.
قاسم : نی ، من دیوانه نشده ام ، .. نی ، نی من دیوانه نیستم . من گنهکارم . این ها . . . این ها (و به زمین می افتد )
عتیق : (به مأمور پولیس) برادر عجب واقعه است، بیچاره را برداریم . (هر دو پیش شده از زمین بلندش میکنند )
جوان رهگذر: درین چیزی گپ هست، معلوم است که بیچاره بسیار عذاب میکشد.


صفحه
د ارمغان میمنه ،
( )

عتیق : گناه بزرگ و با اهمیت است .
مأمور : بلی ، بلی ۱۰ ین آدم دیوانه نیست ، مجرم است وجدان او را
شکنجه میکند . به چندین مجرم و اشخاص گنهکار همینطور تصادف نموده ام
که خودشان خود را تسلیم قانون وعدالت کرده و جرم
خویش را اعتراف کرده اند .
قاسم : ( سر را بلند کرده ) من عهد کرده ام ، من اعتراف نمیکنم ، باید
اینها ( اشاره به دکتور وانور ) بگو یند ، اعتراف کنند .
عتیق : خودت چرا گفته نمیتوانی ؟
قاسم : ( به اطراف خود دیده و طرف مأمور پولیس خیره میشود) اینه مأمور
هم حاضر شده ، حالا میدانم وقت فرا رسیده خدا برای نجات
من ضابطهٔ قانون را هم درین جا فرستاده تا از ین عذاب نجاتم
دهند . (رعشهٔ در اندامش تولید و بالای حمید و انور جان
حمله کرده با آواز خشن ) زود اعتراف کنید ، دیده گی
های خویش را بگوئید ،ومرا تسلیم عدالت کنید (بعد از کمی سکوت)
بگوئید ! بگوئید چرا سکوت کرده اید ، من قولیکه به او داده ام
هرگز خلاف آن حرکت نخواهم کرد . شما بگوئید مرا
مرتکب جرم دیگری نکنید . میدانم از قولیکه شما هم
به او داده اید میترسید و از عدالت خداوندی و قوانین
مملکت چشم پوشی مینمائید ـ (رو به حاضرین کرده) این شرافتمندان
پاس عهدیکه کرده اند گناه بزرگتری را نزد خدا و شریعت غرای
محمدی(ص) مرتکب میشوند. دین را به دنیا میفروشند و حقیقت را
میپوشانند، میدانم اینها چیزی نمیگویند ، مرا مجبور میسازند
که اعتراف کنم . . . نه ، نه والله من وصیت او را نزد خود تا روز
مرگ محفوظ نگاه خواهم داشت .
مأمور پولیس : ( به يك بچه ) برو تو يك پولیس گرفته بیار .
دکتور : این چه بدبختی است .
عتیق : ( به انور جان ) بگو چرا سکوت میکنید . قاسم چه میخواهد .؟
قاسم : دکتور ! چرا نمیگوئید، بس است این بدبختی واضطرابات روحی من ...
مرا مرتکب گناه دیگری نسازید بحالم ترحم کنید .. توای دکتور !
بنام انصاف و انسانیت، بنام وجدان وفرض مسلکی خود که از کتم
نمودن این راز مقدس مقدم تراست، حقیقت را بگو ومرا ازین مشکل
برهان . ( پس از رعشهٔ خفیف قاسم به زمین غلطیده، ضعف میکند )


« ارمغان میمنه »
( )

