{"book": "adl0978", "page": 1, "text": "Afghanistan Digital Library\n\nadl0978\n\nhttp://hdl.handle.net/2333.1/4j0zpdnm\n\nتالیف\nجنرال دارین بهاءالدین محمود\nمترجم\nمیرزا محمد حسین\nطبع\nمطبعه کابل\n\nThis is a PDF version of an item in New York University's Afghanistan\nDigital Library (http://afghanistandl.nyu.edu/). For more information about\nthis item, copy and paste the \"handle\" URL above into a web browser.\nWhen referring to or citing this item please use the \"handle\" URL\nand not this document or the URL from which you downloaded it.\n\nAll works presented on New York University's Afghanistan Digital Library website are, unless\notherwise indicated, in the public domain. The images available on this website may be freely\nreproduced, distributed and transmitted by anyone for any purpose, commercial or non-commercial.\nNYU Libraries, Digital Library Technical Services, dlts@nyu.edu"}
{"book": "adl0978", "page": 2, "text": "انجمن تاریخ افغانستان\n(۵۴)\nتایان\nفصل ۱۲۳ (شی چی) یا اسناد تاریخی»\nنگارش\nمورخ چینی : ئه ما چه ین\nترجمهٔ\nاحمد علی کهزاد\nمطبعة دولتی\nاسد ۱۳۱۷"}
{"book": "adl0978", "page": 3, "text": "[BLANK PAGE]"}
{"book": "adl0978", "page": 4, "text": "تایان\nفصل ۱۲۳ شی چی یا اسناد تاریخی\nنگارش مؤرخ چینی\nثه ما چه ین\n\nموقعیکه شاغلی سردار محمد داؤد صدراعظم افغانستان درطی مسافرت\nدوستانه حسن نیت به پکن مواصلت فرمودند ضمن ملاقات با شاغلی چوان لای،\nصدر اعظم مردم چین از بعضی اسناد تاریخی قدیم چینی که در ان ضمناً\nتذکری از تاهشا (باختر) رفته بود یاد آوری نموده و تقدیم متن آنرا به\nصدراعظم افغانستان وعده دادند.\n\nاین اسناد عبارت از خاطره های مسافرت ایلچی چین ( چانگ چه ین )\nاست که قدری پیش از دوهزار سال قبل در زمان سلطنت خاندان هان در\nچین تانزدیکی های آمو دریا آمده وعندالمراجعه شرحی از دیدنی ها و\nشنیدنی های خویش را به امپراطور چین تقدیم نمود و مؤرخ بزرگ\nمعاصروی ( ثه ماچه ین ) خاطره های مذکور را در فصل ۱۲۳ کتابی بنام\n(شی -چی ) یا (اسناد تاریخی) تحت عنوان (تایان) ثبت کرده است .\n\nچون اخیراً متن انگلیسی فصل مذکور از طرف سفارت کبرای چین در\nکابل به انجمن تاریخ ارسال شده است نظربه ارتباط موضوع به تاریخ\nافغانستان قدیم اينك ترجمۀ آنرا بحيث يك ارمغان ره آور شاغلی\nصدراعظم از کشور چین به علاقمندان تاریخ کشور تقدیم میکنیم و امیدواریم\nمتن انگلیسی وفارسی را یکجا بشکل رسالۀ جداگانه هم طبع بتوانیم .\nاحمد علی کهزاد"}
{"book": "adl0978", "page": 5, "text": "شی - چی - اسناد تاریخی\nفصل ۱۲۳\nاثر: ئه ما چه ین\nمورخ چینی که در سال های ۸۷ - ۱۴۵ ق م در عصر سلاله سلطنتی هان میزیست\n***\nتایان\nاولین کسی که در سرزمین « تایان » (فرغانه یا قوقند حالیه) قدم گذاشت «چانګ چه ین» بود از اهل «هان چونګ» که مدتی مدید در ظرف سالهای بین ١٤٠ و ١٣٥ ق م که به عرف چینی به دورۀ (چین_یوان ) معروف است سر جوقه دسته محافظان بود. امپراطور درین وقت از بعضی افراد ( شونګ نو) (هن) که تسلیم شده بودند سئوالاتی می‌نمود. هن ها گفتند که پادشاه یه چی (یوجی) را شکست داده واز کاسۀ سراو جام شراب ساختیم و مردم یوجی جلای وطن اختیار کرده در تجسس متحدی افتادند تا از دشمن خویش هن ها انتقام بگیرند . چون امپراطور چین در نظر داشت که هن ها را مالش دهد در اثر استماع این سخنان مصمم شد تا ایلچی به نزد مردمان یوجی بفرستد و چون ایلچی مجبور بود که از خاک های تحت نظارت هن ها عبور کند باید مرد زرنگ و با کفایتی باشد. بعد از تجسس زیاد بالاخره «چانگ چه ین» را برای انجام این منظور انتخاب کردند و نامبرده بايك تن غلام هنی موسوم به «کان فو» که اصلا از اهالی منطقه ( تنگ هی ) بود بقصد رسالت بطرف کشور (یه چیه) حرکت کرد و بعد از ینکه از (لن) غربی گذشت عند الوصول به قلمرو «هن» گرفتار گردید و وی را بحضور ( شانیو) خان هن ها آوردند خان بوی خطاب نموده گفت : « چون یه چیه سرزمین یوجی‌ها در شمال قلمرو من واقع است چطور چین ایلچی خود را بدانجا میفرستد ؟ آیا چین بمن اجازه میدهد که ایلچی خودرا به (یوۀ ) ( حصه جنوبی خاک های چین) بفرستم ؟ در نتیجه «چانگ چه ین» را مدت بیش از ده سال نگه داشتند و وی درین مدت در میان هن ها ماند و با اینکه صاحب زن و فرزند شد به کشور خود چین وفا دار باقی ماند تا این که آهسته آهسته از شدت نظارت\n(۲)"}
{"book": "adl0978", "page": 6, "text": "هنها کاسته شد و بالاخره چانگ چه ین موفق گردید بامر بوطان خود فرار کند\nو راه دیار (یوچی) پیش گیرد بدین ترتیب چانگ چه ین با ز براه افتاد و بعد\nاز سفر های دور و دراز که چندین ده روز بطول انجامید بالاخره وارد (تایان) شد\nچون پادشاه (تایان) آوازه ثروت چین را شنیده بود مایل بود باب تجارت را با آن کشور\nبگشاید ولی در اثر عوایقی که وجود هن ها در میان تولید کرده بود این مأمول را\nبر آورده نمیتوانست لذا از دیدن چانگ چه ین خوشنود شد و از عزم واراده او\nجویا گردید، چانگ چه ین در جواب اظهار داشت که وظیفه دارم پیام امپراطور\nچین را به مردمان یوچی برسانم ولی در راه مدتی هن ها مرا متوقف ساختند تا اینکه\nاز دست ایشان فرار کردم و حالا که اینجا رسیده ام امیدوارم اعلیحضرت بذل توجه\nفرمایند و کسانی برای رهنمائی من بگمارند زیرا اگر به كمك اعليحضرت موفق شوم\nکه نزد مردم یوچی رفته و به کشور خود بر گردم از کشور چین هدیه های گران\nبهائی به اعلیحضرت شما ارسال خواهد شد. پادشاه (تایان) به این درخواست موافقت\nکرد و دسته محافظی به چانگ چه ین داد و ایلچی چین به (کنگ کایو) (سغدیان)\nرفت و از آنجا راه قلمرو کشور یوچی های بزرگ) را در پیش گرفت. چون پادشاه\nیوچی های بزرگ راهن ها بقتل رسانیده بودند پسرش شهزاده تازه به پادشاهی\nرسیده بود ، پادشاه جدید (یوچی ) سرزمین (تاه شیا) (باختر ) را مطیع ساخته بود\nو بر اراضی حاصل خیزی حکمرانی میکرد و حیات مرفهی داشت و از تجاوز های\nجاه طلبانه احتراز می جست، ضمناً به ایلچی چین گفت که چون کشورش از چین\nبسیار دور افتاده آرزو ندارد از هن ها انتقام بگیرد چانگ چه ین پادشاه یوچی\nرا تا (تاه شیا) تعقیب کرد اما نسبت به رسالتی که بوی تفویض شد، بود جوابی\nگرفته نتوانست لذا بعد از گذرانیدن یکسال در آنجا به دامنه های جنوبی کوه (لینکد)\n(سلسله جبال چونکه نان مراجعت کرد و از آنجا کوشش نمود از میان قبایل\n(چان ) عبور نموده خویش را به دیار خود به چین برساند ولی مجدداً به چنگ\nهن ها افتاد و بار دیگر بیش از یکسال باز داشت گردید. سپس در (۱۲۷ ق م )\nکه خان وفات کرد و شهزاده (لی) حکمرمای دره های شرقی پسرخان متوفی\nحمله آورد و خویش را خان اعلام کرد چانگ چه ین از جنگ های داخلی هن ها\nاستفاده نموده آماده فرار شد و بازن و غلام هنی نژاد خود خویش را به چین رسانید\n(۳)"}
{"book": "adl0978", "page": 7, "text": "و سمت مشاوریت اعلی امپراطور را احراز نمود وغلامش ( کان قو ) پیشخدمت\nبارگاه شاهی شد. چانگ چه ین مرد با عزم وسخاوت پیشه بود\nچون به مردم اعتماد میکرد حتی اقوام بربرهم او را دوست میداشتند\nکان قو که اصلا از نژاد هن بود مردی بود باستعداد که در راه رسیدن به هدف مطلوب\nکوشش زیاد بخرج میداد و درمواقع احتیاج ازشکار پرندگان و حیوانات با تیر\nوکمان خوراک تهیه میتوانست . چانگ چه ین اصلا از چین به معیت بیش از\nصد نفر حرکت کرد و بعد از غیاب سیزده ساله فقط با دو نفر مراجعت نمود .\nچانگ چه ین در طی مسافرت های خویش ممالك مختلف مثل : تایان ـ یو چیه\nبزوگ ـ تاهشیا ـ کنگ جو ـ را بچشم دید و راجع به ٥ یا ٦ کشور دیگر\nمعلوماتی فراهم کرد و اطلاعاتی بشرح ذیل به امپراطور تقدیم نمود\n\nتایان به جنوب غرب( شونگ نو ) واقع شده و صورت دقیق تر به\nفاصله ده هزار (لی) به غرب پایتخت چین قرار دارد . مردمان آن مسکون و به\nقلبه وکشت و کار وزمین داری مشغولند وبرنج و گندم وانگورحاصل می بردارند\nاسپ های اصیل این کشور معروف است وشهرهاو خانه های آنها به دیوارمحاط\nمیباشد . این کشور مشتمل بر بیش از هفت ایالت خورد و کلان است جمعیت\nآن به چندین صدهزارنفربالغ میگردد . جنگجویان آن به تیروکمان و نیزه مجهز\nهستندوسواره نظام با رساله هم دارند بطرف شمال این کشور مملکت(کنگچو)\nبطرف غرب آن (یوچیه بزرگ) بطرف جنوب غرب آن ( تاهشیا ) بطرف\nشمال شرق آن(اوسون) و بطرف شرق آن(همی) و(یوتیهن)قراردارد. تمام ابهائیکه\nبطرف غرب (یوتیهن) جاری میشود بطرف غرب بیشتر جریان یافته به دریا چه\nغربی (دریاچه ارال ) می ریزد وتمام آبها ئیکه بطرف شرق جریان دارد به\n« دریا چه نمك » منتهی میشود . آب دریا چه نمك از مجرای زیر زمینی بطرف\nجنوب حرکت میکند واز سر چشمه رود خانه زرد بنعان مینماید . ( یو تیه ن )\nسنگ یشم و دیگر احجار قیمتی بسیار دارد . رود خانه مذکور در داخل چین\nپیش میرود . ( لولند ) و (کوسی ) شهر هائی بو د در کرانه های سواحل\nدریا چه نمك که هر کدام به دور خود حصاری داشت . دریا چه نمك هزار\n( ٤ )"}
{"book": "adl0978", "page": 8, "text": "(لی) از (چن هان) فاصله داشت. حصص غربی (شونگ نو) و در نواحی شرقی\nدریاچه نمك افتاده بود ودامنه آن به (لن) غربی تا دیوار بزرگ میرسید و قسمت\nهای جنوبی آن مجاور به قبایل (چبان) بود و راهی از خاك چین بدانجا منتهی میشد\n\nاو سون به فاصله دو هزار (لی) بشمال غرب تایان افتاده بود. مردمان\nآن کوچی بودند و از تربیۀ حیوانات امرار معاش می نمودند و عاداتی شبیه هن ها\nداشتند. این کشور چندین ده هزار جنگجویان کمان دار داشت که به رضا ورغبت\nخود به هن ها اطاعت میکردند ولی بعدتر که (اوسون) کسب قدرت کرد\nوقبایل مطیع خویش را متمرکز ساخت سر از حلقۀ فرمان برداری هن ها بیرون\nکشید .\n\nکنگ چو ( سغدیان ) در حدود دو هزار (لی) بشمال غرب (تایان)افتاده\nمردمان آن کوچی بودند واز نظر عرف وعادات به یوچی ها شباهت داشتند و\nدارای ٨٠ تا ٩٠ هزار مردان جنگی کمان دار بودند . این کشور مجاور\n(تایان) بود وبحيث يك كشور كوچك از يك سو بطرف جنوب به یوچی و از\nسوی دیگر بطرف شرق به هن ها اطاعت میکردند.\n\nین چای در حدود ٢٠ هزار (لی) بطرف شمال غرب (کنگ چو) قرار\nداشت و باشندگان آن کوچی بودند و از نظرعرف وعادات به اهالی( کنگ چو)\n(سغدیان) شباهت بهم میرسانیدند. این کشور بیش از صد هزار مرد کمان\nدار داشت واز نظر موقعیت در کرانه های ساحلی دریاچه بزرگ و بی انتهائی\nموسوم به بحیرۀ شمال (بحیرۀ خزر) واقع شده بود.\n\nیو چیه بزرگ به فاصله بین دو و سه هزار(لی) بطرف غرب (تایان) در\nسواحل شمالی رود خانه (وی) (آمودریا) اخذ موقع نموده بود . این کشور از طرف\nجنوب به (تاهشیا) (باختر) از طرف غرب به (انسی) واز طرف شمال به( کنگ چو)\nشمالی ( حصص شمالی سغدیان ) محدود بود. اهالی ( یو چیه بزرگ) کوچی\n(٥)"}
{"book": "adl0978", "page": 9, "text": "و بادیه نشین بودند و با حیوانات خویش از یکجا به جای دیگر حرکت می نمودند\nو عرف و عادات شان به هن ها شباهت داشت و چون در حدود بين يك و دو صد\nهزار مردان کماندار داشتند به قوت خویش مغرور بودند و به ( شونگ نو ) به\nنظر تحقیر می نگریستند . بعد از اینکه (مودن) به مقام خانی رسید ( شونگ نو )\n(یوچیه ) را شکست داد و در نتیجه (لوشانگ ) پسر (مودن ، پادشاه ، یوچیه ، را\nکشت و از کاسه سر او جام شراب ساخت . در اوائل مردمان « یوچیه» بین ناحیه\n« تون هوانگ » و کوهای «چی لین» اقامت داشتند و بعد ازینکه از «شونگ نو»\nشکست خوردند خویش را بطرف غرب «تایان» کشیدند و بر« تاهشیا» (باختر )\nحمله آورده انجا را منقاد خویش ساختند . انگاه در کرانه های شمالی رودخانه\n(وی) (آمودریا ) پایتختی برای خویش بنا نهادند و مقر در بار خو د را تعین\nکردند . دسته کوچکی از ایشان که حرکت نتوانست در میان کهستانات جنوب\n(چان) ماندند و به (یوچی كوچك) معروف شدند .\n☆ ☆ ☆\nانسی چندین هزار ( لی ) بطر ف غرب ( یو چیه بزرگ ) قرار داشت .\nاهالی آن مسکون و به کشت و کارو زمین داری مشغول بودند واز مزار ع خود\nبرنج و گندم می بر داشتند واز ا نگور شراب میساختند . منا طق این کشو ر\nشباهت به منا طق ( تایان ) داشت. در ین مملکت چندین صد قصبات وشهر\nهای خورد و بزرگ وجود داشت ومساحه خاك آن به چندین هزار (لی)مربع\nبالغ میشد و یکی از کشور های بزرک بشمار می آمد . این مملکت در حا شية\nرود خانه روی)واقع شده بود ودر میان جمعیت آن شهر نشینان وبازرگانا نی\nوجود داشت که باعراده وکشتی میان ممالك مجاور رفت و آمد میکردند و بعضی\nاوقات به فاصله های چندین هزار (لی ) به نقاط دور دستی سفر میکردند . ایشان\nمسکوکات نقره ئی داشتند که در آن تصویر چهرهٔ پاد شاه شان دیده میشد ووقتی\nکه پادشاه وفات میافت سکه های نو با نقش چهرهٔ پاد شاه جدید مو رد استعمال\nپیدا میکرد ایشان روی پوست بصورت افقی می نوشتند . بطرف غرب این مملکت\n(تیاوچی) وبطرف شمال آن (ین چای) و(لی شه ین) وقوع داشت\n☆ ☆ ☆\nتیاوچی : چندین هزار ( لی ) بطرف غرب (انسی) ومجاور به بحیره غرب ،\n(٦)"}
