گیره گشای دیده خدارا نگاه کن
از دوریت روان شده اشکها چورانه
اسرار حسن گل ز هزار حزین شنو
یعنی چنرد نخوانده کسی این رساله
رحمت زدوری گل رخسار چاک چاک
دل میر غری ق خون جگر اکنون جلال دیا
غزلیکه بهر خط شش حزاست
چند خون دل از شربت نابم خرت ای ساقی
چند ضاعم ز شک دست امیدم کبرای دریا
نیست کسی محرم شرح غم اثر نو غمزہ رشک قمر
چشمه چشم کنون کشته زخون جگر لطف بخاطر ما
خری ستم با یکی کرم نگاه کنی ایشار به رو کان
بسمل خود به ببین تیغ نظر کش تیغ جفا
فغان میکند بلبل دل زہرمان ای گل باغ با
رحم بحالش بکن شق فغانش نگر خنده بنوا
تا شده مجنون عشق در غم لیلی صفت شهر در قافان
قافله سالار درد رحمت بے پا و سر باد گیر قنا
غزلیکه بهر خط هشت بحر است
نمیم عشق سان سبق برناک خونین هرا
تودر نیکونی ملک بے غشوه یلی بغمزه عذا
ربوده از نگاه مست بیک کرشمه دل خرام
بکو جانم نمانده اکنون ناتوانی ببین شکیبا
تواز ملاحت بصد لطافت بخوبی کنون یاب
کرشمه سر کن تار مانی خاک صف دل نجا


۶
ستم شعارا اگر جور سخت کجهل کني سر بسقف گردون کله رسانم زفخر چه دارم زجا
مراخدا بکه عبه جوانی ز دهر مانیدم کزان ستم ربوده شاهد نذیر مطرب قیام ساقی سجودینا
تو از نزاکت توان صباحت تو از لطافت چونا ربائی مهر فرق شیرین بانی خاتم دسلی
بسوی خوبان باز جان منافی ترحمیت یاران
بکنجه وقت نشسته مخزون بکنج محنت گرفتار
زمین بود خط خال زلف آن نما ۱ توان ۲ قوت ۳ پروا
ربود چون سخنم افغان ۲ ناله ۳ غوغا
می من بود پی او ۱ صبا ۲ مردم ۳ شبها
بیاد من آید ۱ چشم ۲ کاکل ۳ سیما
می او بود یاران ۱ غزال ۲ سنبل ۳ بیضا
چپ چگویمش که منم ۱ ضیوه ۲ عاجزو ۳ بینوا
مگو که من شده ام ۱ چوقیس ۲ وامق ۳ شیدا
می زان شدم حرمست ۱ که هست لیلی ۲ پیشک حسین جدا
رباعی