مأمور : دکتور صاحب ! خودتان و انور جان ضرور از سر گذشت این بد بخت اطلاع
دارید بگوئید هر چه میدانید ، تا از این عذاب نجات یا بد.
عتیق : راست میگوید بگوئید هر چه که میدانید .
جوان رهگذر : چرا نمیگوئید ؟ این آدم دروغ نمیگوید و نه دیوانه است .
بگوئید هر چه که میدانید .
عتیق : من موضوع را تا اندازه دانسته ام ، بگوئید که واضح شود .
من قاسم را عفو نموده ام .
دکتور : ( با آواز لرزنده وغور در حالیکه کلاه خود را بدست میگیرد )
خدایا عفو کن گناهانش را ، و مرا نیز با این اعتراف حق و حقانیت
به آشکار ساختن يك راز و وصیت دوستم اشرف مرحوم مقصر نسازی .
تا این بیچاره ازین اضطراب نجات یافته ومن هم فریضۀ ذمت
خود را ادا کرده باشم .
(قاسم : به مشکل از زمین بر خواسته مقابل دکتور می ایستد) دکتور
( بعد طور جدی بخود گرفته خطاب به عتیق و مأمور پولیس مینماید )
آقای عتیق ! قاسم که از رفقای ما بود ، و قتیکه در باغ انور جان دعوت بودیم
در بین قاسم و اشرف برادر شما منازعه پیش شد وقاسم برادر شما را
باچاقو سه زخم در گردنش زد . . . اشرف قبل ازینکه بما نظریۀ
خود را بگوید از ما قول گرفت و بعد گفت که دلم بحال قاسم و
خانه واده اش میسوزد ، لهذا این سر را به کسی فاش نکنید و بگوئید
که خود انتحار کرد . ما برای نجات قاسم و احترام آخرین خواهش
يك دوست و به پاس قولیکه داده بودیم این حقیقت را پوشیدیم .
و قراریکه خود آقای اشرف گفته بودند که بگذارید انتقام مرا خدا
بگیرد، اينك ما هم میرو جریاناتي را که خدا چطور انتقام يك مظلوم
را میگیرد با چشم سر دیده شاهد این فاجعه گردیدیم، اکنون که قاسم
این انتقام را شدید و گرانتر از قصاص دانسته و اصرار دارد که حقیقت
ظاهر و به پنجۀ عدالت تسلیم شود من هم اعتراف میکنم که قاتل ا شرف
همین قاسم تاييست است. من از آغاز تاکنون ملتفت و ضعبت بودم
ودر شفا خانه جارح ومجروح تحت معالجه ام قرار گرفت، دیدم ویقینم شد
که انتقامی که حواله به خدا میشود بارها گرانتر ازان است که بدست
بشر انجام می یابد . این بیچاره ( اشاره به قاسم ) خیلی اضطراب
و محرومیت ها دیده . آنقدر که کنون از افشای آن هم ترسیده
و از عقوبت بیشتری میترسد که مبادا خلاف وعده و قول ازین بیشتر عقوبت شود


و ارمغان میمنه

من دعا میکنم که خدا عفوش کند زیرا در دنیا بسیار اضطراب
کشیده است ( انور اشاره تصدیق میکند، وقاسم يك قدم به مأمور پولیس
نزديك شده از بند دست قاسم میگیرد در حالیکه پرده
آهسته آهسته می افتد پولیس وارد صحنه شد . وهم دورهمگدر بین خود:)
جوان رهگذر : اینه نگفتمت که : بگذا ر هر که به اعمالش، خدا ج خودش
انتقام گیر حقیقی است برای تصدیق قول مه خدای صحنه ره
بتو نشان داد. (انتها)
( از شماره ۹ الی ۲۷ سال ۰ )

مرحوم علامه
«اقبال»
زندگی و عمل

ساحل افتاده گفت : گرچه بسی زیستم
هیچ نه معلوم شد آه که من چیستم؟
موج ز خود رفته تیز خرامید و گفت :
هستم اگر میروم گر نروم نیستم!
( ش ۲۹ س ٤ )

زندگی
ترجمة شافلعی
«حیران»
زندگی عبارت از یکسلسله تکلیفها ووظیفه ها نیست که همگان آنها مانند
حلقه زنجیر بهم پیوسته است و دراثر اندك غفلت وسهل انگاری که در مورد یکی
از آن تکالیف شود، سبب میگردد که نامر انجامی بار آورد واین پیوستگی
بگسلد وزندگی آمیخته با امید وشادمانی را دچار بناکامی ونومیدی سازد.
مکن در کارها زنها ر تأخیر که در تأخیر آفت هاست جانسوز
بفردا افگنی امروز کارت زکندی های طبع حیلت آموز
مترس امروز گیر از کار فردا که هست امروز تو فردای دیروز
( ش ٤٧ س ٥ )


( )
ه ارمغان میمنه ه
برای اینکه قارئین محترم ارمغان میمنه غیر از مضامین
انتخابی که مانند دسته گلی از بوستان ستوری در ظرف چندین
صفحه تقدیم شد از سیر تدریجی نشریات جریده ستوری هم
انتباهی حاصل نموده باشند ذیلاً احصائیه نشریات پنج
ساله و هشت ماهه سال شش آنرا بمعرض نشر میگذاریم .