{"book": "adl0978", "page": 10, "text": "بحیره روم = مدی ترانه) وقوع داشت هوای آن گرم و زمین آن چقور بود مردمان این سر زمین به کشت و کار می پرداختند واز مزارع خود بر نج حاصل می برداشتند. در اینجا یکنوع مرغان بزرگ وجود داشت که تخم هائی به بزرگی کوزه چه میگذاشتند جمعیت آن انبوه بود و رؤسائی چند داشتند این سر زمین مطیع (انسی) بود و بحیث مستعمره برایش خدمت میکرد مردم آن در سحر وجادو مهارت بسزائی داشتند بزرگان (انسی) شنیده بودند که در «تیاوچی» رودخانه ساکت و شهزاده خانم های پریوش غربی وجود دارد ولی فی الحقیقت اثری از آنها ندیدند.\n\nتا هشیا (باختر) بیش از دو هزار(لی) به طرف جنوب غرب (تایان) در مناطق جنوبی رودخانه وی (آمودریا) افتاده بود مردم آن مسکون و وضع شهرها و خانه ها وعرف وعادات شان به (تایان) شباهت بهم میرسانید پادشاه ندارند و غالبا\n\nرؤسای ذی نفوذ بر مملکت حکمرائی میکنند جنگجویان شان ضعیف و از جنگ میهراسند مردم در تجارت ماهر اند وقتیکه یوچی های بزرگ بطرف غرب در حرکت آمدند اهالی (تاهشیا) شکست خورده و اطاعت نمودند مردمان (تاهشیا) ملت بزرگی تشکیل داده بودند که تعداد شان بيك مليون میرسید و پایتحت آنها (شهر امی) نام داشت و بازرگانان سیار در انجا مال التجاره رنگارنگ میفروختند بطرف جنوب شرق این مملکت (هندو) (هندوستان) واقع بود.\n\nچانگ چه ین گفت: وقتیکه من در (تاهشیا) بودم چوب های بانگس (چون) (نام علاقه ایست در چین و کالای (سو) (ایالتی است در چین که مرکز آن سونگ نام داشت) را دیدم از ایشان پرسیدم چطور این چیزها را بدست آورده اند؟ مردم «تاهشیا» گفتند که هموطنانشان این چیزها را از «هندو» «هندوستان» آورده اند «هندو» چندین هزاره لی» به جنوب شرق «تاهشیا» واقع شده مردمان آن مسکون میباشند و عرف وعاداتی شبیه به «تاهشیا» دارند. زمین این کشور پست وهوای آن گرم و مرطوب است و اهالی آن در جنگ بر فیل سوار میشوند این مملکت بر مسیر رودخانه بزرگ رودگنگا» واقع شده و به حسابی که کرده ام\n(7)"}
{"book": "adl0978", "page": 11, "text": "« تاه شیا » دوازده هزار «لی» دورتر به جنوب غرب «چنهان» قرار دارد و «هندو»\nبه فاصله چندین هزار «لی» به جنوب شرق «تاهشیا» واقع شده و از ایالت«سو»\nمال التجاره بدست می‌آرد پس «هندو» از «سو» بسیار فاصله ندارد . اگر ایلچی\nما به قصد« تاهشیای » از میان«چان» عبور کند به خطراتی مواجه خواهد شد زیرا «چانها»\nمخالف ما هستند واگر بیشتر راه شمالی تری را تعقیب کند ، ــــ به چنگ هن ها\nخواهد افتاد. راه «سو» کوتاه ترواز خطر راه زنان مصون تر است. امید وارم از\nروی این عرایض وضع کشورهای «تایان» «تاهشتیا» «انسی» بنظر اعلیحضرت شما\nروشن شده باشد ، اینها همه کشورهای بزرگ هستند و چیزهای قیمت داری دارند\nاهالی این ممالک زمین دار ومسکون هستند وشبیه به مردمان چین مشغولیت هائی\nدارند. از نظر جنگ ضعیف اند ولی مال التجاره چینی زیاده اندوخته اند . به همین\nترتیب معلوماتی در باره ( یوجیه ) و (لنگ چو) و دیگر ها که بشمال این ممالک\nقرار دارند بحضور اعلیحضرت شما تقدیم کردم. این ممالک از نظر نیروی جنگی\nمقتدر هستند ولی با اعطای هدایا و تامین منافع میتوان آنها را بخود معطوف\nنمائیم اگر موفق شویم که مردم این ممالک را با روش دوستانه تحت مراقبت خویش\nدر آوریم کشور ماچندین هزار «لی» وسعت خواهد یافت وزبان ما به مرتبه ترجمه\nخواهد شد و فرهنگ ما بر فرهنگ های مختلف منبسط خواهد شد و قدرت و\nپرستیژ اعلیحضرت شما به ابحار چهارگانه بسط خواهدیافت. امپراطور بیانات\nچانکیء چه ین را به رضائیت تمام تائید کرد و به او دستور داد تا وسایل مسافرت چهار\nایلچی را تهیه کند تا در يك وقت از «چه ین وی» از چهار راه مختلف: مانگ، شان\nهشی - چون بی - به قصد «سو» حرکت کنند .چهار ایلچی هرکدام بين يك و\nدوهزار «لی» پیش رفتند و در شمال در علاقه «تی» و «تسو» و در جنوب در ناحیه\n«سوی» و «کنمیگ» متوقف ساخته شدند . مردم ناحیه «کتمینگ» رئیس وسر\nکرده نداشتند و به راه گیری وچپاولخو گرفته بودند ومکرر نمایندگان چینی را\nاذیت کرده ومیکشتند ومانع گشایش راه میشدند ولی از روی معلومات واصله\nچنین معلوم میشد که بفاصله بیش از هزار «لی» بطرف غرب کشور یـت موسوم\nبه «ته ین وت» که مردمان آن به فیل سواری عادت دارند و گاه گاه قاچاقچیان\nاز «سو» در انجا می‌آیند و باین ترتیب برای رسیدن به کشور «تاهشیا» اول چین با\nته ین ، ولایت یونان در چین، در تماس آمد .سابق برین چین کوشش کرد که با\n(۸)"}
{"book": "adl0978", "page": 12, "text": "قبایل جنوب غربی روابطی بر قرار کند ولی با قبول مخارج زیاد موفق به باز کردن راه نشد بعد ازینکه چانگ چه ین اطمینان داد که عبور از میان ایشان و وصول به (تاهشیا) امکان پذیر است دامنه کوششهای سابقه از سر گرفته شد.\nچون چانگ چه ین جنرال بود در جنگ ها علیه (شونگنو) نقش قدم جنرال بزرگی روی شنگ را تعقیب میکرد او میدانست که درمیان دشت ها و صحراها وادی کجا پیدا میشود و سپاهیان خود را انجا رهنمونی میکرد و دور از مخاطره توقف میداد. به این مناسبت در سال ششم دورهٔ معروفی بنام «یوان شو» ۱۲٤۰ ق م ، لقب اشرف المشاهیر را دریافت نمود.\nسال بعد چانگ چه ین بحیث فرمانده گارد باهمراهی جنرال «لی» «لی کوانگ» از علاقه (یو بی پنگ) علیه «شونگنو» به حمله مبادرت کرد جنرال «لی» محاصره شد و سپاهیان او متحمل خسارات و تلفات زیاد گردیدند چانگ چه ین به گناه اینکه به وقت معین بکمك دسته فوق الذکر چینی نرسیده بود محکوم به مرگ گردید ولی حیات خویش را با از دست دادن وظیفه و القاب خرید.\nدرین سال چین یکنفر جنرال دیگر خود (هوچوپینگ) را علیه (شونگنو) فرستاد جنرال موصوف لشکریان خود را به تعداد چندین هزار بطرف «شهرهای غربی» سوق داد و دورتر تا کوهای (چیلین) پیش روی کرد . سال بعد شهزاده (هونشه) مردمان خود را وادار ساخت تا به چین تسلیم شوند و در نتیجه (چین چن) و (هوسی) (در غرب رود خانه زرد) و طرف غرب گشته کوهای (لینکد) جنوبی تا (دریاچه نمك) از وجود هن ها پاك شد . معذالك وقت بوقت قاصد هائی از (شونگنو) می آمد ولی تعداد آنها بیش از چند نفر نبود . دو سال بعد چین به خان حمله کرد و او را از مناطق شمالی صحرا بیرون راند .\n* * *\nبعد ترها امپراطور چندین مرتبه از چانگ چه ین معلومات مزید راجع به (تاهشیا) و مردمان آن مطالبه نمود. چانگ چه ین که مقام و القاب خود را از دست داده بود گفت : من درمیان «هن»ها مدتی ماندم و راجع به (کونمو) پادشاه (اوسون) چیز هائی شنیدم . پدر (کونمو) پادشاه کشور کوچکی بود که در مغرب (شونگنو) واقع شده بود . هن ها پدر او را کشتند و (کونمو) را که طفل کوچکی شیر خوار بود در دامان صحرا افگندند . زاغ ها برایش خوردنی می آوردند و ماده گرگ ها بوی شیر میدادند . خان که با تعجب ازین پیش آمد\n(۹)"}
{"book": "adl0978", "page": 13, "text": "اطلاع یافت او را خواسته و در ظل حمایت خود گرفت . و چون به سن وسال رسید\nو بزرگ شد اورا به سالاری سپاه گماشت و به کامیابی هائی نایل آمد و خان\nسر کردگی رعیت پدرش را بوی داد واورا مامور ساخت تا همیشه از (شهرغرب)\nمحافظت بعمل آرد . (کونمو) به سرپرستی رعیت خود مشغول شد و به علاقه های\nكوچك مجاور حمله میکرد و آنها را اشغال نمود و بر قـوای خود افزود و چندین\nده هزار جنگجوی کماندار را به فنون جنگی تربیه کرد . بعد ازینکه خان\nدر گذشت (کونمو) مردم و سپاه خود را به جنبش در آورد، بیطرفی اتخاذ کرد وسر\nاز حلقه اطاعت (شونگ نو) بیرون کشید . (شونگ نو) به صورت غیر مترقبه بروی\nحمله آورد ولی کاری ساخته نتوانست و آنوقت (کونمو) در نظر هن ها مقامی بالاتر\nاز بشر پیدا کرد و دیگر متعرض او نشدند و از حمله خودداری کردند و محض\nبه داشتن نظارتی بنام اکتفا ورزیدند درین وقت که زمین هائی که سابق تحت\nسلطه شهزاده (هون شه) بود از سکنه خالی شد ، اگر چین به خان (شونگ نو)\nفشار آورد و ازین موقع استفاده کرده به (اوسون) يك مبلغ پول گزاف\nتعارف بکنیم ( زیرا مردمان بربر به داشتن مال التجاره چینی حریص اند) و\nمردمانش را مجبور سازیم که بطرف شرق کوچ نموده در اراضی سابقه شهزاده\n(هونشه) رحل اقامت بیفگنند و با چینی ها را بطه برادری (خویشاوندی در اثر\nازدواج) برقرار سازند و به نصایح ما تن در دهند آنوقت کناری میشود که (شونگ نو)\nاز بازوی راست محروم میشود در صورتیکه (اوسون) متخد ما شود ما توان آنرا پیدا\nمیکنیم که (تاهشیا ) و دیگر ممالک غربی را در حلقه رعیت های خارجی خود در آریم.\n* * *\nامپراطور به نظریات (چانگ چه ین) اظهار موافقت کرد و اورا قوماندان\nگارد مقرر نموده اعزام داشت (چانگ چه ین) سه صد نفر و هر يك با دو اسپ)\nو ده هزار راس حیوان و هزاران عدد مسكوك طلائی و البسه ابریشمی و چندین معاونین\nدیگر به قصد اعزام به اراضی و کشورهای مجاور باخود گرفت و حرکت کرد\n* * *\nچینی که (چانگ چه ین) به (اوسون) رسید (کونمو) پادشاه این کشور بخیال\nاینکه از طرف خان رسالتی دارد توجه زیاد بوی مبذول نکرد (چانگ چه ین) خیلی\n(١٠)"}
{"book": "adl0978", "page": 14, "text": "متاثر شد و چون میدانست که مردمان بربر به گرفتن مال حریص هستند اظهار داشت : امپراطور برای شما هدا یا فرستاده . اگر اطاعت نکنید هدایا را با خود پس خواهیم برد (کونمو) بپا خاست و اظهار انقیاد شفاهی نمود ولی در عمل بحال سابق باقی ماند سپس چانگ چبن به تاسی از نظریات امپراطور گفت : اگر (اوسون) بطرف شرق کوچیده و در (هوشه) اقامت گزیند امپراطور شهزاده خانمی به زنی به (کوشو) خواهد داد . در نتیجه (اوسون) منقسم شد و باد شاه آن پیر و سالخورده شده بود. مردمان این سرزمین بعلت دوری از چین از بزرگی این کشور اطلاعی نداشتند چون به (شیونگنو) قرابت داشتند مدتی مدید مطیع آن بودند چون صاحبمنصبان از هن هامی ترسیدند از کوچ کردن سرباز زدند. پادشاه درین مورد به ایشان امر قطعی داده نمیتوانست و اخر الامر (چانگ چه ین) موفق نشد جواب صریح ازوی بگیرد.\n\n(کونمو) بیش از ده پسر داشت و پسر وسطی معروف به (تالو) مرد جسور و قوی بازو بود و در اداره قوای نظامی مهارتی بسزا داشت . و با ده هزار سوار خود علیحده میزیست. برادر کلانش که ولیعهد محسوب میشد پسری داشت موسوم به (چن شو) ولیعهد جوانمرگ شد و در حال نزع از پدرش (کونمو) درخواست نمود که (چن چو) را بحیث ولیعهد اعلان کند نه کس دیگری را (کونمو) خواهش وی را پذیرفت و بالاخره (چن شو) را بمقام ولایتعهدی برداشت (تالو) که خویش را از احراز چنین مقامی محروم دید برادران خودش را به دور خود جمع کرد و با سپاه خویش علیه (چن چو) و (کونمو) اعلان بغاوت کرد . (کونمو) سالخورده شده بود و دائم در هراس بود مبادا (چن شو) بدست (تالو) کشته شود لذا بیشتر از ده هزار سوار به وی داد و اقامتگاه علیحده برایش تعین کرد و بیش از ده هزار سوار دیگر برای خودش حفظ نمود. به این ترتیب قوای مملکت به سه دسته تقسیم شد که قسمت اعظم آن تحت نظارت (کونمو) ماند و به علت انفکاک و تقسیم قوا و ضعفی که عاید شد (کونمو) با (چانکا چین) بيك موافقه مشخص و خصوصی رسیده نتوانست.\n\nبناء علیه چانگ چه ین معاونان خویش را به (تایان) (کنگ چو) (بوجیه بزرگ) (تاهشیا) (انسی) (هندو) (یوتیه ن) (گتمی) وسائر کشورهای مجاور فرستاد (اوسون) رهنماها و ترجمانها گماشت تا چانگ چه ین را در\n(۱۱)"}
{"book": "adl0978", "page": 15, "text": "مسافرت به کشورش مشایعت کنند. چانگ چه ین از (اوسون) ایلچی و در\nحدود ۲۰ نفر همراه با ۲۰ اسپ گرفت تا در عین زمانیکه مراتب حق شناسی آنها\nرا به دربار هان وانمود کند عظمت چین را هم به ایشان نشان بدهد.\nچانگ چه ین به دربار چین بر گشت و به لقب سرداری (تاسن) که مقامی\nبزرگ در میان صاحب منصبان دولتی بود نایل گردید و بعد از يك سال يا كمی\nبیشتر فوت کرد.\nایلچی (اوسون) بعد ازینکه به چشم خویش چین را دید و میزان هنگفت\nجمعیت وغنای سرشار آن را مشاهده نمود به کشور خویش بر گشت و در نتیجه\nکشور (اوسون) نسبت به چین احترام زیاد قایل شد تقریباً بعد از مرور يكسال\nمعاونان ایلچی که از طرف چانگ چه ین به (تاهیشیا) ودیگر ممالک فرستاده\nشده بودند تقریباً همه بر گشتند وبا خویش آدم هائی از ان کشورها آوردند و\nبه این ترتیب وسیله مراوده میان کشورهای خارجی شمال غرب و مملکت چین\nپیدا شد و بعد از ینکه چانگ چه ین راه مراوده را باز کرد ایلچی های دیگر\nکه بعدها به ممالك مذكور رفتند همه به سیاق ماضی خویش را معاونان وی\nمعرفی میکردند و از اعتبار او استفاده می نمودند.\nبعد از وفات اشرف المشاهیر چانگ چه ین (شونک نو) از انعقاد مراوده\n(اوسون) باچین اطلاع یافته و در صدد حمله بر آمد وقتیکه نماینده چین از\nجنوب (اوسون) گذشته به کشورهای (تایان) و (یوچیه بزرگ ) وديگر ممالك\nهمجوار مواصلت نمود پادشاه (اوسون) ترسید و از ایلچی خواهش نمود تا اسپ\nهائی را که تهیه دیده است بغرض پیشکش قبول کند و استدعا نمود طوریکه\nوعده داده شد يك شهزاده خانم چینی برای مزاوجت باوی بفرستند روی این\nقضیه امپراطوراز مامورین دولتی اظهار نظر خواست و همه گفتند تا زمانیکه\nهدایای مزاوجت فرستاده نشده است از اعزام دختر خانم خود داری شود.\nپیش ازین قضیه امپراطور به کتاب (چنجس) مراجعه کرده و به این پیش گوئی\nبر خورده بود كه يك اسپ ملکوتی از شمال غرب خواهد آمد. و فی الواقع\nاسپی بسیار خوبی از (اوسون) دریافت کرد بنام (اسپ آسمانی) سپس اسپی از\n(تایان) برایش رسید که خون صاف داشت و به مراتب قوی تر بود آنگاه بر\nاسپ اوسون نام (غرب اقصی) را گذاشتند و اسپ تایان را بنام (اسپ آسمانی) نامزد کردند.\n\n(۱۲)"}