نیم از عشق مجازی من رسوا رسوا
از خونم شده این سلسله بر پا بر پا

ترک مستانه جهانرا من مجنون دیدم
نیست چون چشم بتان کشور شهلا شهلا

صبر کن گوشه گزین تا در نایاب شوی
در صدف قطره صفت در بحر آسا آسا

همچو جواله بخود کرد میا تکبر بس
زانکه کلفت کشد از صحبت تنها تنها

بر و حاتم زجهان توشه عقبا اندوخت
رفت قارون از و ماند بدنیا دنیا

مرغ آزاد مرا دام فلک در پی نیست
نیست صیاد مرا طایر پروا پروا

بی نظیرتی چو عنقا بکمال همتت
کرده موجود ترافت در یکتا یکتا

باشد م چون شمع بسر رتبه او لایجان
آه یارب داغ بر دل شکجای بی‌تکبا

گرد دامین قدومت کر خرام آری بجا
سبز عنبرناک تو خار گل طین شکنا

هست از شرم لبعل تو پنهان صنم
لعل در کان می مینا گل نوین جان اننا

همچو شمشاد قدت بانده دهم در باغ دهر
دست به پای کل خسته جان جان افزا

باده پیش آور درین هنگام اى ساقى كه هست
ابر گریان برق خندان وقت خوش گل منتها


۸

هستم ز هجران تو شب تا سحر ای جان من
دل پریشان و دیده گریان ترانغم جان و عذرا

چون نمرد اغیار بدین رحمتها در شب که بو
بیار ساقی باده گلگون بمن خوش کامیا

قافیه عین باء

بسوی میکده در عالم شباب شتاب
بنوش باده بنه رهن کباب کتاب

ز هجر بسکه سر شکم چو ابر نیسان ریخت
گشای دیده که شد عالم خراب بر آب

چه طالعت که بر دشت نیم نگاه لطف
نشد بکشته ام چشم مست نی خواب

بتشنه کامی مخمور می ترحم کن
بده ز لطف مکنون ساقی از ثواب قاب

بیزم بار دمی نیستم پس از عمری
بشد ز بخت بدم مجلسش اسباب

ز کر یا که بنیاد چشمه ویران شد
نکرد خانه ائینه از خراب حباب

بر از کسوت هستی تو رحمت ای جان شو
شنو نصیحت من وی از ثیاب شتاب

قافیه تا

گر بیادت میبرار د ناله شیخ و شاب
هست از عشق جهان سوز تو در مهتاب

از خیال زلف عاشق پی مقصید برد
ای منجم بعد ازین بند از سطر الاب لب

رنج


۹
شوخ من این ناوک نازت دلم دارد شگاف شاهد حالست آثار سرشک خونچکان
سرچو گو باز در چوگان حوادث در جهان توسن اقبال را داد هر که بی اداب تابی
از شکر خند لب و سنبل خط جان من چشم قحط تو خواهد داد بر اصحاب
عاشق از حسن تو دارد صنع سبحان را نگاه گر بسجده در ظاهر شیخ در محراب باب
غنچه دل شگفته رحمت بخرد جهان گر نسیم التفات حضرت نایاب باب
غزلیکه بیت اول تنها تنها بیت دویم دو حرف مرکب بیت سویم
سه حرف مرکب بیت چهار حرف مرکب بیت پنجم پنجحرف مرکب است
درد در دل دارم و دارم در اب اوازان وادی دل زار در دارد در درا
ساقی ما با فگند یا ساغر کسر شست لاله گل شد صنع ناله جیب یافت تاب
چشم خطت هست بین صید نظر کا قضا غنچه خلت گشت ثقش شک یقین طنطنا
بسکه سنبل نکهت مینا منو غنچه بخت طلعت بیضا عجیب تسنیم نسبتی سحاب
سینی شگفته بیش بین میکنم تهنیت نیستی تنگت تهنیت کلم مستجاب
غرا متانت متین


۱۰
شوخ من پشت ندارد مشعل مهتاب یکرا خورشید روبرذره میتاب تاب
ده کنار یا د قدح پیمانیت ای نوش لب ساغرم لبریز کردید از می خوناب ناب
ساربان محمل مبند امروز خوف نا قدامی میرود از دیده غمدیده چون سیلاب آب
می ز رشک که کون ارم کباب ای مرغ دل شاهده شیرین لبم باشد باین اسباب یاب
دیدن رویت میسر نیست در بیداریم کاش نگه آیدم در دیده بخواب خواب
هیچکه چرخ دغا بر من درینم و دار کاش بکشاید بروی من در ولوا لاباب باب
زنن
میخوری صد غوطه رحمت پیچ غواصان با از محیط طبع خود یک گرهر ناباب یاب
غزلیست که هر مصرع چهار بحر است
اگرچه دورم من تا یکرمشهدار دل آرزو بسان غنچه بود معطر دماغ جانم زیاد توست
روی تو بر نکی دلم ز کلفت رفت دردی شدم چو مجنون بمین کن مردم چرا نا شگفتتگوست
اگر جهانراد ہند یکسر بهای زلف تو ای سمنبر قسم بجانت کسی برابره کنم دو عالم بتار موست
کاکویم بکو چسازه که نیت رحمی در تو ام چو شمع سوزم ببین دار و نیست مایه این کومی
بجاده هم چو نقش ایم بنجا کا ربی وفایام تو پادشاهی منت کاری مد لطفی بده بتونی


١١

ز یاد داود تو رقص صبا خند چمن تمنا
همیشه شیرین بدام عذر از خلقت فطرت بی‌خو
بر اثرت تو چو پیک در خفا ای خوب
ز بهر رحمت چو آب حیوان همیشه پنهان از بر
غزل بمعنی قافیتین
این خال لعل شیرین تو بر یاقوت قوت
در چمن هاروت دیده دیده ماروت است
در وفاتم کر وفاتم شد چو باک ای نازنین
رخ نما تا بشنوم از رخنه تابوت صوت
چار باغ عمرت از سیب و لان و با
زینت افزا باد از سر و قد دلبوت جوت
خارهای دسته سنبل سر میشوم
گر فتد در بحر از گیسوی مشکین موج شط
غنچه چون شکر کردنت جا به نزدیک نی
بوی قماش این مطاع از تار تا پودوت
تا نظر بر عارضت افگند رحمت گفت دور
پیشتر دل می‌برد خنجر ابرو توت
قافیتین
در ره هجر هر که دایم چون نقش پاست
ار کند شکوه‌های نیک و بد بر جاستت
قمیان را در چمن باشد دل از شمشاد شان
عندلیبم رانواها بهر کجا گلهاست پست
سر نوشتم ز ازل ستیست بنگر گاه
چون خمم می روز و شب سر تا بپای ماناست


۱۲

مردم از یاد رخت بنمای ای گلروی دو
تیغ هجران تو دل را هر قدر میجوست
عیب منما گر بمجنون گشته ام همدوش دوش
از دبدامان جنون تا هرکرا سر دست و ست
شیخ تاب غره خوبان نیاورد آه
دیده از نظاره هر جا چهره زیبا بیست
رحمت از هجران یارم سوی گردون چون
هر سحر از دل بمانند خدنگ راستی ست

بی هم ناله ام شب تا سحر ای یار از تست
بسان شمع دارم دیده خون بار از دست

بانداز نگاهی برده دین و دل از دستم
بر من از دو میبندم کنون زنار از تست
رساندی تا بزلف تابدار گشت رنگین را
ز شب تا صبح می جویم چون مار از تست
مرا از غم پهلو حیرانی مکن عیبم
بود آئینه غرق حیرت دیدار از تست
ندارم طاقت صبر توان از من که میپرسی
چسازم چون کنم شوخ پری رخسار از تست
مکش حبیری قلم نگارا از سرت گردم
بخاک و خون چو بسمل میطپم دلدار از تست
بتو رحمت مجنون ریش ای نگار رو
بحمدالله که خوردم ناوک خونخوار از تست

ایضا غزل