نشریات سال اول جریده هفته وار «ستوری»
به نگارنده گی شاغلی عبدالطیف «نشاط» از شماره اول الی ۱۲

فرامین ۱ قطعه
نطق ها ٤ "
اجتماعی پشتو ٤ مقاله
" پارسی ٢٥ "
علمی ۳ "
صحی ۱ "
تنقیدی ۷ "
تربوی ۱ "
سپورتی ۱ "
نثر ادبی ۱ "
ستوری و خوانندگانش ۱ "

منظومه ها پشتو ۹ پارچه
" پارسی ۹ "
ملی اشعار ۲۸ "
از واقعات جنگ دوم ۲ مقاله
از افکار بزرگان ۲۰ پارچه
فکاهی ۸ "
خبرهای داخلی ٤٠ خبر
کنفرانس مطبوعاتی ۲ "
پروگرام جشن ۱ "
پاورقی ۳ قصه
ترجمه ۲ نگارش ۱ "
از جمله مقالات مذکور ۲ آن از وقائع روز و ۱۱ از طرف اداره متباقی از جانب
نویسنده گان

به نگارنده گی شاغلی میر غلام احمد «دالحی» از شماره ۱۳ الی اخیر
فرامین ۳ قطعه
نطق ها ۵ "
ادبی پشتو ۷ مقاله
" پارسی ۳ "
اجتماعی پشتو ۲۰ "
" پارسی ۳۱ "
علمی پشتو ۱۰ مقاله
" پارسی ۳ "
صحی پشتو ۱ "
" پارسی ۹ "
تنقیدی ۱۱ "
تربوی ٤ "


( ) « از افغان مینه »

فلاحتی ٥ مقاله از افکار بزرگان ۲۰ پارچه
اصلاحی ۱ « راپورتاژ ٤ مقاله
معلومات آفاقی ۳ « خبر های داخلی ۱۰۳ خبر
منظومه ها پشتو ١٦ پارچه تقریظ پشتو ٦ پارسی ٤ پارچه
« پارسی ١١٥ « پند و پیام روشن ۱ «
ملی اشعار پشتو ۱۲ « شماره فوق العاده ۱ شماره
بسلسلۀ مشاعرۀ پشتو ۱۱ « پاورقی ۱ قصه
از جمله مقالات فوق ٦ آن از وقایع روز، ٢٤ آن از طرف اداره، متباقی از نویسنده گان

شعرا و نویسندگانی که در نشریات دورۀ سال اول «ستوری» حصه گرفته اند
خادم ، رضا ، ازهر ، اعتبار ، شیدا ، خیری ، نوا ، حاجم ، هوس عرفان ، فوزی و فائی ، شاهین ، ناکام ، نیشندی ، عبدالصمد شیدا ، حیا ، بدری ، آزاد مخلص ، هبا ، عبدالقدوس محزون ، عبدالله واجدی ، با نزاده ، محمد نعیم بسمل ملا جمعه ترکمن ، عنبر ، خیالی ، بینا ، مروت ، محمد رفیق حیرت ، حقیقت ، صداقت ، بتونی ، گلاب ، کینا ، لوند ، رشتونی ، کا که مرحوم علامه اقبال ، مرحوم « قاری » ملك الشعرا ، عشقی ی ، غر ، کبیری پشوا زلمیالی ، نوری ، بریان ، فراهی ، خادم ، مجروح ، الفت ریشتین ، احمد گل حمید ، علی خان ، چرار ، پردیس ، سید بهاء الحق ، ابوالدالدین ، بهادری مل ، ابدری ، طان ، غلام محی الدین خوگیانی ، فیض محمد فیضی جمالی ، حاجی ولی محمد مخلص، پروانه ، محبوب هراتی ، سید محمد دهقان محمد آصف مونس ، محمد رحیم ترین ، عزیزی ، و یرجان ، قاسم حسن غلام حیدر خان ، ملا داود شاه ، عبدالخالق خان منتظم تلگراف، شرف ، دکتور امیر محمد اکبر ، خواجه زاده ، میر من و جعد لی ، [ILL]

نشریات سال دوم جریدۀ هفته وار « ستوری »
به نگارش و فدکاری ښاغلی میر غلام احمد « صالحی »