{"book": "adl0978", "page": 16, "text": "درینوقت ۲۰۰ ق م. چین به ساختن استحکامات تدافعی در غرب (آن چو) شروع کرد. مملکت چوچوان مصمم شده بود تعلقات خویش را با کشور های خارجی شمال غرب توسعه دهد برای انجام این مقصد ایلچی های متعددی به کشور های «انسی»، «ین تسه»، «لی سه ین»، «تیا او جی» و «هند» فرستاد. چون امپراطور شیفته اسپ های تایان شده بود ایلچی ها یکی پی دیگر به راه افتادند هیئت های اعزامی خرد و کلان مرکب از صد نفر یا بیشتر یا هیئت های چند صد نفری بطرف ممالک غربی رهسپار شدند و مقادیر هنگفتی مال التجاره وهدایا وتعارف به مراتب بیشتر از اشرف المشاهیر «جانگ چه ین» باخود گرفتند ولی بعد ازینکه این نوع مسافرت ها بیش از بیش معمول شد مجدداً رکودی رخ داد. در زمان سلاله «هان» هر سالی بیش از ده هیئت فرستاده میشد وميزان اقل این گونه مسافرت ها درسال از ٥،٤ كم نمی بود سفر در کشورهای دورتر ومراجعت ازان ٨ یا ٩ سال و مسافرت درممالك نزديك تر چند سالی در بر میگرفت درین وقت سلاله هان مردمان یوۀ وائی را به جنوب غرب علاقه (سو) الحاق کرده و اینها تازه به اطاعت امپراطور چین سر فرود آورده بودند. حاکم نشین هائی در (نی چوو) چون (یا نکو) (شنلی) و(ووشان) تاسیس شد تاراه مراوده به سرحدات (تاهشیا) واصل و تامین شود. ازین نقاط و ايالات بیشتراز ده ایلچی تحت سرپرستی (یوشیه جنك) و (اوبوبن) ودیگر آن به تا هشیا اعزام شدند ولی همه را در علاقه (کونمنگ) متوقف ساختند، کشتند وتاراج نمودند و گاهی به (تاهشیا) (باختر) رسیده نتوانستند.\nسپس چین جنرال (کوچانگ) و (وی کانگ) را با جنایت کاران حوالی پایتخت و چندین ده هزار از مردمان (یا) و (سو) به سوی (کونمنگ) علیه کسانی سوق داد که سد راه ایلچیان چینی شده بودند قوای معیتی جنرال های موصوف کشتند و چندین ده هزار نفر بندی گرفته مراجعت کردند ولی باز هم نمایندگان\n\n(۱۳)"}
{"book": "adl0978", "page": 17, "text": "چینی را در (کونفنگ) متوقف می ساختند وزجر و آزار می دادند و راه هنوز هم مسدود ماند.\nاز طرف دیگر، از طریق شمالی ایلچی ها به تعداد زیاد از (چو چوان) به طرف (تاهشیا) حرکت میکردند و در اثر کثرت ورود نمایندگان و ایلچیان کشورهای خارجی باپول رایج چین مانوس شدند و مال التجاره چینی در آن دیار وفرت پیدا کردچون (چانك چه ین) در اثر کشودن راه مراوده با ممالك خارجی مورد احترام واقع شده، کسب جاه و مقام نموده بود سائر صاحب منصبان وسپاهیان به تعقیب او و به رقابت یکدیگر را پورت های عجیب پیرامون چیز های دلچسپ کشورهای غربی به امپراطور تقدیم می نمودند و خواهش میکردند به حیث ایلچی به خارج فرستاده شوند. چون امپراطور میدانست که کمتر کسی به رضا ومیل خاطر حاضر به رفتن به آن سرزمین‌های دور دست میشود بعد از استماع عرایض به آنها موقع ووسیله میدان تا حرکت کنند وهر کسی را که خواسته باشند بدون فرق نژاد با خود ببرند این کسان با همراهان خود برای کشودن و استقرار راه مراوده حرکت میکردند ولی در طول سفر به شکل از دزدان وراهزنان رهائی می یافتند اکثر ایلچی ها در وظایف خود غفلت میکردند امپراطور از کوتاهی های ایشان اغماض میکرد ولی اگر قصور جدی تری ازایشان بعمل می آمد به قهر امپراطور مواجه میشدند و از گناهان انها باز خواست میشد بدین قرار کسانیکه به حیث ایلچی به خارج میرفتند در مقابل تقصیرات جدی عذری نداشتند و از عدول از قانون میترسیدند صاحب منصبان وسپاهیانی که ذیل همراهان آنها به ممالک خارجه راه میافتند غالباً از دیار بیگانه تعریف می نمودند\nانهائی که حرف های کلان میزدند خود را ایلچی وانهائیکه حرف های خورد میزدند خویش را معاون محسوب میداشتند و به این ترتیب مردمان مداح وعناصر فرو مایه در میان هیئت های نمایندگی پیدا میشوند و بیچارگان کم اصلی بودند که مال التجاره وتحایف و هدایا را از مصادر امور گرفته برای منافع شخصی خود به قیمت های گزاف به خارجیان میفروختند. بدین طریق مردمان کشورهای خارجی نسبت به ایلچی های چین که دروغ میگفتند\n\n(141)"}
{"book": "adl0978", "page": 18, "text": "نفرت پیدا کردند و چون متيقن بودند که لشکر یان چین بدین جاهای دور\nدست آمده نمیتوانند خود را کامیاب و یا مخفی میکردند تا ایشان از گرسنه گی هلاك\nسازندورفته رفته ایلچی های چین محتاج و پریشان حال گردیدند ازین هم بد تر\nبجان یکدیگر افتادند (ولان) و (چوشی) کشورئیهای کوچکی بود معذالك به اندازه‌می\nمرد مانش قصی القلب بودند که ( وانگ هوی ) ایلچی چین را در از کردند\n(شونگ نو) مکرر بسر ایلچی های چین که عازم کشور های غربی بودند لشکر\nمی فرستاد\nبدین ترتیب نظر به ملاحظه اوضاع، سفرا از عقوبتهائیکه در کشورهای\nخارجی دیده بودند زبان شکایت باز کرده و پیشنهاد نمودند که چون شهرهای این\nممالك ديوار دارد و محافظان آن كافی نمی‌باشد بسهولت آنها را میتوان شکست\nداد و شهر ها را کشود. بناءً به امپراطور (یوتو) (سردار چونگ پیلو) را در رأس رساله\nشاهی و لشکریان محلی که تعداد شان بر چندین ده هزار نفر بالغ میشد بسمت\nرود خانه (شونگ) اعزام داشت تا بر هنها حمله کنند ولی هن ها گریختند و جاهالی\nکردند. سال آینده (۱۰۸ ق م ) به (چوشیه) حمله آوردند یوتو بجمعیت ۷۰۰ نفر یا بیشتر\nافراد رساله سبك بحيث پيش قراول حمله آورده و پادشاه (اولان) را اسیر کرد\nو (چوشیه) مغلوب گردید اوسون) و (تابان) و کشورهای دیگر تحت تهدید دسته‌های\nمسلح سپاه قرار گرفته یونوعند المراجعة به احراز لقب سردار (چویه) نایل گردید\nوانگ هوی ایلچی که چندین مرتبه از طرف لولان مورد زجر و توهین قرار گرفته بود\nعریضة ئی به امپراطور فرستاده و امپراطور اوامری بوی اصدار کرد تا در مخاربات به یوتو\nكمك كند و بعدها در قبال این خدمات بوی لقب سردار( هالر) اعطا شد و در نتیجه پست های\nنظامی (چوچان) بطرف (یومن) وسعت پیدا کرد.\n* * *\nاوسون يك هزار رأس اسب بعنوان هدیه و شیرینی ازدواج تقدیم نمو د و چین شهزاده\nخانم (جیانگتو) دختری از خاندان شاهی را فرستاد تازن کونسو) پادشاه اوسون\nشود، کونسو شهزاده خانم مذکور را ملکه دست راست (خاطر خواه خود) و دخترخان\n(شوانگنو) را که بزنی برایش فرستاده بودند ملکه دست چپ تعین نمود چون کونسو\nپیروز مین گیرشده بود به نواسه‌اش (چن‌شو) گفت تاشهزاده خانم ها را به زنی بگیرد\n(١٥)"}
{"book": "adl0978", "page": 19, "text": "اوسون از اسپ بسیار غنی بود و بعضی اشخاص غنی هر کدام چهار ، پنج هزار اسپ داشتند .\n\n* * *\n\nچینی که نماینده چین بار اول به (انسی) رسید پادشاه انسی امر داد تا ۲۰ هزار سواران او چندین هزار (لی) دورتر از پایتخت بطرف سرحدات کشور رفته و از نماینده چین استقبال بعمل آرند ایلچی در طی مسافرت خود تا پایتخت از تقریبا ۲۰ شهر مختلف دیگر گذشت و عده زیادی از اتباع کشور مذکور را از نظر گذرانید وقتی که نماینده چینی برمیگشت کشور انسی ایلچی خود را بمعیت وی اعزام نمود تا عظمت کشور چین را به بیند و در عین زمان تحایفی به معرفت همین ایلچی برای امپراطور چین ارسال نمود که در ان جمله تخم های پرنده بزرگ و ساحری بنام (لی سه ین) هم وجود داشت. بعد تر کشورهای کوچک غرب جاپان مثل (هوان چه ین) (و تائی) و ممالکیکه بشرق آن واقع است از قبیل (چوشی) (کانمی) و (سیوسیه) هم ایلچی ها و تحایف به دربار امپراطور فرستادند . امپراطور بسیار خورسند شد ایلچی های چین سرچشمه رودخانه زرد را در (یوتئن) تعین کردند و حینی مراجعت از اینجا سنگ یشم و دیگر احجار قیمتی که در کوهای آن منطقه فراوان است با خود آوردند .\n\n* * *\n\nدر خلال این دوره امپراطور تا کرانه های ساحلی کشور خود به گردش و مسافرت برآمد و مهمانان خارجی را با خود همراه گرفت و شهرهای بزرگ را به ایشان نشان داد و ضمناً پول و پارچه های ابریشمی به ایشان تعارف نمود و در مهمانی های مجلل ثروت سرشار وغنای مملکت چین را بصورت شایسته به آنها نشان داد در طی این گردش ها مسابقه های کشتی گیری، نمایش های خارقه و چیزهای عجیب که باعث جلب جم غفیری میشد به مهمانان نشان داده شد در ضیافت های مجلل وفرت خورد و نوشیدنی بحدی می بود که به اصطلاح چینی دریاچه های شراب و جنگل های گوشت پهن و مهیا میشد هکذا به مهمان های خارجی گدام ها و انبار خانه ها را نشان میدادند تا عظمت کشور چین را از هر پهلو به بینند وتحت تاثیر آیند این همه تظاهرات با نمایش ساحران و کشتی پهلوانان و نمایش شعبده بازان وسائر نمایش ها که هرسال به نوعیت آن افزوده میشد وضعی جدیدی بخود گرفت که آنرا می توان یکنوع وسیله تعیش نام نهاد .\n\n(١٦)"}
{"book": "adl0978", "page": 20, "text": "ازین تاریخ به بعد ایلچیها و سفرای کشورهای خارجی مناطق شمال غرب\nبیشتر می آمدند ولی ممالکی که در غرب تابان افتاده بودند و بسیار دور تر بودند\nهنوز شیوه خود خواهی و خودپسندی را از دست نداده سر اطاعت فرود نمی آوردند.\nکشودهائی که از(اوسون) بطرف غرب جانب(انسی) قرار داشتند نزديك به شونگ نو)\nبودند و چون ملاحظه میکردند که شونگتو بر (یوجیه) غالب شده است از طریق\nاحتیاط به جان و مال ایلچی های (شونگ نو) متعرض نمیشدند و میگذاشتند که پیام خان\nرا از کشوری به کشوری ببرند اما وقتیکه نماینده گان چینی به این ممالك واصل\nمیشدند باید برای خوراكه و اسب های سواری مورد احتیاج خودپول بپردازند\nعلت این کار هم واضح بود چون چین کشوری بود دور افتاده واز پول و دارائی\nسرشار، مردمان ممالك فوق الذكر نسبت به ایلچی های چین از ایلچی های (شونگنو)\nبیشتر مبترسیدندو برای رفع احتیاجات سفرای چین از ایشان پول مطالبه میکردند.\n\nمردمان تایان و کشور های مجاور آن از انگور شراب میساختند و اعیان و صاحبان\nثروت تا ده هزار شی (صد لیتر) یا بیشتر شراب ذخیره میکردند و شر اب های\nذخیره شده انهاتا چندین بیست سال بخوبی محافظه میشد این مردم عاشق شراب بودند\nواسپ های شان بیشتر رشقه میخورد. ایلچی های چین تخم رشقه وریشهٔ تاك با خود\nآوردند و امپرا طور بنا گذاشت آزادراضی حاصل خیز رشقه وانگور حاصل بگیرد\nبعدترها که ایلچی های خارجی به تعداد زیاد به چین آمد ند وا سپ های اسما نی\nباخود آورده تاك ورشقه يورا دور مهمانخانه های ایشان را تا جایی که چشم\nکار میکرد فرا گرفته بود با اینکه زبان ممالک غرب (تایان) از زبان (انسی)\nفرق داشت عرف و عادات ایشان بهم شبیه بود وعمومآبزبان یکدیگر خود می فهمیدند\nمردم کشور های متذکره چشمان فرو رفته وریش وبروت انبوه داشتند. در تجارت\nماهر بودند و مخصوصاً در معامله باپول کم بسیار زو نگی بخر ج میدادند به زن\nاحترام زیاد قایل بودند . ابریشم ولاك در ان ديار پيدا نمیشد و سا ختن اهنیاب را\nنمیدانستند تا اینکه از سپاهیان چین ساختن اسلحه اهنی را یاد گرفتند چونکه\nنقره و طلا از چین دریافت کردند از فلزات مذكور بجای مسکوکات ظروف ساختند .\n\n(۱۷)"}
{"book": "adl0978", "page": 21, "text": "درمیان سفرای چین برخی دراثر استشاره‌های ناصواب به امیر اطو اطلاع\nدادند که در تایان کره اسب بسیار خوبی است که پادشاه تایان در شهر (ارشیه)\nپنهان کرده واز تقدیم آن به نماینده چین خودداری نموده است چون امپراطور\nشیفته وعاشق اسپ تایان بود از استماع این خبر اتش اشتیاقش شعله‌ور شده\nودرمیان فرادگارد شخصی‌اش (چولینگ) و برخی دیگر را با هزار سکه طلا\nومجسمه طلائی اسپی به دربار پادشاه تایان فرستاد دوکره اسپ شهر ارشیه را مطالبه نمود\nمملکت تایان از محصولات چینی بسیار داشت وبزرگان آن کشور می‌اندیشیدند که\nچون چین دورواقع‌شد ،وسرراه صحراهای‌سوزان‌و آب‌های‌شور است باعث‌اتلاف‌جان‌ها\nشده راه شمال‌براهن‌عاکرفته‌وراه‌جنوب‌دشت‌است‌وشهرروادی‌وابادانی‌ودورا که پیدا\nنمیشو وغالباًدرین‌سفرها ازهیئت‌های‌چندنفری چینی نصف آن از گرسنگی تلف شده‌اند\nچطور چین برای سرکوبی‌ما لشکر فرستاده میتواند ؟ گذشته ازین چون\nکره اسپ (ارشیه) در نظر ایشان بسیار قیمت‌دار بود از دادن آن به نماینده چین\nخودداری کردند . درنتیجه چین قهرکرد وکلمات زننده‌نامناسب بر زبان آورد\nومجسمۀ اسپ طلائی را با چکش تکه تکه کرد . بزرگان تایان هم قهرشدند و\nگفتند : نماینده چین ماراسبك ساخت . لذا او را اخراج کردند وبه‌شرق تایان به\nیوچی هاسپردند . تااینکه بقتل‌رسید وبولش به تاراج رفت . روی این پیش‌آمد\nامپراطور غضب شد . برخی از سفرای سابقه چین که تایان را دیده بودند واز اوضاع\nآن اطلاع‌داشتند مانند (ياوتين ـ هان) ودیگران معروض داشتند که‌قوای‌نظامی\nتایان ضعیف است وازخود دفاع نمیتواند ۳ هزار سپاهی مسلح باتیرو کمال برای\nاشغال آن کافیست. امپراطور سردار (چو تّه) رابه حمله بر(لولاند) مامور ساخت\nوسردار مذکور با هفتصد نفر سوار پادشاه آن مملکت را اسیر کرد ونظرية\n(یاوتین‌هان) و دیگران مبنی به‌ضعف آن کشور به‌امپراطور ثابت‌شد امپراطور\nبه‌مراعات‌خاطرمعشوقه‌دلخواهش شخصی موسوم به(لی‌کوانک‌لی)را به صفت\nجنرال‌ارشیه، نامزد نمود و در رأس‌ششهزارسواراز کشورهای تابع و چندین\nده‌هزار از جوانان دولت‌های تحت قبول مامور حمله برتایان ساخت به\nبه جنرال مذکور پیش از پیش لقب (سرداری ارشیه)\nازان جهت داده شد تا در حمله مجاهدت ورز دوشهررا به تصرف\nآورد . (چاوشی چنگ) رئیس مراکز فرمان‌داری ، (وانك‌هوی) سابق سردار\n\n(۱۸)"}