قراءت ٤ قطعه اجتماعی پارسی ٣٦ مقاله
اعلان پادشاهی ۱ « ادبی پشتو ۱ «
فرمان [ILL] ۱ « « پارسی ۲ «
خبر های داخلی ١٠٦ خبر علمی پشتو ۱ مقاله فارسی ٤ «
تقریظ پشتو ۳ پارسی ۱۲ پارچه صحی پشتو ٤ «
اجتماعی پشتو ٢٤ مقاله « پارسی ۷ «


()

« ازار مغان میمنه »
صفحه

تنقیدی ۲ مقاله جدول فکر طلب ۲ پارچه
ترببوی « « پرو گرام جشن ۱ «
فلاحتی « « از ادبیات غرب ۱ «
اصلاحی ۱ « دیالوگ ۱ «
تبوتی ۱ « سوادلایحه ۱ مقاله
یاد داشت های مهمۀ جنگ دوم دانستنیها پشتو ٤ پارچه
بزبان پشتو ١٤٥ پارچه « پارسی ۱۲ «
راپورتاژ ٤ مقاله منتخبات نفیسه نظم پشتو ۱ «
تعلیمی پشتو ۱ درس « پارسی ٥ «
منظومه ها پشتو ۲۹ پارچه محفل مطبوعاتی ۲ خبر
« پارسی ٨٤ « قصه های کوچک پشتو ۳ پارچه
ملی اشعار « ۱۱ « « پارسی ۱ «
اقتراح ٨ مقاله تفریحی ۲ مقاله
اقتباس پشتو ١٦ « فولکلوری ۱ «
« پارسی ٦ « از افکار بزرگان پشتو ٨ قطعه
پاورقی باقیماندۀ سال گذشته ترجمه پشتو ۲ مقاله
فکاهی پشتو ۳ پارچه « پارسی ٦ «
« پارسی ۳ « درام در دو پرده ۱ قصه

از جمله مقالات فوق ۲ آن از وقایع روز و ۱۰ از طرف اداره متباقی از نویسندگان

شعرا و نویسند گانیکه در نشریات دورۀ سال دوم « ستوری » حصه گرفته اند
نا دم ، رضا ، خیری ، ازهر ، شیدا ، نوا ، فوزی ، ا مید ، شاهین ، شیون ، ژوان
مخلص ، حاجم ، اعتبار ، بورا ، بایزاد ، بیدری ، آزاد ، حیا ، ژیار کش
لوا ، حبیب الله وفائی ، محمد نبی وفائی ، پتونی ، لوند ، مصلح ، بیتاب ، دکتور
انبر ، افسر ، پروین اعتصامی ، رسا ، شرر ، محمد صدیق طرزی ، ترین
میر غلام حیدر هروی ، گدا شاه مسکین ، محمد قدیر تره کی ، بینوا ، الفت ، خادم
صاحبجان ، بهاری ، سیال ، خوشحال خان ختك ، رحمان بابا ، میرزا حنان ، فضل محمد حیران
ملا مقصود ، نحیف ، عشقی ، عزیزی ، غلام دستگیر خدان ، پیر محمد ، کاکر ،
غلام محمد خان ، فیض محمد فیضی ، نوابی ، ع ، ح پشتنی ، میرمنی .


( )

د افغان مینه

نشریات سال سوم جریده هفته وار «ستوری»
به نگارنده کی شاغلی میر غلام احمد «سالجق»

فرامین ۵ قطعه
اعلان پادشاهی ۱ »
خبر های داخلی ۱۰۷ خبر
محفل عرفانی ۲ »
تقریظ ۲ پارچه
اجتماعی پښتو ۲ مقاله
» پارسی ۳۹ »
ادبی پښتو ۱ »
» پارسی ۷ »
علمی ۳ »
از هر طرف پښتو ۲ »
راپورتاژ ۹ مقاله
از یاداشت های مهمۀ جنگ ٤٤ پارچه
خلص از نگارشات جراید ۲۲ پارچه
پروگرام جشن ۱ قطعه
فکاهی پښتو ۱ پارچه
» پارسی ۷ »
صحی ۱۸ مقاله
تنقیدی ۳ »
تربیوی ۱ »
سپورتي ۱ »
اخلاقی ۱ »
اصلاحی ۱ »
تاریخی ۱ »
موعظوی ۱ »
از اقوال دانشمندان ۱ پارچه
درام ۱ قصه
منظومه ها پښتو ۱۲ »
» پارسی ۹۷ »
تعلیمی درس پښتو ۱۰ درس
از جمله مقالات فوق
اقتباس پښتو ۳ مقاله
» پارسی ۱۰ »
ترجمه ٤ »