{"book": "adl0978", "page": 22, "text": "(هااو) قوماندان دسته پیش تاز ، و (لی شیه) حکمران امور نظامی تعیین شد در سال\nاول دورۀ (تین شو) (104 ق، ) حینکه خیل مغ به (کوان چنگ) پیدا شد بطرف غرب\nبه ( تون هوانگ ) به پرواز آمد . وقتیکه لشکریان جنرال (ار شیه) بسوی غرب\nبجانب (یود خانه نمك) پیش روی میکردند کشورهای كوچك عرض راه ترسیده\nودروازه های شهرهای خویش را مسدود ساختند و از دادن خورا که خود داری\nنمودند . برای گشایش شهرهای مذکور حمله هائی بعمل آمد ، از برخی که کشوده\nشد خورا که گرفتند و برخی که کشاده نشد بعد از چند روز محاصره بحال خود\nماند و لشکریان به حرکت خود ادامه دادند . بدین طریق حینیکه سپاهیان به\n(یوۀ چنگ )مواصلت نمودند از تعداد آنها کاسته شده وفقط به چندین هزار نفر\nمیرسیدند و آنها هم گرسنه و خسته و کوفته شده بودند . بهر حال به (یوۀ چنگ) حمله\nکردندولی سخت شکست خوردند و به تعداد زیاد کشته وزخمی گردیدند . جنرال\nارشیه متفق النظر با(لی شیه ) و(چاخی چنگ ) و دیگران میگفتند در حالیکه\n(یوۀ چنگ) را گرفته نتوانند پایتخت تایان را چسان خواهند گرفت . پس مصمم شدند\nکه باقی مانده سپاه را گرفته مراجعت کنند و رفت و آمد درین مسافرت دوسال وقت\nگرفت وعندالورود به(تون هوانگ ) از هرده نفر سپاهی فقط يك يا دو نفر باقی\nمانده بود. از نقطه اخیرالذکر قاصدی نزد امپراطور فرستادند و به عرض رسانیدند\nکه چون راه طولانی و خورا که کمیاب بود سپاهیان نه از ترس جنگ بلکه از\nگرسنگی در مخاطر بودند و تعداد شان به اندازه کاهش یافت که با عده باقی مانده\nفتح تا یان میسر نبود لذا بر گشتند واستد عا غوند که تا موقع اضافه شدن عده\nسپاهیان سوقیات نظامی معطل باشد . امپراطور ازین معروضه به قهرشد و به قاصد\nامرداد که به دروازه (یومن) رفته اعلام کند که هر فرد سپاهی که جرئت کرده\nاز دروازۀ (یو من) بگذرد سرش زده خواهد شد جنرال (ارشیه) ترسیده\nو از تون هوانگ پیش نیامد چون در تابستان همین سال چین در حدود ۲۰ هزار\nحتی بیشتر از لشکریان خود را که تحت فرماندهی سردار (چویه) علیه هون\nمی جنگیدند از دست داد و زر او مشاوران مملکت چنین سنجیدند که سوقیات\nبطرف تایان معطل شود تاسپاه بعزم حمله برهن ها متمر کز گردد، ولی امپراطور\nاصرار داشت که تایان مالش یابد و تبصره کنان بر وقایع اظهار نمود اگر کشور\n\n(۱۹)"}
{"book": "adl0978", "page": 23, "text": "کوچکی مثل تایان مغلوب نشود . کشورهای بزرگ مثل(تاهشتیا) (باختر)به کشور\nچین به نظر حقارت خواهد ننگریست از(تایان) اسپ نخواهند فرستاد و کشورهای\n(اوسون) و(اون تو) به مراتب بیشتر از سابق نسبت به مقره ایلچیان چینی بدرفتاری\nخواهند نمود و چین درمیان کشور های خارجی مورد تمسخر و استهزا قرار خواهد\nگرفت بدین مواجب(تی کوانگ)و دیگران که عدم آمادگی حمله برتایان را\nسنجیده بودند متهم شدند . آنگاه بغاوتها را رها کردند شمشیرداران ، جوانها\nوسواران سرحدی در سلك نظام شامل ساخته شدند و درظرف کمتر از یکسال\nشصت هزار کس که دران جمله کسانیکه به قصد اجرای امور شخصی بحرکت آمده\nبودند بحساب نبوده آمده شد و بصوب (تون هوانگ) به جنبش آمد . با این\nسپاه صدهزار تس همپو ان درپیش از سی هزار اسپ وده هزار\nخروقاطر و یابو و مقادیر زیادی از خورا که و اسلحه فرستاده شد . تمام مملکت\nدر این سوقیات سهم داشت و بیش از پنجاه صاحب منصب در عملیات\nداخل بود .\n* * *\nپایتخت تایان به دورا دور خود دیوار نداشت و باشندگان شهر آب مورد\nاحتیاج خودرا از بیرون میآوردند . پس برای رفع نیازمندی مردم کارشناسان\nآبیاوی به آنجا اعزام نمود تا ذریعه کانال و ترتیبات دیگر به شهر آب برسانند\n- ۱۸۰ هزار از افراد کارد به شمال(چوچوان) و (چانگی) فرستادند تا دسته\nسپاهیانی را که در(چوپن) و (شیونو) بغرض دفاع (چانگی) متوقف هستند تقویت\nنمایند. به مقصر بینی که مرتکب هفت گناه خفیف شده بودند امرسفر بری داده\nشد تا مواد لازمه را برای جنرال اوشیه حمل و نقل دهند و کاروانهای عراده و\nپیاده یکی بعددیگری براه افتاد . حتیکه سپاه به (تون هوانگ) رسید دو شخصی\nکه در شناختن اسپ مهارت داشتند بحیث مهتر باشی مقرر شدند تا در انتخاب\nوتربیه اسپ و کره ها ئیکه از تایان مغلوب گرفته میشد صرف مساعی و مواظبت\nبعمل آرند .\nاین دفعه چون سپاه جنرال اوشیه از نظر تعداد زیاد بودند بهر جائیکه\nمیرسیدند مردمان کشورهای كوچك از ایشان استقبال بعمل آورده و خورا که\n(۲۰)"}
{"book": "adl0978", "page": 24, "text": "تقديم میکردند تا اینکه سپاه (لون تو) رسید ومقاومت احساس شد . پایتخت\nآن بعد از چندین روز محاصره بالآخره کشاده گردید و براهالی آن حکم قتل\nشد و من بعد در سیر حرکت سپاه بطرف غرب تا پایتخت تایپان تسهیلات در هر\nچیز پیش شد . رفت . وقتیکه سپاه چین به تعداد ۳۰ هزار نفر وارد به پا يتخت\nشدند با سپاهیان تاپان مواجه گردیدند و در نتیجه قوای اخیرا لذکر شکست کرد\nو پس پا شد و عقب دیوارهای شهر پناه برد جنرال ارشیه بفکر افتاد که رفته\nبه شهر (پوچنک) حمله کند ولی از ترس اینکه مبادا تأخیر رخ دهد و باعث\nظهور پیش آمد سوئی شود از ین فکر منصرف شد و آب مورد احتیاج پایتخت\nرا قطع نمود و شهر را مدت بیش از ٤٠ روز در محاصره گرفت تا اینکه در حصص\nبیرونی شهر رخنه تولید شد و یکی از جنرال رشید تایان (چه ین می) که مرد\nنجیبی بود اسیر گردید لشکرهای تایان بسیار هرا سان شدند و به وسط شهر\nعقب نشینی نمودند آنگاه نجبای تایان مشوره پرداختند یکی از ایشان\nاظهار داشت: چین از ان جهت به تایان حمله کرد که پادشاه ما (موکا) کره اسپ\nمطلوب را پنهان نموده و ایلچی مجین را بقتل رسانید . حال اگر پادشاه خود\n(موکا) را بکشیم و کره اسپ را تقدیم نمائیم سپاه چین به اکثر احتمال\nدست از سرما خواهد برداشث و ترك ديار ما خواهد کرد . و اگر باز هم\nبه مراجعت حاضر نشوند نامرگ با آنها جنگ خوا هيم نمود . سائر نجبا به\nاین نظریه موافقت کردند و پادشاه (موکا) را کشتند و یکی از نجبا سرپادشاه را\nگرفته پیش جنرال ارشیه رفت و بوی خطاب کرده گفت : «اگر سپاه چین دست\nاز سرما بردارد و از حمله منصرف شود به طیب خاطر تمام اسپ های خوب خود\nرا بشما تقدیم خواهیم کرد و به سپاهیان آذوقه خواهیم رسانید و اگر به حمله\nمبادرت کنید همه اسپ های خوب را خواهیم کشت و در عین زمان قوای ایله\nجاری ما از (کنگ شو) خواهد رسید و آنگاه ما از داخل وایشان از خارج از\nدو طرف سپاه چین را در میان خواهیم گرفت حالا انتخاب یکی ازین دو پیشنهاد\nکار شما است » . در خلال این جریانات (کینک شو) و مردان آن انتظار\nداشتند و به سپاه چین مینگریستند وچون هنوز قوای مذکور نروتازه بود جرئت\nنمیکردند بر آن حمله کنند. جنرال ارشیه با چاوشیه جنگ ، ای شی) و دیگران بین خود\nکنکاش کردند و پیشنهادات نجبای (تایان) را تحت غور قراردادند و چون ملتفت\n\n(۲۱)"}
{"book": "adl0978", "page": 25, "text": "گردیدند که مردمان داخل پایتخت تایپان به تازگی به رهنمائی مردی بنام (چین)\nبه استعمال سلاح ممارست پیدا کرده اند و انبارهای ایشان هنوز از خورا که\nیاب مملواست اندیشیدند و پیش خود فیصله کردند که رؤسای (تایان) یا دشاه\nخود (موکا) را که متهم بود به سزارسانیده و سر او را اینجا حاضر کرده اند\nاگر از محاصرۀ شهر دست نکشیم مردم تایپان در محافظت شهر\nخواهند کوشید و مردم (کانگ چو) که سپاهیان چینی را خسته دیدند به كمك\nهموطنان خود خواهند شتافت و درین صورت بدون شك و ترديد لشكر چين\nشکست خواهد خورد. صاحب منصبان همه به این استدلال روی موافقت نشان دادند\nو شرایط تایپان پذیرفته شد تایپان بهترین اسپ خودرا بیرون کشید تا از ان میان\nبرای امپراطور چین انتخاب کند و برای لشکریان چینی خوراکه تهیه و تقدیم نمودند\nلشكریان چین چندین پست والس از بهترین اسپ ها و ٣٠٠٠ نریان و مادیان از\nنژادهای متوسط و پایان انتخاب نمودند سپس (لوشه) نام مرد نجیبی را که با ایلچی های\nچین خوش رفتاری نموده بود بحیث پادشاه برداشته در دایره صلح و سلام وی را\nمتحد خود ساختند و بدون داخل شدن در وسط پایتخت تایپان بالاخره راه مراجعت\nکشور خود پیش گرفتند .\n\nچینی که جنرال ارشید میخواست از (تون هوانگ) به طرف غرب حرکت کند\nبفکر اینکه نفری معیت وی از حد زیاد است و تهیه خوراکه در راه مشکلاتی فراهم\nخواهد کرد سپاهیان خودرا منقسم نموده و از طریق شمال و جنوب اعزام کرد کپطان\n(وانگ شنگ) ورئيس سابق تشریفات (هوچونگ کو) در رأس هزار نفر سرباز\nجدا گانه راه (به چنگ) پیش گرفت شهر را بر روی وی بستند و به سپاهیانش خوراکه\nندادند وانگ شنگ _ شنگ خورا که خواست ولی کس از شهر بیرون نشد و جواب\nرد شنید زیرا کیطان مذکورو (عبدالی) از دسته مرکزی قوآدور شده بود چون\n(به چنگ) ملتفت شد که هر روز به تدریج قوۀ سپاهیان (وانگ) به تحلیل میرسد\nوضعيف شده میرود یکروز صبحگاهی با ٣ هزار مرد بروی حمله کردند و وانگ\nشنگ_شنگ و دیگران را کشتند و فقط چند نفری جان بسلامت برده پیش جنرال\n\n(٢٢)"}
{"book": "adl0978", "page": 26, "text": "ارشیه فرار اختیار کردند. آنوقت جنرال ارشیه به صاحب منصب تهیه ازوقه (شانگ کوان چیه) امر اشغال (یه چنگ) را صادر نمود. پادشاه (یه چنگ) به (کنگ چو) فرار کرد. (شانگ کوان چیه) وی را به کنگ چو تعقیب کرد. چون پادشاه (کنگ چو) از فتوحات لشکر چین برتایان اطلاع یافته بود پادشاه (یه چنگ) را به (شانگ کوان چیه) تسلیم نمود و اخیرالذکر پادشاه اسیر را به معیت چهار سوار به نزد جنرال بزرگ اعزام نمود. سواران میان خود کنکاش و تجویز نمودند که چون پادشاه (یه چنگ) دشمن چین است اگر زنده بماند مبادا در راه فرار کند و مصیبتی برای ما ببار آورد. لذا کمر به قتل او بستند ولی هیچکدام جرئت نمیکرد که ضربت اول را بوی وارد کند تا اینکه (چاونی) ساکن (شانگ کو) که از همه جوانتر بود شمشیر خود را کشیده و سر شاه مذکور را از بدن جدا کرد و (چاونی) و (شانگ کوان چیه) و دیگران سر پادشاه (یه چنگ) را پیش جنرال بزرگ بردند.\n\nسپس جنرال ارشیه بار دوم عزم سفر کرد و این دفعه امپراطور ایلچی به (اوسون) فرستاده از ان خواهش نمود تا قوای بزرگی به كمك چین علیه تایان بفرستد و (اوسون) دو هزار سوار اعزام کرد ولی سواران کناره ایستاده و به تعرض اقدام نکردند وقتیکه جنرال ارشیه بسمت شرق در حرکت آمد پادشاهان کشورهای کوچک عرض راه که خبر مغلوب شدن تایان را شنیده بودند پسران و برادران خود را فرستادند تا بحیث گروگان بپایبی سپاه حرکت کنند و مراتب جان نثاری به پیشگاه امپراطور تقدیم دارند.\n\nهنگام سوقیات جنرال ارشیه علیه تایان (چاوشیه چنگ) که در میدان جنگ رشادت بخرج داده بود شهرت زیادی کسب کرد (چانك كوان چیه) به جرئت زیاد در اعماق قلب صفوف دشمن پیش تاخته بود و (لی چیه) مشوره های خوب داده بود حینی که سپاه از دروازه (یوان) میگذشت عده سپاهیان کمی بیش ازده هزار و تعداد اسپان نظامی به هزار بالغ میشد. درطی سوقیات دوم جنرال ارشیه سپاه از نرسیدن خوراکه زحمت ندید در عملیات جنگی هم عده کمی تلف شدند معذالك تایان\n(۲۳)"}
{"book": "adl0978", "page": 27, "text": "چون جنرالها و کمیشنر ها حریص بودند ونسبت بامنافع سپاهیانی که آنها را\nاصلا دوست نداشته بین خود منازعه نمودند عده زیادی تلف شد معذلک چون\nبه فاصله دوری که به ده هزار (لی) میرسید در سوقیات علیه (تایان) کامیابی حاصل شده بود\nامپراطور در مقابل انحرافات گذشت نشان داده و به (لی کوانگ لی) لقب سرداری\n(هیسی) اعطا نمود همین قسم سوار رساله (چاوتی) را که شخصاً پادشاه (یه چنگ) را کشته بود\nبه لقب سرداری (هشن شیه) مفتخر ساخت و دیگران مثل (چا و شیه چنگ)\nبسمت مشاور اعلی و (شانک کوان چیه شائوفو) ناظر اذوقه در بار و (لی چیه )\nبحیث حکمران (شانگ تانگ) مقرر نمود از بقیه صاحب منصبان سه نفر به مقامات عالی\nنظامی نایل شدند و بیش از صد نفر خوانین صاحب تیول گردیدند که در حدود دو هزار شیه\n(يك شيه من حیث وزن مساوی ۲۸/۱۱ پوند بود) برنج عایدات داشتند و بیش از\nهزار نفر دیگر را مقام اربابی داد که کمتر از هزار شیه برنج عایدات هر کدام شان\nبود داوطلبان خدمات نظامی را بالاتراز انتظار شان به رتبه های نظامی رسانید\nو کسانی را که مقصر شناخته شده بودند از خدمات عسکری معاف ساخت و می\nصرفه چهل هزار مسكوك طلائی را هم طور بخشش به سپاهیان اعطا نمود، رفت و آمد\nلشکریان درین سوقیات چهار سال وقت گرفت .\n\nبعد ازینکه سپاه چین (تایان) را شکست داد (موشه) را به پادشاهی کشور مذکور\nبرداشت يك سال یا کمی بیشتر ازین واقعه نگذشته بود که نجبای تایان اورا به\nخود ستانی متهم ساخته و جلادان را دعوت نموده بصورت دسته جمعی وی را کشتند\nو (شان فنگ) برادر كوچك (موکا) را به پادشاهی تایان انتخاب نمودند و پسراو را\nبحیث کروگان به چین فرستادند. چین بالرسل تحایف ایلچی ایشان را آرام ساخت\nسپس چین بیش از ده ایلچی به کشورهای خارجی بقرب تایان اعزام نمود تا مال التجاره\nعجیب جستجو کنند و خبر فتح چین را برتایان هر طرف پخش نمایند بناء علیه ایالتی در\n(چیوچيوان) در (تون هوانگ) تجويز و سر بارخانه ها بطرف غرب تا رود خانه نمك\nتاسیس گردید. در (لون تو) چند صد نفر عامل گماشته شد تا زمین پیدا کرده و ارزن\nبکارند و ذخیره کنند تا ایلچی ها در راه مسافرت به کشورهای خارجی ازان\nاستفاده نمایند .\n\n(٢٤)"}