از جملۀ مقالات بالا ۸ آن از وقایع روز و ٤ آن از طرف اداره متباقی از نویسندگان

شعر او نویسند گانیکه در نشریات دورۀ سال سوم «ستوری» حصه گرفته اند فضیلتمآب حضرت صاحب کرخ، مرحوم نادم، مرحوم رضا، از هر، اعتبار شیدا، امید، فوزی، نوا، ژوا، ادا، شاهین، حمیدی، شیون، آزاد، مجرون مخلص، حیا، بینا، وفائی، بتونی، کهگای گدا رح، غح، ک ا، ش، کینا حکیم سنایی، رحمان بابا، مجزون، آئینه، احمد صدیق حیا ژوبل، نوری، پرهیز، دکتور محمد طاهر احمدی، محمد یونس اسیستان دکتور عزیزی، نور گل، نظیر.


صفحه
« ارمغان میمنه »
( )

نشریات سال چهارم جریدۀ هفته وار «ستوری»
به نگارندکی شاغلی «صالحی» از شماره اول الی ٢٠

علمی ٢ مقاله فنون و اختراعات ١ مقاله
اجتماعی پښتو ١ « راپورتاژ ٢ «
« پارسی ١١ « منظومه ها پښتو ١٠ پارچه
ادبی ٣ « « پارسی ١٨ «
صحی ٣ « آیا میدانید ٤ «
تنقیدی ٢ « فکاهی ١ پارچه تقریظ ١ «
سپورتی ١ « تعلیمی پښتو ١٠ درس
معلوماتی ٢ « خبرهای داخلی ٢٧ خبر
تاریخی ٤ « اعلانات ٤ قطعه

از جمله مقالات بالا ٢ آن از وقایع روز ، ١٦ آن اقتباس ، ١ آن ترجمه
١ آن از طرف اداره، متباقی از نویسندگان .

شعرا و نویسند گانیکه در نشریات این دورهٔ «ستوری» حصه گرفته اند
اعتبار ، باهر ، خیری ، امید ، شپون ، پور ، عزیزی ، فوزی ، بینا
نوا بی ، شایق، منور، یتونی ، شوخ ، محزون، شیوا، آرین ، مخلص، مراد
رحمان بابا، عاصمی .

به نگارنده کی شاغلی «کوهی» از شماره ٢١ الی اخیر

فرامین ١ قطعه صحی ٤ مقاله
نطق ها ٢ « از کنفرانس های
خبرهای داخلی ١٦٢ خبر رادیو کابل ١ «
تقریظ ٨ پارچه جغرافیائی ١ «
راپورتاژ ١١ مقاله اكتشافات ١ «
تنقیدی ١ « مباحث علمیه ١ «
اجتماعی پښتو ٤ « اقتراح ١ «
« پارسی ١٠ « بسلسله اقتراح ١ «
ادبی ٥ « از هر طرف ١ «
علمی ١ « از کابل تا میمنه در ٨ شماره ١ «
تاریخی ٢ « از افکار بزرگان ٦ پارچه


فنون واختراعات ۶ مقاله
قصه ۱ پارچه
ستوری و نویسندگان ۱ مقاله
در دنیای بعد از جنگ ۳ »
راجع به پشتونستان ۴ مقاله
فلاحتی ۱ »
اوراق شگوفه منظوم ۳ پارچه
منظومه ها : پشتو ۱۲ »
» پارسی ۵۷ »
نویسندگان میمنه ۱ مقاله
ضمیمۀ اصولنامه ۱ قطعه
مشاعره ۱ غزل
بسلسلۀ مشاعره ۵ پارچه
معمای منقوش ۱ پارچه
» منظوم ۱ »
جدول فکر طلب ۱ پارچه
پاورقی ۲ رومان
یادداشت کنید ۱ پارچه
مکتوب های وارده ۳ قطعه
آیا میدانید ۴ پارچه
اعلانات قیمتد ار و آگهی های
بدون حق الاشاعه ۴۹ قطعه
اقتباس ۳ مقاله
هدیه ستوری جنتری ۱۳۲۶
بقلم نگارنده:
ترجمه ۴ مقاله
پاورقی در ۸ شماره ۱ قصه
از کابل تا میمنه در ۹ شماره ۱ مقاله
ترجمۀ یکحصه کتاب از ظلمت بنور در ۳ شماره
ترجمه کتاب «مردان بزرگ» در ۹ شماره بقلم شاغلی «نشاط»
از جمله مقالات بالا ۶ آن از وقایع روز ۳ آن از طرف اداره و ۲۱ آن ترجمه
متباقی از نویسندگان

شعرا و نویسند گانیکه در نشریات این دورۀ «ستوری» حصه گرفته اند

نادم، سپهر، علمی، سرشار، وفائی، خیری، شهید، حاجم، فوزی، امید
نوا، شیون، ادا، حیا، بینا، عنبر، صلاح، خادم، مخلص، نیازی، ساعی
عامل، معصومی، وهاج، ح، نقطه، نرگس، شوخ، ف، الف
بیدل، سنائی، ناصرخسرو علوی، علامه اقبال، صائب، قاری ملک الشعرا
واقف، بسمل، شایق، صفا، عظیمی سرپلی، مشتری، م قدیر تره کی
رشید لطیفی، برشنا، صدقی، آرزوی، حیران، مولوی محمد شریف
بیمار، محبوبی، مراد، سیفی، شیوا، عاصمی، محزون، دکتور محمد ایوب
نور عبدالجلیل، میر من محجوبه هراتی.


هـ از افغان میمنه ،
نشر یات سال پنجم جر یدۀ هفته و ار «ستوری»
به نگارندگی شاغلی محمد ناصر « کوهی »

فرا مین ۴ قطعه
نطق ها ۱ «
اعلان پادشاهی ۱ «
خبرهای داخلی ۳۱۰ خبر
تقریظ پشتو ۳ قطعه
« پارسی ۹ «
راپورتاژ ۱۱ مقاله
اجتماعی پشتو ۵ «
« پارسی ۱۱ «
صحی پشتو ۱ «
« پارسی ۱۲ «
تربیوی پشتو ۱ «
« پارسی ۱ «
تنقیدی ۱۶ «
علمی ۳ «
ادبی ۴ «
اصلاحی ۶ «
معلوماتی ۱ «
جواب تنقید ۲ «
پیش گوئی ۱ «
از هر طرف ۳ «
زراعتی ۳ «
فنون و اختراعات و اکتشافات ۹ مقاله
معلومات آفاقی ۳ «
آراء و افکار ۲ «
راجع به فلسطین ۲ «
راجع بحمایهٔ اطفال ۱۰ «
از مباحث ادب ۲ «
اوضاع تجارتی بازار جهان ۱ خبر
خبرهای عجیب ۳ «
از عجائب دنیای امروز ۱ مقاله
دنیای بعد از جنگ ۳ «
اقتراح ۱ «
بسلسلهٔ اقتراح ۶ «
مشاعره ۱ غزل
بسلسلهٔ مشاعره ۴ پارچه
از وقایع مهمهٔ جنگ ۱ مقاله
از مطبوعات خارجه ۹ «
از ادب دیگران ۱۲ «
راجع بولایت شمال غرب هند ۱۳ مقاله
یادداشت کتب ۱ پارچه
آیا میدانید ۷ «
اگر بدت می آید ۳ مقاله
از گفتار بزرگان ۱۴ پارچه
از گلهای حکمت ۶ «
ستوری و نویسندگان ۱ مقاله
راجع به یونسکو ۴ «
دپریشان افکار ۳ «
ضمیمهٔ اصولنامه ۱ قطعه
اصولنامهٔ بلدیه در ۱۵ شماره
از یونو ۶ خبر
معما ۱ پارچه
فکاهی منظوم ۱ «
درام منظوم کابانک فلاندرن در ۱۳ شماره
فکاهی ۶ پارچه