{"book": "adl0978", "page": 28, "text": "Afghanistan's Prime Minister Shaking Hands with Premier of the People's Republic of China."}
{"book": "adl0978", "page": 29, "text": "H.R.H. Sardar Mohammad Daoud Afghan Prime Minister and H.E. Chou En-Lai Premier of the\nPeople's Republic of China Signing the Joint Communique on October 27 1957 in Peking."}
{"book": "adl0978", "page": 30, "text": "and Li Chih gave the best counsel. When the troops reentered the gate of Yumen, the number of men was a little more than ten thousand and that of military horses a thousand. In this second expedition under General Erhshih, the troops were not short of food and not many died in action. However, because the generals and commissioners were greedy and encroached upon the interests of the soldiers whom they did not love, so a great number had died. On account of this successful expedition of ten thousand li against Tayuan, the Emperor pardoned the misdeeds and made the Li Ku-ang-li Knight of Haishi. The Emperor also made horseman Chao Ti, who personally killed the King of Yuehcheng, the Knight of Hsinshih, Chao Shih Sheng Kuanglu tafu (High Counsellor) Shangkuan Chieh Shaofu (Court Steward), and Li Chih Governor of Shangtang. Of the other officers, three were made high officials, more than a hundred were made feudal lords with income of 2,000 Shih (a Shih was 32 8/11 pounds) of rice, and more than a thousand were made feudal lords with income below 1,000 Shih of rice. Volunteers in the army were appointed officials above their expectations, and those who had been convinced were relieved of service. In all 40 thousand taels of gold was awarded the soldiers. The two-way journey of the Tayuan expedition took four years' time.\n\nAfter the Han troops defeated Tayuan, they made Moshe the King of Tayuan, and then came away. A year and more following that, the noblemen of Tayuan accused Moshe of flattery which invited slaughter of the people, and jointly killed him. They made Shanfeng, younger brother of Mukua, the King of Tayuan and sent his son to Han as a hostage. Han appeased them by sending them awards by an envoy.\n\nAfter that Han dispatched more than ten envoys to the foreign countries to the west of Tayuan to seek strange goods and to publicize Han's victory over Tayuan. Henceforth there was established a county at Chiuchuan in Tunhuang, and there were built post-stages all the way westward to the Salt River. At Luntou several hundred tillers settled down to reclaim the land and grow millet as provisions for the envoys on their way to foreign countries.\n\n- 20 -"}
{"book": "adl0978", "page": 31, "text": "At first when General Erhshih started from Tunhuang west-ward, he thought that the men were too many and would not be able to obtain enough food on the way. So he divided his troops and sent them by a southern and a northern routes. Captain Wang Sh ng-sheng and former protocol officer Hu Ch'ung-kuo, leading a thousand soldiers came separately to Yuehcheng. The city was shut and food was refused the troops. Wang Shen-sheng demanded food of Yuehcheng, who, spying that Wang was 200 li away from the main forces, slighted him and refused to come out. Then Yuehcheng, learning that Wang's troops daily dwindled, launched an attack in early morning with 3,000 men and killed Wang Sheng-Sheng and others. Only a few soldiers fled to where General Erhshih was. General Erhshih ordered provisions offi-cer Shang-Kuan Chieh to take Yuehcheng. The King of Yueh-cheng fled to Kangchu. Shangkuan Chieh pursued to Kangchu. The king of Kangchu had heard about Han's victory over Tayuan, so he handed the king of Yuehcheng over to Shangkuan Chieh who or-dered four horsemen to take him to the Great General. The four men consulted among themselves that \"The King of Yuehcheng was most hated by Han, and if he was allowed to remain alive he might escape on the way and brought us misfortune\". They intended to kill him but none dared to strike the first blow. Finally, horseman Chao Ti from Shangkuei who was the youngest of the four drew his sword and cut off his head. So Chao Ti, Shangkuan Chieh and the others took the king of Yuehcheng's head to the Great General.\n\nAfter General Erhshih started for the second time, the Empe-ror sent an envoy to Usun asking it to send large troops to cooperate with Han in attacking Tayuan. Usun did dispatch 2,000 horsemen, but they stood on the other side and never took the offensive.\n\nWhen General Erhshih returned eastward, the Kings of the small countries through which he passed, having heard of the defeat of Tayuan, sent their sons or brothers to follow his troops as hostages to pay homage to the Emperor.\n\nDuring General Erhshih's expedition against Tayuan, Chao Shih-cheng was most heroic in battle and won most merits. Shang-kuan Chieh was daring and penetrated deep into enemy territory\n- 19 -"}
{"book": "adl0978", "page": 32, "text": "welcome them and give them food. When the troops came to Lun-\ntou, this country would not yield. After besieging the capital for several\ndays, the city was taken and the people slaughtered. From hence all\nwas easy going westward till the capital of Tayuan. When the Han\ntroops numbering 30 thousand came to the capital, they were met with\nand set upon by the Tayuan troops. Then the Tayuan troops were\ndefeated by Han shooters and fled inside the city to take cover behind\nthe parapets. General Erhshih thought about going away to attack\nthe city of Yu-hcheng but was afraid lest delay would cause mishap.\nSo he had the water supply of the capital cut off and besieged the\ncity for more than forty days. The outer city was broken and a brave\ngeneral of Tayuan, nobleman Chienmi was taken prisoner. The\nTayuan troops were greatly frightened and retreated to the middle city.\nThe noblemen of Tayuan conferred and one of them said: \"Han is attac-\nking Tayuan because our King Mukua hid the steed and killed the\nHan envoy. If we kill our King Mukua and yield the steed, the Han\ntroops would most likely depart. If they should refuse to depart, it\nwould not be too late than to fight till we die.\" The other noblemen\nagreed, and they jointly killed King Mukua. One of the noblemen,\ntaking the head of Mukua, came to General Erhshih and parley in\nthis way: \"If Han stops attacking us, we will offer all our good\nhorses to be taken by you at will, and will give Han troops food. If\nyou refuse to do so, we will kill all the good horses. In the meantime,\nour rescue from Kangchu is soon due. When it comes, with us\nfrom within and Kangchu from without, your Han troops will be\nattacked from both sides. Consider well which to choose.\" At\nthat time, Kangchu was waiting and watching the Han\ntroops. As the latter were yet fresh, it dared not come forward. Gene-\nral Erhshih conferred with Chao Shih-cheng, Li Chih, and others\nand learnt that the Tayuan people inside the capital had newly learnt\nthe art of well-drilling from a person from Chin and that they had\nstill plenty stores of food. Han troops had come to punish the\nchief culprit Mukua, and now Mukua's head was already here. If\nthey should refuse to lift the siege under these terms, the Tayuan\npeople would endeavour to guard the city, and Kangchu would come\nto their rescue when it saw the Han troops becoming tired. In that\ncase, the Han troops would certainly be defeated. All the officers\nagreed with this line of reasoning. The Tayuan terms were accepted.\nTayuan took out its good horses for Han to choose, and supplied\nHan troops with food. The Han troops took several scores of the good\nhorses and 3,000 stallions and mares of the middle and lower breeds.\nThey also made Moshe the King of Tayuan, who was a nobleman\nand had treated Han envoys well, and pledged alliance and peace with\nhim. So the Han troops ultimately returned home without entering\nthe middle city of the Tayuan capital.\n- 18 -"}
{"book": "adl0978", "page": 33, "text": "two years in the two-way expedition, and when they returned to Tunhuang, only one or two out of ten soldiers remained in the ranks. A messenger was sent to the Emperor to report that the way was too long, food scarce, and the troops were afraid, not of battles, but of hunger; and that seeing the men left were too few to vanquish Tayuan, it was begged to suspend the expedition till the numbers were augmented. The Emperor was angry at this report and ordered a messenger to bar the gate at Yumen declaring that \"Any soldier who dare to enter this gate will be beheaded.\" General Erhshih feared and thus stayed at Tunhuang. That summer Han lost twenty thousand and more troops of the Knight of Chuyei in a battle with Hsiungnu, and the ministers and counse-llors suggested to stop the Tayuan expedition and concentrate forces on attacking the Huns. But the Emperor was determined on punishing Tayuan. He said if the small country of Tayuan could not be vanquished, then such countries as Tahsia would look down upon Han, Tayuan horses would not be forthcoming, Usun and Lun-tou would treat Han envoys even more than before, and Han would be a laughingstock among the forigen countries. So, Teng Kuang and others who stressed the inadvisability of attacking Tayuan were indicted. Prisoners were given pardon; swordsmen, youth and border horsemen were enrolled. In a little more than a years's time, sixty thousand men, not including those who followed camp for private purposed, went out through Tunhuang. A hundred thousand heads of cattle, more than thirty thousand horses, ten thousand donkeys, mules and camels, and plenty of food and arms were the supplies. The whole country was astir for this expedition in which more than fifty military officers were engaged.\n\nThere were no wells in the capital of Tayuan, and the citizens had to draw water from the rivers outside the city. So Han sent irrigation workers to remove aqueducts leading to the city, thus depriving the city of water. 180 thousand guards were sent to the north of Chiuchuan and Changyi to man the garrisons of Chuyen and Hsiutu as a defence of Changyi. Convicts of the seven lighter crimes were mobilized to transport the supplies for General Erhshih. The convoys of carts and men followed each other all the way. When the troops reached Tunhuang, two men well-versed about horses were appointed horse-masters in preparation for choosing and training the steeds to the taken from defeated Tayuan.\n\nThis time General Erhshih's troops were numerous, and wher-ever they came the people of the small countries turned out to\n-17-"}
{"book": "adl0978", "page": 34, "text": "half had died of hunger on the way; and thus \"how could Han\ndispatch large troops here to molest us?\" Morever the Erhshih\nsteed was a precious one. So they refused to give it to the Han\nenvoy. The Han envoy got angry and walked out after voicing uncivil\nwords and hammering the gold horse statuette to pieces. The Tayuan\nelders also became angry and said \"The Han envoy, slighted us too\nmuch.\" They drove out the Han envoy and ordered him to be\nambushed at Yuencheng in eastern Tayuan. The Han envoy was\nkilled and his goods and money taken away. Thereupon the Emperor\nwas roused to a great wrath. Yao Ting-han and others who had\nbeen to Tayuan as envoys said that the Tayuan troops were weak\nand that the country could be defeated and captured with no greater\nforce than 3,000 Han troops armed with hard bows and arrows. Having\nsent the Knight of Chuyeh to attack Louland, who rushed ahead\nwith seven hundred horsemen and captured its King, the Emperor\napproved of the opinion of Yao Ting-han and others. As a special\nfavour to his beloved concubine Li, the Emperor appointed Li Kuang\nli the General of Erhshih to lead six thousand horsemen of the subject\ncountries and several tens of thousands of aggressive youths of the\nfeudal states to attack Tayuan. The general was entitled Erhshih because\nit was expected to invade the city of Erhshih and win the steed.\nChao Shih-cheng was made Chief of the Headquarters; Wang Huei,\nformerly the Knight of Hao, the advance guard; and Li Chih the\nruler of the army affairs. That was the first year of the reign of\nTaichu (104 B. C.) when numerous locusts plagued Kuantung and flew\nwest to Tunhuang. When the troops of General Erhshih advanced\nto the west of the Salt River, the samll countries in the way be-\ncame afraid and each shut tight their cities and refused to supply food.\nThose cities were not easily stormed. When they were taken, food was\nobtained, and when not, the troops had to depart after several\nday's siege. When they came to Yuehcheng, the troops only\nnumbered several thousands and were all hungry exhausted.\nThey attacked Yuehcheng, but were seriously defeated, with a\ngreat number killed and wounded. General Erhshih, together\nwith Li Chih, Chao Shih-cheng and others, estimated that even\nYuehcheng could not be won, how could they take the capital\nof Tayuan. So they led the remaining troops back. It took them\n- 16 -"}
{"book": "adl0978", "page": 35, "text": "the Hsiungnu envoys more than the Han envoys who were made\nto pay for what they needed.\n\nIn Tayuan and the nearby countries to its east and west,\npeople used to make wine with grapes. The rich stored wine up\nto ten thousand Shih (100 litre) and more, and the wine remained\ngood for scores of years. The people there were fond of wine,\nand the horses fond of clover. The Han envoys brought their\nseeds, and the Emperor began to have clover and grapes grown\non fertile land. When later many heavenly horses were brought,\nand many foreign envoys came to China, grapes and clover were\nplanted all around the guest houses, as far as the eye could go.\nAlthough the countries from Tayuan westward to Anhsi differed in\ntheir tongues, yet they had similar customs and generally\nknew each other's tongue. The people had deep-set eyes and much\nmoustache and beard. They were skilled in trade and very\nparticular about small amounts of money. They had great respect\nfor women. Husbands made decisions according to what their\nwives said. There was no silk, nor lacquer. The people there did\nnot know how to cast ironware. It was only after being taught\nby stray soldiers from Han that they learnt to make iron weapons.\nWhen they got gold and silver from Han, they usually made\nit into utensils and not into coins.\n\nAmong the many Han envoys, some ill-advised ones coun-\nselled the Emperor that there was in Tayuan a very good steed\nwhich the King of Tayuan had hidden in the city of Erhshih\nand refused to offer to the Han envoy. Being fond of Tayuan\nhorses, the Emperor hearing this grew covetous and dispatched Guards-\nman Chuling and others taking a thousand pieces of gold and a\ngold statuette of a horse to the King Tayuan to ask for the steed in\nthe city of Erhshih. Tayuan had plenty of Han products, its elders\npondered that Han was far away, and among the desert and\nsalt water on the way here many had died; that to the north\nof the route there were the Huns and to the south there was\nno oasis and often for long stretches there were no cities and\nno food to be found; that the Han envoys often started as\ngroups of several hundred men but when they arrived more than\n- 15 -"}
{"book": "adl0978", "page": 36, "text": "travelled through scores of cities to arrive at the capital, and\nsaw the great number of subjects of that country. When the\nHan envoy returned, Anhsi dispatched, its envoy to accompany\nhim to see the greatness of Han and present the Emperor with\nthe great bird's eggs and Lihsien magicians. Later the small\ncountries to the west of Tayuan, namely, Huanchien and Tayi,\nand those to its east, namely, Chushih, Kanmi and Suhsieh, also sent\nenvoys taking gifts to the Emperor. The Emperor was much\npleased. The Han envoys also traced the source of the Yellow River\nto Yutien from where the envoys took back jades and other precious\nstones which were abundantly found in the mountains. According\nto ancient books and maps, the Emperor named the mountain from\nwhich the Yellow River started the Kunlun Mountain.\n\nDuring that period the Emperor made several inspection tours\nof the coastal areas, on which the foreign guests were taken along.\nThey were made to visit the bigger cities, and given awards of\nmoney and silk cloth, and rich entertainments, so as to show the\nrichness of Han. They were shown wrestling, juggling and other\nstrange things which attracted many crowds. Parties were thrown\nwith lakes of wine and forests of meat. The foreign guests were\nalso shown all the granaries and storehouses. Thus they were\nstunned at the greatness of Han. With the addition of the art of\nthe magicians, the games of wrestling, juggling and other shows were\nyearly augmented and changed to form a flourishing fashion.\n\nHenceforth envoys from the foreign countries to the northwest\ncame and went frequently. But the countries to the west of Tayuan,\nbeing far away, were yet self-conceited and arrogant, and not to\nbe brought to obeisance. Those from Usun westward to Anhsi\nwere near Hsiungnu. Seeing that Hsiungnu had brought Yuehchih\nto its knees, they safeguarded and entertained envoys of Hsiungnu\ntaking messages of the Khan from country to country, and dared not\ndetain or mistreat them. But when Han envoys came to those\ncountries, they had to pay money for their food, and buy the\nhorses they rode. The reason was that Han was far away and\nrich in resources. So the people in those countries were afraid of\n—14—"}
{"book": "adl0978", "page": 37, "text": "Han envoys who talked untruths, and convinced that Han troops could not come such a great distance, curtailed their food to persecute them. The Han envoys were thus placed in want and distress. Being grievous, they even attacked each other. Louland and Chushih were small countries, yet they were the fiercest in way laying Han envoys such as Wang Huei. And the Hsiungnu shock troops time and again raided Han envoys to the countries in the west.\n\nThe envoys all complained of the havoc they met with in foreign countries, and suggested that, since they had walled cities insufficiently garrisoned, it was easy to defeat them. Thereupon the Emperor sent Po Nu, the Knight of Chungpiao, leading royal horsemen and local troops to the number of several tens of thousands to the Hsiung River with the intention of attacking the Huns. But the Huns all fled. The next year (108 B.C.), they attacked Chushih Po Nu with 700 and more light horsemen, who advanced at the head ,captured King Loulan. So Chushih was vanquished. The armed force threatened Usun, Tayuan and other countries. When Po Nu returned, he was conferred the title of the Knight of Chuyai. Wang Huei who, as envoy, had been several times molested by Loulan had petitioned to the Emperor. The Emperor ordered him to assist Po Nu in the campaign. Wang Huei was afterwards conferred the title of the Knight of Hao. Then the military posts in Chiuchuan were extended further to Yumen.\n\nUsun offered a thousand horses as the betrothal present. And Han sent princess Chiangtu, a girl of the royal house, to be wife to King Kunmo of Usun. Kunmo made the Princess his Right Queen. The Khan of Hsiungnu also sent one of his daughters to be Kunmo's wife. And Kunmo made her his Left Queen. Kunmo said, \"I am old,\" so he made his grandson Chingchu take the Princess to wife. Usun was rich in horses. Some of the rich men had four to five thousand horses each.\n\nWhen the Han envoy first came to Anhsi, the King of Anhsi ordered twenty thousand horsemen to welcome him at the eastern border which was several thousand li from the capital. The envoy\n- 13 -"}
{"book": "adl0978", "page": 38, "text": "Kunming, they were still molested. So this route still could not\nbe opened.\n\nOn the other hand more and more envoys went to Tahsia\nby the northern route from Chiuchuan. Because of the frequent\narrival of envoys, the foreign countries became sated with Han\nmoney and no longer treasured its goods. Since Chang Ch'ien\nwon respect and position through opening intercourse with\nforeign countries, other officers and soldiers following him competed\nwith each other in presenting reports to the Emperor describing\nstrange things and interests in foreign countries, and asking to\nbe sent abroad as envoys. Considering that few people were\nwilling to go to those extremely distant lands, the Emperor listened to\nthem and gave them missions and power to enrol people, no\nmatter what their origins. They were provided with company and sent\nabroad to enhance the intercourse. In travelling to and fro, it\nwas difficult to escape being robbed. If the envoys were remiss\nin their responsibilities, they were pardoned by the Emperor. But\nif their fault was serious, they incurred the anger of the Emperor\nwho would make them redeem their crime. Thus there was no\nend of excuses for going abroad as envoys and little fear to\noffend the law. The officials and soldiers who had followed them\nabroad also often praised foreign countries. Those who talked big\nwere made envoys and those who talked small were made deputies.\nThus braggarts and bad elements followed suit. Those people\nwere all of poor origin. They took the goods and gifts from the\nauthorities to profit themselves by selling at high prices to foreigners.\nNow the people in the foreign countries grew disgusted with the\n- 12 -"}