( )
ه ارمغان میمنه ه
صفحه
کاری کاتور ۲ پارچه
پاورقی در ۲۰ شماره ۲ قصه
باقی از ترجمۀ مردان بزرگ
در ۱۲ شماره
نرخ ها در بازار ۱ مقاله
شماره فوق العاده جشن ۱ شماره
راجع به مراسم ازدواج ٥ مقاله
پروگرام رادیو کابل ۱ قطعه
منظومه ها پشتو ۱۳ پارچه
پارسی ٥٤ «
اعلانات قیمتدار و آگاهی مجانی
۱۰۰ قطعه
جدول فكر طلب ۱ پارچه
مكتوب های وارده ۱۰ قطعه
لایحهٔ شورای زراعتی در ٤ شماره
راجع به ویش زلمیان
در ۹ شماره ۱ مقاله
بسلسله مشاعر غرسال گذشته
۱ پارچه :
جایزه « ستوری » کتابچه های سفیده
بقلم نگارندۀ «ستوری » ۱
راپورتاژ ٥ مقاله
ترجمه در ۷ شماره ۱۲ «
راجع به ویش زلمیان
در ۱۳ شماره ۱ مقاله
اجتماعی ۱ «
ادبی ۲ «
آراء و افکار ۱ «
تنقیدی ۳ «
اجمال خبرهای خارجه ٤ شماره
از جمله مقالات بالا ۲۰ آن از وقایع روز ٢٦ آن ترجمه ۹۰ آن اقتباس ومتباقی از نویسندگان
« ستوری » از شماره «۱۱» ایندوره با قطع بزرگتری عرض اندام نموده است .
شعر او نویسندگانی که در نشریات دورۀ سال پنجم «ستوری» حصه گرفته اند
ناد م، رشید لطیفی، رستاقی، بینوا، عبهر، حبیبی، شیدا، نوا، امید، فوزی ، بورا
حیران ، علمی، شهید، الفت، خادم، حمیدی، آرزوی، میرمن آسیه، میرمن حمیده
فضلی، فکری، عبدالرشید، سید حسن متعلم، ژوبل، غریبی، وهاج، ش آرزو، زرنگ
فرده ، م ح کهساری، مبتدی، مسؤل، طوړه، زقطه .
بیدل، خیام، سعدی، اقبال، فاری ملک الشعر ا، صائب تبریزی، شیرین سخن، بسمل، شایق
خلیل، فطرت بدخشی ، مخفی بدخشی، عینی، عظیمی، شاهین، شیون، منور، عشقی ی
نیازی، آزاد، حیا، بایزاده، شرفی، کوشان، مجبوبی، دهقان، روحانی، داودی
بیمار، عاصمی، غنی ، طوفان سرمدی، کارگر، ساعی، هاشمی، پیر محمد «کاکر»
غلام محی الدین افغان ، شاکر، میته ور ، محمد کریم شیون ، اوتار
صلاحی ، ملا فره، مخلص .


ه ارمغان میمنه ه
( )

نشریات ٨ ماهۀ سال ششم جریدۀ هفته وار ستوری
به نگارندگی شاغلی (کوهی)

فرامین ١ قطعه
اعلان پادشاهی ١ «
نطق‌ها ١ نطق
خبرهای داخلی ١٩٠ خبر
اجتماعی پښتو ١١ مقاله
« پارسی ١٨ «
ادبی پښتو ١ «
« پارسی ٢ «
معلوماتی ٣ «
زراعتی ٢ «
صحی ٢ «
اقتراح ١ «
بسلسلۀ اقتراح ٣ «
آراء و افکار پښتو ١ «
« پارسی ٨ «
مکتوب‌های وارده ٦ قطعه
تقریظ پښتو ٣ پارچه
« پارسی ١٤ «
افسانۀ ستوری ١ قصه
از مطبوعات خارجۀ ٦ مقاله
تنقیدی ١٤ «
جواب تنقید ٩ «
خبرهای عجیب ٣ خبر
راپورتاژ ١ مقاله

بسلسلۀ مشاعره ٨ پارچه
منظومه‌ها پښتو ٧ «
« پارسی ٥٠ «
بمناسبت سالگرۀ پښتو ٤ مقاله
ستوری و نویسندگان ١ «
از ادب غرب ٣ «
از افکار بزرگان ١٤ پارچه
گلبانگ قلندری در ٤٢ شماره
اصولنامۀ بلدیه ١٩ «
راجع به بلدیه ٤ مقاله
اصولنامۀ انتخاب وکلاء در ٤ شماره
فکاهی ٥ پارچه
اعلانات قیمتدار و آگهی
بدون حق الاشاعه ٨٠ قطعه
شمارۀ فوق العادۀ جَشَن ١ شماره
بقلم نگارندۀ «ستوری» ،
زراعتی در ٨ شماره ٢ مقاله
تنقیدی ١ «
بمناسبت سالگرۀ پښتو ٢ «
یادداشت‌های صحی ١ «
اجتماعی ١ «
اصلاحی در ١٠ شماره ٤ «
وجیزۀ کامیابی ١٠ پارچه
منابع ثروت در ١٤ شماره ١ مقاله

از جملۀ مقالات فوق ٥ آن ترجمه ، ٨ آن از وقایع روز و ٥ آن
اقتباس ، و متباقی از نویسنده‌گان .
جریدۀ هفته وار «ستوری» در عین حال مصور نیز بوده و میباشد باین ترتیب
در ١٢ شمارۀ سال اول ١٤ قطعه فوتو
در ٤١ شمارۀ « ٣ « «


« ارمغان مرمنه » ( )
در سال دوم ٦ قطعه فوتو
« « سوم ٥ « «
« « چهارم ١١ « «
« « پنجم ١١ « «
در ٣٢ شماره سال ششم ٥ « «
طبع و نشر نموده است .

شعر او نویسندگانیکه درین دوره نشریات جریده « ستوری »
حصه گرفته اند
رستاقی ، سپهر ، شیدا ، امید ، باهر ، حیران ، خلیل ، نشاط ، آریوبى
نوا ، منور ، پروانه ، حمیدی ، فوزی ، بینو ا ، کاسافی ، زارع ، پورا
شهید، ادا، دكتور محمد سرور، دکتور شیون، واعظ، الفت، فضلی، روهیلی
عظیمی ، شرقی ، کارگر ، حیات آزاد ، بریان ، ابتر ، عنبر ، بایزاده
محمد علی حاکم شگاب شیرین ، نذیر قل خان ، ساعی ، زیب و کیش
متین ، طالع ، حسرت ، سرخوش ، محمد یوسف ، خاشع ، غابر ، مدهوش
صلاحی ، سکندر غزنوی ، چهار یار قل ، رفیق ، رشید ، منصف، سنجاق، سوزن.

نشرات مطبعه « ستوری » :
در اوائل سال ١٣٢٧ بمناسبت وفات حاجی میرزا محمد یحیی خان « نادم » رساله ئی در ظرف ۲۲ صفحه که حاوی مضامینی است ، نظم و نثر مربوط بوفات « نادم » مرحوم كه يك تن از شعرای نامی وطن عزیز ما بودند از مطبعه « ستوری » در معرض انتشار قرار گرفت .
مندرجات رساله مذكور :
١ - رسم قلمی « نادم » مرحوم، بخامه شاغلی « امید » در صفحه ٢ وقایه
٢ - مقدمه، بقلم نگارنده « ستوری » « « ١ رساله
٣ - قدر شناسی از « نادم »، بقلم شاغلی « رستاقی » از صفحه ١٢ الی ٤ «
٤ - مختصر سوانح « نادم »، « « « « نوا » « ٥ ١٤ «
٥ - نتیجه زحمت، ترجمه « « « حیران » در صفحه ١٤ «
٦ - اعتذار، از طرف اداره « ١٤ «


(۲۶۶)
ارمغان میرمنه
۷- مرثیۀ منظوم از طبع شیاغلی «امید» از صفحۀ ۱۵ الی ۱۶
۸- شخصیت «خادم» و اهمیت فقدان آن، بقلم شیاغلی «علمی» از صفحۀ ۱۶ الی ۱۸
۹- صورت گذا ر شات مجالس ترحیم و یاد بود مرحوم «خادم»، از طرف اداره از صفحۀ ۱۸ الی ۲۱
۱۰- قطعه تاریخ وفات «نادم»، از طبع خود مرحوم و ترتیب شاغلی «سپهر» در صفحۀ ۲۲

مرتبۀ : حفیظ الله شهید.

بناغلی امین الله
« ادا »

ز جان بگذشتم و از خویشتن صرف نظر کردم
سحرگاهی بصد خوف از سر کویت گذر کردم
بيك عالم پریشانی بیادت ناله سر کردم
بخون دل طپیدم هر قدر فریاد بشمودم
ندیدم ای ستمگر هر چه هر جانب نظر کردم
که روز روشنم آخر بتاریکی مبدل شد
بمأیوسی عزیزا جامعۀ کسلت ببر کردم
به يك باره مرا پیچید یأس و ناامیدی ها
ز جان بگذشتم و از خویشتن صرف نظر کردم
گشودم دیدۀ امید را در وقت جانبازی
بحمد الله که خوابم بود جانا مختصر کردم
جدا از عارض گلگون او کی میتوان بودن
« ادا » کوچه ز کویش، بارها عزم سفر کردم ( ش ۲۳ س ۰)


[BLANK PAGE]