{"book": "adl0978", "page": 39, "text": "For this purpose, more envoys were sent to Anhai, Tentsai, Lihsien, Tiaochih and Hindu. As the Emperor was fond of Tayuan horses, envoys followed on each other's heels all along the way. Among the missions to foreign countries, the bigger ones each consisted of several hundred people while the smaller of one hundred and more. And the goods and gifts they took with them far surpassed those at the time of the Knight Far sight. But then when these became more and more common, the fashion again slackened. At the time of Han, sometimes more than ten missions were sent each year, and no less than five or six. It took eight or nine years for a distant mission to return, and no less than a few years for the nearer ones. At that time Han had annexed Yueh, and the Yi peoples to the southwest of Shu were awed and began to pay homage to the Emperor. There were established the counties of Yichou, Yuehchun, Yangki, Shenli and Wenshan, and the aim was to extend the route up to the border of Tahsia. From these counties more than ten envoys led by Po Shih-chang, Lu Yueh-jen and others were sent for Tahsia. But they were again blocked at Kunming, killed and robbed, and never succeeded in reaching Tahsia.\n\nThen Han dispatched Generals Kuo Ch'ang and Wei Kuang leading criminals of the area round the capital and several tens of thousands of people of Pa and Shu to attack those in Kunming who barred the way of the Han envoys. The troops under the generals killed and took prisoners several tens of thousands and then returned. But afterwards when Chinese envoys reached\n\n-11-"}
{"book": "adl0978", "page": 40, "text": "the foreign countries to the northwest began to have intercourse\nwith Han. As Chang Ch'ien was the one who blazed way, later\nenvoys who went there all styled themselves commissioners of\nKnight of Far sight in making pledges to foreign countries which\ntrusted his faith.\n\nAfter the death of Chang Ch'ien, the Knight of Far sight,\nHsiungnu learnt with anger about Usun's intercourse with Han\nand wanted to attack it.\n\nWhen Han's envoy passed through southern Usun and reached\nTayuan, the Greater Yuehchih and other neighbouring countries,\nthe King of Usun became afraid and asked the envoy to accept\nhorses as offerings and expressed the wish for a Han princess\nto seal the brotherhood (matrimonial relations). When the Emperor\nsought counsel from the state officers, they all said that:\n\"The girl must not be sent before the betrothal presents are brought\".\n\nBefore that the Emperor had consulted the Book of Changes\nwhich augured that a divine horse would come from the northwest.\nAfterwards he got the horse from Usun which was very good, and\nnamed it the \"heavenly horse.\" Then he obtained the horse from\nTayuan which sweated blood and was even stronger. So the Usun\nhorse was renamed the \"extreme west\", and the Tayuan horse\nwas named the \"heavenly horse\".\n\nIt was then (121 B.C.) that Han began to build the defences\nto the west of Lingchu. The Chiuchuan County was established\nto increase contact with the foreign countries to the northwest\n\n— 10 —"}
{"book": "adl0978", "page": 41, "text": "prince royal died young and while dying said to his father Kunmo:\n\"You must make Chingchu the prince and not replace him by ano-\nther one. \" Pitying him Kunmo promised and ultimately made\nChingchu the prince. Angry at being prevented from becoming the\nprince, Talu rallied his younger brothers and led his troops in a\nrevolt against Chingchu and Kunmo. Kunmo was old and in constant\nfear lest Chingchu be killed by Talu. He gave Chingchu more than\nten thousand horsemen and made him dwell apart. And Kunmo kept\nmore than ten thousand horsemen for himself. Thus the strength\nof the country was divided in three, with the greater part under\nthe control of Kunmo. That was also why Kunmo dared not enter\ninto special agreement with Chang Ch'ien.\n\nTherefore Chang Ch'ien dispatched his deputy envoys to Tay-\nuan, Kangchu, the Greater Yuehchih, Tahsia, Anhsi, Hindu, Yutien,\nGanmi and other nearby countries. Usun appointed guides and inter-\npreters to escort Chang Ch'ien home. Chang Ch'ien took with him\nan envoy from Usun comprising scores of men and scores of horses\nto show gratitude for the awards, with the purpose of making them\nsee the greatness of Han.\n\nChang Ch'ien returned to the court and was appointed Tahsing,\nan important post among the state officers. After a year and more,\nhe died.\n\nThe envoy of Usun, seeing that Han was such a populous and\nrich country, reported back to their own country. Thus Usun came\nto hold Han in greater esteem. After a year or so, the deputy envoys\nsent by Chang Ch'ien to Tahsia and other countries mostly\nreturned taking with them men of those countries. In this way\n\n-9-"}
{"book": "adl0978", "page": 42, "text": "pressed by Han and the territory formerly ruled by Prince Hunshe\nis void of people. If, taking advantage of this opportunity, we should\nbribe Usun with a large sum of money -- for the barbarian peoples\nused to covet Han goods - and induce its people to move\neastward to take dwelling in the area formerly of Prince\nHunshe, and to enter into brotherhood (matrimonial relations) with\nHan, it is bound to heed our advice. In that case Hsiungnu would\nbe deprived of its right arm. In bringing Usun into alliance with\nus, we will be able to collect Tahsia and the other countries to\nits west as our outer subjects.\"\n\nThe Emperor approved of what Chang Ch'ien had said and appoin-\nted him Changlangchiang (commander of guards) and sent him on\nthe mission. Chang Ch'ien took with him 300 men (each with two\nhorses), more than ten thousand heads of cattle, and thousands of\npieces of gold and silk cloth, as well as many deputy envoys who\ncould be sent by him to other nearby countries.\n\nWhen Chang Ch'ien arrived in Usun, King Kunmo of Usun\nreceived him with no greater ceremony than if he had been an envoy\nfrom the Khan. Being greatly hurt and aware that the bar-\nbarian people were covetous, Chang Ch'ien said, \"The Emperor has\nsent you awards. If you do not pay obeisance, I will take the awards\nback with me.\" Kunmo then stood up and made an obeisance, but\notherwise behaved as before. Conveying the idea of the Emperor,\nChang Ch'ien said: \"If Usun should move eastward to settle down\nin the Han Emperor would give Kunmo a princess for wife. \"Usun was\ndivided and its King was old.They were far from Han and ignorant\nabout its size. They used long to be subordinate to Hsiungnu and\nwere near to it. Their officials were all afraid of the Huns and reluc-\ntant to move. The King was unable to dictate in this matter. So\nChang Ch'ien could get no definite reply from him.\n\nKunmo had more than ten sons. The middle son was called\nTalu who was a strong man skilled in commandership. He dwelt\napart in command of more than ten thousand horsemen. His elder\nbrother was the prince royal, who had a son called Chingchu. The\n- 8 -"}
{"book": "adl0978", "page": 43, "text": "Knight of Farsight. That was in the sixth year of the reign of Yuan-shu (124 B.C.). The next year Chang Ch'ien, as a commander of the guards, together with General Li (Li Kuang) launched a campaign from Yupeiping against Hsiungnu. General Li was surrounded by the Huns and his troops incurred great losses. And Chang Ch'ien for failing to come at the appointed time to the rescue was sentenced to death but allowed to ransom his life with his office and title deprived of.\n\nThat year Han sent General Ho Chü-ping to attack Hsiungnu, who wiped out its troops at the West City to the number of several tens of thousands, and advanced as far as the Chilien Mountains. The next year Prince Hunshe led his people to surrender to Han. Thus there were no longer Huns in Chingcheng and Hohsi, and westward from the Linked Southern Mountains to the Salt Lake. Occasionally messengers from Hsiungnu did arrive, but they were few. Two years afterwards Han attacked the Khan and drove him out of the northern part of the Desert.\n\nAfterwards the Emperor asked Chang Ch'ien several times about Tahsia and its subject countries. Chang Ch'ien who had lost his knighthood said: \"When I stayed among the Huns I heard about Kunmo, King of Usun. Kunmo's father had been the king of a small country to the west of Hsiungnu. The Huns killed his father and left baby Kunmo in the wilderness. Crows brought him meat and wolves fed him with milk. The Khan learnt about this with surprise and, taking him for a god, had him brought up under protection. When Kunmo grew up, he was given commandership over troops and won repeated successes. The Khan returned to Kunmo the leadership over his father's people and ordered him to guard permanently the West City. Kunmo took care of his people and attacked and occupied small countries nearby. He organized several tens of thousands of archers and trained them in the art of war. After the Khan died, Kunmo led his people and troops to move far away and, keeping neutrality, refused to pay further homage to Hsiungnu. Hsiungnu made a surprise attack on him but failed to win, and, taking him for a god has kept away and ceased attacks, only maintaining a nominal authority over him. Now, the Khan of Hsiungnu is hard\n\n- 7 -"}
{"book": "adl0978", "page": 44, "text": "would be dangerous as the Ch'iangs are against us. If the envoy\nshould go farther north, he would be held by the Huns. It\nshould be a shorter route from Shu, a route moreover which\nwould not be beset with robbers. Your Majesty has now learnt\nabout Tayuan, Tahsia and Anhsi, which are all big countries\nrich in precious things; the people lead a settled life and have\nquite similar employments as Chinese people, they are weak in\narms but treasure Chinese goods. Your Majesty has also\nlearnt about the Greater Yuehchih, Kangchu and others, coun-\ntries to their north, which are strong in arms but can be\nwon over with gifts and profits. If we should succeed in bringing\nall those countries under our tutelage through fair dealing, then\nour territory would be extended ten thousand li, our tongue\nwould translated nine times, our culture would prevail over various\nconventions, and Your Majesty's authority and prestige would\nprevail throughout the four seas.\" The Emperor willingly approved\nof what Chang Ch'ien had said and orderd him to organize\nfour envoys to issue at the same time from Chienwei in Shu\nthrough four different routes, namely, through Mang, through Shan\nthrough Hsi, and through Chiungpei. The four envoys each went bet-\nween one and two thousand li, and were blocked in the north at Ti\nand Tso and in the south at Sui and Kunming. The Kunming\npeople had no chieftains and were skilled in raiding. They repea-\ntedly waylaid and killed Chinese envoys, preventing the opening\nof the route. But it was learnt that more than a thousand li\nto its west there was a country called Tienviet where the people\nrode elephants, and that occasionally smugglers from Shu reached\nit. Thus through seeking access to Tahsia, China first came into\ncontact with Tien. Formerly China had tried to contact the southwes-\ntern tribes but had ceased to do so after spending much expen-\nses without opening the way. The efforts were resumed since\nChang Ch'ien asserted that through them China could come into\ncontact with Tahsia.\n\nAs a captain, Chang Ch'ien followed the Great General\n(Wei Ch'ing) in the campaign against Hsiungnu. He knew where\nthere were oases among the desert, thus the troops were able to\nstay out of distress. He was therefore conferred the title of the\n-6-"}
{"book": "adl0978", "page": 45, "text": "king's image. They wrote by cutting in leather in horizontal\nlines. To its west was T'iaochih, and to its north were Yentsai\nand Lihsien.\n\nT'iaochih was several thousand li to the west of Anhsi and\nbordered on the West Sea (Mediterrnean Sea). It was hot and\ndamp there. The people tilled the land and grew rice in their\nfields. There was a kind of large bird which laid eggs as big\nas jars. It was a populous country with many chieftains. It was\nsubject to Anhsi and made to serve as a colony. The people\nwere skilled in magic. The elders of Anhsi heard of the rumour\nthat there were in T'iaochih the Weak River and the fairy\nPrincess of the West, but never saw them.\n\nTahsia was more than 2,000 li to the southwest of Tayuan\nand south of the Wei River. The people were settled and had\ncities and houses and similar customs as Tayuan. They had no\nking but often only small chieftains over the counties. Their\ntroops were weak and afraid of war. The people were skilled in\ntrade. When the Greater Yuehchih moved westward and defeated\nthem, they became a subject people. They were a big nation,\nnumbering more than a million. Their capital was called the\nBlue City where there were peddlers selling various goods. To its\nsoutheast was Hindu.\n\nChang Ch'ien said: \"When I was in Tahsia I saw bamboo\nsticks of Chun and cloth of Shu (Szechuan). I asked them how\nthey got these. The people of Tahsia said that their countrymen\nbought them in Hindu. Hindu is several thousand li to the\nsoutheast of Tahsia. The people are settled and have similar\ncustoms as Tahsia. The land is low, and the weather damp\nand hot. In battle the people ride elephants. The country is\non the Big River (the Ganges). I calculate that, as Tahsia is\ntwelve thousand li to the southwest of Changan, and Hindu in\nits turn is several thousand li to the southeast of Tahsia and\nis getting goods from Shu, then Hindu is not very far from\nShu. If our envoy to Tahsia should go through the Ch'iangs, it\n-5-"}
{"book": "adl0978", "page": 46, "text": "neighbour to Tayuan. Being a small country, it paid allegiance\nto Yuehchih in the south and to the Huns in the east.\n\nYetsai was about 2,000 li away to the northwest of Kangchu.\nIt was a nomad people and had similar customs as Kangchu. It\nhad more than a hundred thousand archers. It was on the shore of\na big, boundless lake called the North Sea (Caspian Sea).\n\nThe Greater Yuehchih was between 2 and 3 thousand li\naway to the west of Tayuan and situated on the northern bank of\nthe Wei River. To its south was Tahsia, to its west Anhsi and to\nits north Kangchu. It was a nomad people travelling about with\ntheir cattle and had the same customs as the Huns. It had\nbetween one and two hundred thousand archers and therefore\ntook pride in its own strength and looked down upon Hsiungnu.\nAfter Moden became the Khan, Hsiungnu defeated Yuehchih. And\nthen the Laoshang Khan (Moden's son) killed the King of Yueh-\nchih and made a wine cup out of his skull. At first the\nYuehchih people dwelt between Tunhuang and the Chilien\nmountain. After being defeated by Hsiungnu they moved far to\nthe west of Tayuan and attacked and subjected Tahsia. They\nsettled their court and built their capital on the northern bank\nof the Wei River. The remaining small numbers who were unable\nto depart stayed among the southern mountains of Ch'iang and\nwere called the Lesser Yuehchih.\n\nAnhsi was several thousand li to the west of the Greater\nYuehchih. The people were settled down and tilled the land.\nThey grew rice and wheat in their fields and produced grape wines.\nTheir counties were similar to those of Tayuan. The country\nhad several hundred cities, big and small, and measured several\nthousand square li and was one of the biggest countries. It\nbordered on the Wei River and had citizens and merchants\nwho used to ply by chariot or boat between nearby countries,\nsometimes to a distance of several thousand li. They made silver\ncoins embossed with images of their King's head. When a king\ndied, they used to change the coins to conform to the new\n-4-"}
{"book": "adl0978", "page": 47, "text": "Chang Ch'ien personally visited the following countries: Tayuan,\nthe Greater Yuehchih, Tahsia and Kangchu, and gathered informa-\ntion about other five or six big countries nearby. He reported to\nthe Emperor the following:\n\nTayuan was situated to the southwest of Hsiungnu and about\nten thousand li to the exact west of the Han capital. The people\nwere settled down and tilled the land. They grew rice and wheat in\ntheir fields and produced grape wines. The country was rich in good\nhorses which sweated blood and were the off spring of a heavenly horse.\nThere were walled cities and houses. The country encompassed more\nthan seventy countries, big and small, and had a population of seve-\nral hundreds of thousands. Its troops were armed with bows and\nspears, and included cavalry units. To its north was Kangchu, to\nits west the Greater Yuehchih, to its southwest Tahsia, to its north-\neast Usun, and to its east Hanmi and Yutien. All waters to the\nwest of Yutien flew west into the West Sea (Aral Sea), and all\nwaters to its east flew east into the Salt lake. The Salt Lake ran\nunderground Southward and its water emerged to form the\nsource of the Yellow River. Yutien was rich in jade and other\nprecious stones. The River flew into China. There were Louland\nand Kushih which had walled cities and were on the shores of the\nSalt Lake. The Salt Lake was 5,000 li away from Changan. The western\npart of Hsiungnu was situated to the east of the Salt Lake and\nstretched up to the Great Wall in western Lung, and its southern\npart neighboured on the Ch'iang tribes across the Han path.\n\nUsun was about 2,000 li away to the northeast of Tayuan. It\nwas a nomad people engaged in animal husbandry and had the same\ncustoms as the Huns. It had several tens of thousands of archers\nwho were warlike and therefore willingly paid allegiance to the\nHuns. When later it grew in strength, it gathered its own subject\ntribes and refused to pay further homage to the Huns.\n\nKangchu (Sogdiana) was about 2,000 li away to the northwest\nof Tayuan. It was a nomad people and had similar customs as\nYuehchih. It had between 80 and 90 thousand archers. It was\n- 3 -"}
{"book": "adl0978", "page": 48, "text": "with his dependents. He headed for Yuehchih and, after travel-\nling several tens of days, came to Tayuan. The King of Tayuan\nhad learnt of the riches of Han and wished to trade with it\nbut could not. He was glad to see Chang Ch'ien and asked\nhim where he was going. Chang Ch'ien answered: \"I was sent by\nthe Han Emperor as envoy to Yuehchih. But the Huns blocked\nmy way.\n\nNow I have escaped from the Huns. I hope Your Majesty\nwill appoint people to be my guide. If I should be assisted to\nreach Yuehchih and then return to Han,my country would give\nYour Majesty gifts beyond description.\" The King of Tayuan\nagreed and gave Chang Ch'ien an escort. Chang Ch'ien came to\nKang-Chu (Sogdiana), and from there to the Greater Yuehchih. The\noriginal King of the Greater Yuchchih having been killed by\nthe Huns, the prince was made the new King. The new King of\nYuehchih, having subdued Tahsia (Bactria), ruled over much fer-\ntile land, led an easy life and had no aggressive ambitions.\n\nHe noted that his country was far away from Han and had\nno desire to take revenge on the Huns. Chang Ch'ein followed the\nKing of Yuehchih to Tahsia, but got nothing out of his mission to\nYuehchih. So after staying there for more than a year, Chang Ch'ien\nreturned to the Linked Southern mountains. From there he tried\nto Han through the Ch'iang tribes but was again detained by the\nHuns and stayed with them for more than a year. Then the Khan\ndied ( 127 B.C. ), and Prince Li of the Eastern Valley attacked the\nPrince royal and made himself Khan. Taking advantage of the civil\nstrife, Chang Ch'ien fled and returned to Han, taking with him\nhis Hun wife and Kan Fu. He was appointed Taichungtafu ( High\nCounsellor ) by the Emperor, and Kan Fu was appointed Fengshih-\nchun ( Royal Attendant ). Chang Ch'ien was of a strong and generous\ncharacter. He had trust in others and was loved by the barbarian\npeople. Kan Fu was of Hun origin and was skilled in marksmanship.\nIn privation he could find food by shooting fowls and beasts with\nbow and arrows. Chang Ch'ien had started with more than a hundred\nfollowers. After being away for thirteen years, only they two returned.\n- 2 -"}
{"book": "adl0978", "page": 49, "text": "SHIH CHI\nHistorical Records\n(Chepter 123)\nby\nSZUMA CH'IEN 145-87 B. C of the HAN DYNASTY\n\nTAYÜAN\n\nIt was Chang Ch'ien who first put his foot on the soil of Tayüan (Ferghana, modern Khokand). Chang Ch'ien was a native of Hanchung, and was a lang (chief of guardsmen) during the reign of Chien-Yuan (140-135 B.C.). The Emperor at that time interrogated some Hsiungnus (Huns) who had surrendered. The Huns said that they had defeated the King of Yuehchih and made a wine-cup out of his skull, and that the people of Yuehchih were in exile and anxious to find an ally to take revenge on their enemy the Huns. The Han (Chinese) Emperor had the intention of wiping out the Huns and, hearing of this, wished to send an envoy to the Yuehchih people.\n\nBut such an envoy had to pass through territory under the control of the Huns, and an able man was wanted. Chang Ch'ien, as a lang, applied and was chosen. He went on the Yuehchih mission taking with him Kan Fu, a Hun slave of the Tangyi family. Leaving western Lung, he entered Hun territory and was caught and summoned before the Shanyu (Khan). The Khan detained him and said: \"Yuehchih is to the north of my territory. How could Han send its envoy there? Would Han allow me to send my envoy to Yueh (southern part of Han)?\" Thus Chang Ch'ien was detained for more than ten years among the Huns and had a wife and children there.\n\nHowever, he remained loyal to Han. The Huns relaxed their watch, and Chang Ch'ien succeeded in fleeing the country."}
{"book": "adl0978", "page": 50, "text": "[BLANK PAGE]"}
{"book": "adl0978", "page": 51, "text": "No. 53\n\nHISTORICAL SOCIETY\nOF AFGHANISTAN\n\nTAYÜAN\n\nShih Chi\n\nHistorical Records chapter 123\n\nby\n\nSZUMA CH'IEN 145-B.C. of the Chinese\n\nHAN DYNASTY\n\nTRANSLATED IN PERSIAN\nby\nAhmad Ali Kohzad"}